f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrecensie ‘Lunar Park’, Bret Easton Ellis

    Posted on by admin

    Easton Ellis is eerst en vooral natuurlijk bekend van zijn boek ‘American Psycho’; zijn nogal onaangename personage Patrick Bateman heeft mij geïnspireerd tot het personage Harrison Bates in mijn verhaal ‘Ieder het Zijne‘.

    Maar in dit boek schrijft Easton Ellis over zichzelf: de succesvolle schrijver die met vrouw en twee kinderen inmiddels in een buitenwijk woont en hier allerlei burgerlijke dingen moet doorstaan: een buurt-barbecue, een ouderavond op school. Easton Ellis schrijft dan wel met de nodige zelfspot over zichzelf, maar nog steeds vond ik hem soms nogal onuitstaanbaar: door zijn egoïsme, drugsgebruik en zijn obsessie met dure merkspullen.

    Intussen begint zich steeds meer een soort Stephen King-achtige thriller te ontvouwen, als er steeds meer vreemde dingen gebeuren: de al genoemde Patrick Bateman duikt steeds op (een soort ‘De wraak van de protagonist‘ zou ik bijna zeggen), de knuffelbeer van dochterlief heeft kwaadaardige trekjes, en zo nog wel meer. Al met al heeft Bret nogal wat demonen te bevechten, met name zijn vorige boeken en ook een onverwerkt vader-complex spelen hem parten. En dit komt uiteindelijk tot een behoorlijk horror-achtige apotheose.

    Ik vond het geheel echter niet overtuigend: het lijkt wel alsof Easton Ellis in arren moede maar over zichzelf is begonnen te schrijven en op enig moment bedacht er een thriller- / horror-sausje over te gieten. Nee, niet echt een succes…


  • Tv-recensie ‘Avatar, The Legend of Korra’

    Posted on by admin

    Deze nieuwe serie bouwt natuurlijk voort op het universum zoals geschapen in ‘Avatar; the Last Airbender‘. En, alhoewel een serie bedoeld voor jongeren, is ook deze serie weer zeer de moeite waard. Want ja: alles klopt gewoon weer! De setting (een Oost-Aziatische wereld waarin er vier, steeds aan één van de vier elementen verbonden, naties bestaan) is nog steeds erg sterk. Net zoals de rijkgeschakeerde en zeer geraffineerd in elkaar geknutselde geschiedenis van deze fantasie-wereld.

    En ook geeft deze nieuwe cyclus een mooie draai aan het concept van de Avatar, de enige die alle vier de elementen kan ‘benden’ en zo het evenwicht op de wereld moet bewaken. Ten eerste doordat Korra (de nieuwe Avatar) zo verschilt van Aang: zij is een zelfbewuste, koppige, impulsieve meid die wel houdt van een potje vechten, en daarmee meteen zó anders dan de zachtaardige en vredelievende Aang.

    Maar ook is de wereld die ca. 70 na de eerste cyclus speelt, nogal veranderd: een beetje op een manier die lijkt op het verschil tussen ca. 1860 en ca. 1930, zeg maar. De industriële revolutie heeft dus toegeslagen en opeens zijn er auto’s, elektriciteit, radio en vliegtuigen, om maar iets te noemen. Maar óók zitten de mensen helemaal niet meer zo te wachten op de Avatar! In een briljante omkering gaat seizoen 1 om een opstand van de ‘non-benders’ tegen de elite van ‘uitverkorenen’ die wèl kunnen benden.

    Ook zijn de makers er wederom in geslaagd interessante karakters neer te zetten, zoals de steile Tenzin (een zoon van Aang) en Korra’s vrienden Mako, Asami en Bolin (waarbij Bolin min of meer een zelfde soort ‘comic relief’ geeft als Sokka in de eerste cyclus). Maar vooral zijn ze er weer in geslaagd om tal van nieuwe boeiende en ook geraffineerde en genuanceerde verhaallijnen uit te stippelen!

    Wat mij verder opviel is dit: In seizoen 2 wordt onder meer verteld over het ontstaan van de eerste Avatar en de weelderige animatie-stijl die voor de ‘historische’ passages is gebruikt, deed me heel erg denken aan de Kung Fu Panda-films. Net als dat de super-schurken Zaheer en co uit seizoen 3 erg lijken op de superschurk Tai Lung uit de eerste worp van voornoemde franchise.

    Het maakt allemaal niet uit, want de verhalen blijven intrigerend, tot aan seizoen 4 toe, dat zelfs afsluit met een bijzondere girl-romance tussen Korra en Asami. Bijzonder, hoe een populaire Amerikaanse serie voor tieners het thema homoseksualiteit zo volstrekt vanzelfsprekend laat zien. Het is maar één van de vele redenen om deze serie te bekijken, want dit is al met al gewoon heel goed!


  • Boekrecensie ‘De dood in Venetië’, Thomas Mann

    Posted on by admin

    Dit boek is een verhalenbundel bestaande uit vier losse verhalen, waarvan het belangrijkste het titelverhaal is. Dit gaat over een schrijver op leeftijd, die op vakantie in Venetië een obsessie ontwikkelt voor de 14-jarige Poolse jongen Tadzio. Als er een plaag uitbreekt, weigert de man te vertrekken, alsof hij dan al weet dat zijn eigen naderende dood onafwendbaar is. En is dit misschien óók waarom hij zo gefascineerd raakt door die jeugdige schoonheid van het object van zijn obsessie?

    Het eerste verhaal gaat over een aantal buitenissige mensen in een sanatorium; een onderwerp waar Mann naar ik meen vaker over geschreven heeft.

    Dit is zeker geen gewoon boek. Het is nogal duidelijk te lezen dat het boek in het prille begin van de 20e eeuw is geschreven: met het statige en -ja ook- oubollige taalgebruik, de eindeloos doormeanderende zinnen, de zeer uitgebreide omschrijvingen en het ‘alwetende verteller’-perspectief.

    Hiermee vond ik dit wel een interessant boek, maar eerlijk gezegd ook niet erg meeslepend en een beetje gedateerd. Ergens in het derde verhaal, een nogal breedvoerig verteld Indisch sprookje, verloor ik toch een beetje de aandacht…


  • Tv-recensie ‘Drive to Survive’, seizoen 3

    Posted on by admin

    Dit nieuwe seizoen vertelt over het F1-seizoen van 2020; en dat doet het wederom, net als seizoen 1 en 2, meeslepend en onderhoudend. Nog steeds bijzonder hoeveel sommigen uit het F1-wereldje van zichzelf laten zien; zoals Guenther Steiner. Opvallende gebeurtenissen, zoals de racewinsten van ‘Checo’ Perez en Pierre Gasly en de mega-crash van Grosjean, worden in een mooi kader ingepast. Al met al wederom erg smakelijke televisie! Volgend seizoen wel graag iets meer aandacht voor Max. Het is te hopen dat Max daar zelf voldoende aanleiding voor gaat geven; bijvoorbeeld door nu echt eens wereldkampioen te worden!


  • Tv-recensie ‘Fargo’, seizoen 4

    Posted on by admin

    De serie Fargo is al drie seizoenen lang wat mij betreft een absolute topper in het serie-aanbod op Netflix (1 2 3). En nu is er dus ook een seizoen 4, dat wonderlijk genoeg als allereerste uitgezonden werd door onze Belgische vrienden van Canvas. Dus bij wijze van uitzondering was dit zowaar een aanleiding om me nog weer eens tot de ouderwetse lineaire tv te wenden.

    De vraag was natuurlijk of het akelig hoge niveau van de vorige seizoenen kon worden vastgehouden. Zou het basis-idee: een origineel vormgegeven zwart-komisch misdaadverhaaltje op het platteland van Amerika vol met buitenissige karakters en ongedachte helden (met de film Fargo alléén als inspiratie) niet een keer sleets raken? Zou het niet een herhalingsoefening gaan worden? En zou er alweer een interessant verhaal kunnen worden verteld? (elk seizoen bevat immers min of meer een apart verhaal)

    Gelukkig kun je op al deze vragen bevestigend antwoorden. Ja, ja en ja! Sterker nog: misschien is dit wel het beste seizoen ooit! Meteen wordt de toon gezet met een knotsgek vertrekpunt: het gebruik van de maffia-families in Kansas City (plaats van handeling dit seizoen, we spreken begin jaren ’50 van de vorige eeuw) om de jongste zoon uit te wisselen, om zodoende een oorlog te vermijden. Maar nadat de Joden, Ieren en Italianen elkaar toch nog van de apenrots hebben gevochten, is het nu de beurt aan de zwarten.

    En zo draait het seizoen om het conflict tussen deze zwarten, onder leiding van Loy Cannon (een briljante rol van Chris Rock) en de Italianen, al snel na de dood van de oude Don, onder leiding van de impulsieve Josto Fadda (ook al een hele fijne rol van Jason Schwartzman). Maar daarmee is verre van alles verteld, want een even belangrijke rol spelen bijvoorbeeld een corrupte politieagent met een obsessief-compulsieve stoornis, een lesbisch stel bandieten, een zuster die als een Engel des Doods vele ziekenhuizen langs gaat en een heel pienter meisje. En alhoewel hierdoor het verhaal aanvankelijk wel heel breed uitwaaiert, slaagt maker Noah Hawley erin alles uiteindelijk prachtig samen te brengen. Én te verbinden met de rest van het Fargo-universum: namelijk door te laten zien dat het jongetje Satchel uiteindelijk opgroeit tot de Mike Milligan uit seizoen 2.

    Dit seizoen is dus, om samen te vatten, echt televisie van de bovenste plank! OK: misschien is deze serie wel voor de fijnproever, maar die fijnproever wordt dan wel heel erg smakelijk getrakteerd! Top!


  • Boekrecensie ‘The Mirror & The Light’ / ‘De Spiegel en het licht’, Hilary Mantel

    Posted on by admin

    Dit is natuurlijk het langverwachte derde deel van de trilogie die begon met ‘Wolf Hall‘ en ‘Het boek Henry‘ en die verhaalt over de opkomst en ondergang van Thomas Cromwell. Als man van zeer eenvoudige komaf wist hij zich op te werken aan het hof van koning Henry VIII tot zo’n beetje de machtigste man van het Engeland van halverwege de zestiende eeuw.

    In de eerste twee boeken hebben we gelezen over zijn opkomst aan het hof (aanvankelijk als ‘assistent’ van kardinaal Wolsey) en hoe onder meer respectievelijk kerkgeleerde Thomas More en de tweede vrouw van Hendrik VIII, Anne Boleyn, de doodstraf krijgen. Dit laatste boek verhaalt kort gezegd over de tijd dat Cromwell aan de top van zijn macht staat en hoe hij ten slotte zelf ten onder gaat.

    Wat bijzonder is aan dit boek is dat Mantel haar hoofdpersoon Cromwell veel menselijker en sympathieker neerzet dan hoe hij de geschiedenis is ingegaan (namelijk als harteloze en zelfs kwaadaardige machtspoliticus). Maar Mantel laat heel geloofwaardig een ander beeld zien: de Cromwell die ze schetst is een verstandige man met een scherp verstand, die omzichtig handelt, zijn woorden altijd goed kiest en ook duidelijk wordt gedreven door principes. In dit derde deel zien we dit bijvoorbeeld duidelijk in hoe Cromwell (hoe onverstandig het voor hem ook is) Mary, de dochter van Henry’s eerste vrouw, blijft steunen. En hoe aangedaan is als nota bene de bastaard-dochter van wijlen kardinaal Wolsey, zijn grote mentor, hem hard afwijst.

    Maar tegelijkertijd moet Cromwell voortdurend voorzichtig laveren tussen de impulsieve koning Henry en de belangrijke heren van adel, zoals Suffolk, Norfolk en Exeter, die hem nooit als gelijke zien, maar altijd als slechts de zoon van een simpele smid. Cromwell weet maar al te goed hoe dun het koord is waarop hij loopt en beseft dat àls Henry plotseling zou komen te overlijden, hij waarschijnlijk niet eens meer tijdig via een haven het land uit zou kunnen uitvluchten, voor de oude adel hem aan de hoogste boom zou ophangen.

    En ondertussen zijn de tijden ook nog eens moeilijk. Zo is er veel onrust in het land over het feit dat Henry uit de Roomse kerk is gestapt en een eigen kerk is begonnen. En ook moet Cromwell hoge edellieden die al te opzichtig hun koning afvallen oppakken en naar The Tower in Londen sturen, de gevangenis. Waarna ze, en daar kan hij ook vaak weinig aan doen, uiteindelijk worden onthoofd of op de brandstapel gezet.

    Zo ontstaat een meeslepende vertelling waarin je steeds duidelijker begint in te zien dat het voor Cromwell wel fout moet aflopen. Met name het eind van het boek, waarin Cromwell dat zelf ook echt onder ogen moet zien, is heel mooi beschreven en bitterzoet en zeer ontroerend.

    Mantel toont in dit boek wederom haar superieure stijl en haar beheersing van het onderwerp. Haar verhaal is heel erg ‘van de geest’, in de zin dat de nadruk ligt op de denkwereld van Cromwell en zijn vele gesprekken met tal van mensen. Heel veel handeling of de actie of zelfs beschrijvingen van omgevingen moet je daarom niet verwachten. Maar Mantel is er een meester in om bijvoorbeeld die vele gesprekken heel levendig te houden: heel gevat en zelfs vaak geestig. De kenschetsen van alle personages zijn scherp en haar stijl is vaak heel poëtisch, met geregeld flarden dichtregels.

    Maar eerlijk gezegd is dit boek natuurlijk óók gewoon nogal een pil: in de Nederlandse uitgave meer dan 1.200 pagina’s om precies te zijn. Dus dit was zéker geen boek voor even tussendoor! Ik was ook nog eens begonnen met de originele onvertaalde Engelse versie. Maar ik ben om het voor mezelf toch een beetje behapbaar te houden, ergens op een kwart van het boek toch maar overgestapt op de Nederlandse vertaling. Die Nederlandse uitgave heeft overigens ook een veel mooiere cover!

    Al met al is dit zeker een boek van de buitencategorie. Ik schat in dat het boek met groot gemak óók weer, net als de eerste twee delen, en dat is heel bijzonder, de prestigieuze Booker prijs in de wacht gaat spelen. En dat zou verdiend zijn voor deze unieke formidabele trilogie!


  • Tv-recensie ‘Archer’, seizoen 11

    Posted on by admin

    Dit nieuwe seizoen van Archer is op zijn best een studie naar hoe een serie die ooit zo onbedaarlijk geestig was, zo ernstig kan ontsporen. Want helaas; er is allemaal héél weinig meer aan. Ik zie ook nu pas dat ik niet eens de moeite heb genomen van seizoen 10 nog een recensie te maken (van seizoen 9 als laatste nog wel).

    In denk dat het er zeker mee te maken heeft dat, na drie seizoenen die gevuld waren met de comateuze dromen van Sterling Archer, het een beetje teleurstellend is dat we uiteindelijk weer bij precies hetzelfde zijn teruggekeerd: dat spionage-agentschap in New York gerund door Archer’s koudhartige en drankzuchtige moeder. Het hele seizoen wordt hiermee toch een herhalingsoefening! En is alles niet in die eerste 4 à 5 seizoenen niet al veel beter gedaan? Ik denk het wel!

    Daar komt bij dat zich wreekt dat geen van de personages in de ensemblecast van 7 mensen, zich ergens naar toe lijkt te hebben ontwikkeld. En zo wordt het bekende gekibbel tussen hun gewoon vermoeiend en saai.

    Nee, voor mij is het nu klaar met ‘Archer’: het begon allemaal heel leuk, maar helaas… Das war ein mal!


  • De zomer komt eraan: vakantieverhalen!

    Posted on by admin

    Hij staat weer voor de deur; de zomervakantie! Ik heb al eerder gezegd dat mijn vakantiereizen me nog al eens hebben geïnspireerd tot het bedenken van een goed verhaal.

    Je bevindt je immers in een omgeving die nog heel nieuw is en doet ook allerlei dingen die in het dagelijkse leven niet zo vaak voorkomen. Juist ingrediënten om de ‘creative juices’ te laten stromen!

    Nog steeds schrijf ik natuurlijk niet over eigen vakantie-ervaringen, maar gebruik ik op zijn hoogst wel bepaalde elementen uit eigen ervaringen.

    Klik voor het verhaal op de link. Er achter staat waar het verhaal zich afspeelt:

    1. El Borge (Spanje,Andalusië)

    2. Istanbul Scam (Turkije)

    3. Sirius (Isla Margarita) 

    4. La Isla Maldita (Isla Margarita, nog eens!) 

    5. De Tündük (Kirgistan)


  • Nieuw verhaal ‘De Twaalf Elfjes’

    Posted on by admin

    Hierbij kan ik weer een nieuw verhaal presenteren: het heet ‘De Twaalf Elfjes’. Het verhaal gaat over het elfje Lori. Hij is van huis is weggelopen omdat hij wat van de wereld wilde zien. Maar nu is hij verdwaald in een heel groot bos.

    Misschien is dit wel mijn allereerste poging een verhaal te schrijven voor kinderen. Ik heb het zelfs maar in de categorie ‘sf & fantasy’ geplaatst in mijn eigen verhalenoverzicht, zie hier.

    Klik om het verhaal te lezen het plaatje aan. Veel leesplezier!


  • Tv-recensie ‘Please Like Me’, seizoen 1-4

    Posted on by admin

    Dit is een Australische Netflix-serie geschreven door, gespeeld door èn over Josh Thomas. We maken kennis met deze wat quirky en nerdy jongeman, als in de eerste episode zijn vriendin Claire het met hem uitmaakt, omdat hij homoseksueel zou zijn. Dat had ze dan wel weer goed geobserveerd! En zo begint een nieuwe ontdekkingstocht van Josh; met diverse vriendjes, relatiestrubbelingen en seks.

    Maar dat is zeker niet het enige wat speelt: zo is de moeder van Josh bipolair en doet soms een zelfmoordpoging en is dan weer helemaal hyper. Ook spelen de vrienden van Josh een grote rol in de serie: Tom, Claire (ja, ze blijven vrienden!) en later bijvoorbeeld ook nog Ella en Hannah. En ook de vader is een belangrijk karakter.

    Al met al is dit een serie die bij tijd en wijlen kostelijk is, door de vaak knotsgekke dialogen, situaties en verwikkelingen. Zeker de eerste episodes was ik aangenaam verrast. Maar op hetzelfde moment vond ik Josh soms ook wel vrij onuitstaanbaar: om hoe pretentieloos hij zijn leven inricht bijvoorbeeld, maar ook hoe bot hij soms omgaat met zijn vriendje Arnold, die nota bene in dezelfde instelling heeft gezeten als Josh’ moeder. Ook wordt de serie soms best zwaar, met al die depressieve, suïcidale mensen die er in rond lopen. Maar tegelijkertijd zijn enkele afleveringen echt heel mooi, leuk, grappig en zelfs ontroerend. Al met al is deze serie dus zeker de moeite waard!