f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrensie ‘I am Ozzy’, Ozzy Osbourne en Chris Ayres

    Tussen de twee pillen door die ik aan het lezen ben, namelijk ‘Homo Deus‘ (net uit) en ‘The Mirror & The Light’ (ergens op pagina 200 van 1200 (!) ), vond ik het wel nodig wat lichtere kost in te bouwen; en die vond ik met deze autobiografie van Ozzy Osbourne. En dat leest inderdaad lekker weg!

    Ozzy was van zeer eenvoudige komaf (een arbeiderswijk in Aston, bij Birmingham), stopte op zijn vijftiende al met school en deed de meest afschuwelijke baantjes, voor hij met enig toeval als zanger in een bandje terechtkwam. De vroege jaren van deze band, die zich uiteindelijk Black Sabbath ging noemen, deden mij heel erg denken aan het verhaal van de band Utopia Avenue: de optredens in vaak lege zaaltjes en kroegen, het krakkemikkige busje waarmee ze het land door crossen, intussen elke ‘gig’ aannemend die ze kunnen krijgen. En tenslotte het geldgebrek en de druk om te stoppen en gewoon een burgermansbaantje aan te nemen…

    Maar als ze eenmaal succes krijgen, verandert natuurlijk alles. Ozzy, die opgroeide in een schamel arbeidershuisje zonder toilet, kan opeens alles krijgen. En ja: hij en zijn band trappen in alle vallen van het vak: ze verliezen zichzelf in drank en drugs en laten zich op groteske wijze beduvelen door hun malafide manager.

    Hier komen we in een periode van Ozzy’s leven waar ik meer moeite mee had: want ja: hij vertelt met onverholen trots over de enorme hoeveelheid drank en drugs die hij gebruikte in een groot deel van zijn carrière. Blijkbaar is hij -na al die jaren- nog steeds niet doordrongen van het besef hoe sneu dat eigenlijk is. De lange rij uitzinnige en soms heel geestige voorvallen (dat hij de kop van een levende vleermuis bijt, dat hij een rijtje mieren opsnuift, dat hij in paniek de coke van de tegelvloer snuift om bewijsmateriaal te vernietigen als de politie voor de deur staat – onnodig bleek al snel) zorgt voor verlichting, maar ik vond het moeilijk geen afkeer te krijgen van deze man; die ook nog eens -dat geeft hij toe- zijn eerste vrouw sloeg en een bepaald slechte vader was voor zijn kinderen. Pas heel veel later, zelfs nog na de beroemde reality-show ‘The Osbournes’ (waarin hij meestal als een zombie door zijn huis waggelde) slaagde hij er min of meer in het excessieve gebruik van middelen te beëindigen.

    Zo blijft een dubbel gevoel achter over Ozzy. Ja, hij is de grappige en o zo beminnelijke ‘clown’ vol gekke invallen; een man ook die nooit zijn afkomst is ontgroeid en goudeerlijk vertelt over zijn bizarre levenswandel. Maar tegelijkertijd is hij ook lange tijd een verslaafde geweest: een patiënt, die zijn drugs- en drankgebruik volledig ook de hand liet lopen en daardoor verschrikkelijke dingen deed en liet gebeuren.

     


  • Boekrecensie ‘Home Deus’, Yuval Noah Harari

    Eerder heb ik het boek ‘Sapiens‘ gelezen, waarin Harari op meeslepende wijze vertelt over de geschiedenis van de mensheid. Dit boek is het logische vervolg erop; het behandelt namelijk de vraag waar we naar toe gaan?

    En ook daar vertelt Harari meeslepend over. Zijn boek staat vol van de interessante inzichten. Wij als mensen zijn zo machtig geworden omdat we (in tegenstelling tot dieren) kunnen geloven in grote ‘narratieven’ en ons daardoor in hele grote systemen kunnen schikken. Waar vroeger religies die overkoepelende verhalen boden, is dat tegenwoordig het ‘humanisme’.

    Maar het geloof in de mens en het streven naar maximale welvaart en welzijn heeft geleid tot een kapitalistisch systeem dat uiteindelijk destructief is. Het dilemma is dat als we maar blijven groeien dit leidt tot ineenstorting van alle ecosystemen. Maar wat betekent het voor de welvaart en het welzijn van ons mensen als we met het kapitalistische systeem stoppen? Kunnen we de olietanker, die ons systeem is, nog voldoende bijsturen? Ik vrees wel eens van niet.

    En waar gaan we naar toe? Evolueert de Sapiens door naar een Homo Deus; een ‘Goddelijke’ mens? Een mens waaraan zo veel is gesleuteld is dat elke ziekte of imperfectie is uitgebannen? En welke rol speelt technologie daarin? Harari licht een tipje van de sluier op en geeft met enkele scenario’s weer waar de mensheid naar toe zou kunnen beleven.

    Hiermee is dit wederom een zeer boeiend en prikkelend boek dat het lezen zeker waard is!

     


  • Tv-recensie ‘The Queen’s Gambit’

    Dit is de nieuwe hit-serie van Netflix, een mini-serie van 7 afleveringen over de opkomst van de schaaklegende Beth Harmon. De serie is heel sterk vormgegeven: de jaren ’60 zien er puikgaaf uit, waarbij ook alle interieurs en kostuums zeer zorgvuldig gestyleerd zijn. Ook de hoofdrol is met Anya Taylor-Joy (een Emma Stone-lookalike met haar hertenogen) prima ingevuld.

    Maar waar de serie toch een beetje wringt is dat het verhaal en de personages -wat mij betreft- niet echt tot leven komen. Zoals stiefmoeder Alma, die Beth verlost uit het weeshuis waar zij in zat na de zelfmoord van haar biologische moeder. Wat is zij nou: een passieve slachtofferige huisvrouw? Een eigenzinnig feministe in de dop en gepassioneerd pianiste? Ik kreeg het gewoon niet scherp. Maar ook de beweegredenen van Beth (die kampt met een pillen-verslaving en op enig moment aan de drank gaat) snapte ik vaak niet.

    Daar komt bij dat de serie veel onverklaard laat. Een voice-over had misschien niet alleen soms iets meer kunnen vertellen van wat Beth denkt, maar ook de schaakwedstrijden van enige duiding kunnen voorzien: is die ene zet nu een meesterlijke zet, of juist niet?

    Zo is dit wat mij betreft toch geen volledig geslaagde serie: voor vormgeving een 10, maar voor storytelling een matig zesje. Zou deze serie zo’n succes geworden zonder de corona-epidemie, waar we nog steeds in zitten? In die zin lijkt deze serie een beetje op Tiger King, zou ik zeggen…


  • Boekrecensie ‘De geschiedenis van de Roccamatio’s uit Helsinki’, Yann Martel

    Dit is een bundel met enkele vroege verhalen van de Canadeze schrijver Yann Martel. Hij is vooral bekend geworden door zijn (succesvol verfilmde) boek ‘Life of Pi’, maar hij heeft veel meer geweldige boeken geschreven, zoals ‘De hoge bergen van Portugal‘, ‘Beatrice & Vergilius’ en ‘Zelf’. Daarmee is hij zonder meer één van mijn favoriete schrijvers geworden!

    Ook deze bundel is meer dan de moeite waard. Wat bewijst Martel zich toch een fantastische verteller, omdat hij steeds weer slaagt heel leesbaar en meeslepend te blijven, hoeveel literaire experimenten hij ook met je uithaalt. Elk verhaal is op zijn eigen manier boeiend, heel origineel en ook zonder meer emotioneel zeer geladen: of het nu gaat over een jonge man die zijn beste vriend bij zijn sterfbed ondersteunt, of een gevangenisdirecteur die blijk geeft nogal moeite te hebben gehad met de executie van een gevangene.

    Wat fantastisch gedaan allemaal, echt heel bijzonder! Er rest maar één conclusie: lezen dit boek!


  • Boekrecensie ‘Polderglamour’, Daan Boom en Stijn van Vliet

    Je kan veel negatiefs over dit boek zeggen: dat het nogal een niemendalletje is, met wel erg karikaturale personages en met een verhaaltje dat er wel héél dik bovenop ligt. Maar als je iets milder bent in je oordeel is dit best een aardig verhaal (op zijn hoogst van novelle-lengte) over een aspirerende zanger die enkele principes overboord moet gooien om beroemd te worden, maar dan tot inkeer komt. Op zijn best weet het boek het kneuterige Hollandse glamour-wereldje heel goed te treffen.

    Als je dan ook nog bedenkt dat het boekje in 48 uur is geschreven door de Daan en Stijn die we kennen van Streetlab, dan is dat best een prestatie. Aardig tussendoortje voor een luie, regenachtige middag!


  • Tv-recensie ‘Star Trek – Voyager’

    Deze serie uit de Star Trek franchise omspant maar liefst 7 seizoen van gemiddeld 25 afleveringen elk; in totaal in ieder geval 172 episodes. Om het kijken van deze serie een beetje doenbaar te houden, besloot ik de beste ca. 50-60 episodes maar eens te kijken (ten minste, volgens de site Trek Ranks.com).

    En dat was een uitstekend idee, want ja: de episodes die ik hiermee gezien heb, waren vaak erg de moeite waard. Dit is Science Fiction op zijn best: als tal van concepten en ideeën over hoe het leven er in outer space uit kan zien, volop worden geëxploreerd. Dat leidt tot vaak boeiende storytelling.

    Neem daarbij dat de ensemble-cast van Voyager ook blijft boeien: is het niet de krachtdadige Captain Janeway, die je steeds meer leert kennen als iemand die moeilijke keuzes of uitdagingen niet uit de weg gaat, dan wel ‘The Doctor’ (danwel een hologram, maar tegelijkertijd een enorm boeiend en vaak geestig personage) en natuurlijk Seven of Nine, die uit de klauwen van de Borg is bevrijd.

    Zo ga ik na deze serie op dezelfde manier me nog maar eens wagen aan het beste uit ‘The Next Generation’ en wellicht zelfs nog andere Star Trek series.


  • Boekrecensie ‘Stoorzender’, Arjen Lubach

    Arjen Lubach is terecht vermaard om zijn inmiddels zeer invloedrijke wekelijke programma ‘Zondag met Lubach’, waarin hij op messcherpe wijze  actuele onderwerpen behandelt. Ondanks dat het tegelijk komedie is, zou ik wel willen beweren dat dit misschien wel het meest relevante tv-programma is dat de publieke zender momenteel biedt.

    Waarmee ik meteen wil benadrukken dat ik niet alles van ‘allerkunner’ Lubach zo hoog waardeer. Zijn thriller ‘IV‘ bijvoorbeeld (over de man die koning Willem IV had moeten heten) vond ik ronduit slecht en ook zijn cabaretprogramma (onlangs op NPO2 Extra) vond ik niet echt geweldig.

    Het boek ‘Stoorzender’ is evenwel zeker geen nieuwe poging tot een thriller, zoals ‘IV’. Nee, hij vertelt gewoon heel down to earth over zijn leven en alles wat hem bezig houdt. En dat is vaak toch best interessant, bijvoorbeeld als hij praat over hoe giftig de social media kunnen zijn, hoe hij met zijn bekendheid omgaat en hoe bizar het muziekwereldje in de VS is.

    Tegelijkertijd vertelt hij eigenlijk weinig nieuws. Er is volop overlap met onderwerpen uit zijn tv-programma en een anekdote over zijn vader zit zelfs letterlijk ook in zijn cabaret-show. Hiermee vond ik het boek over het geheel toch te weinig om het lijf hebben.


  • Tv-recensie ‘Undercover’, seizoen 2

    Ook in dit nieuwe seizoen gaat hoofdpersoon Bob (Tom Waes) undercover, nu bij JP en Laurent Berger, twee broers die een wapenhandel runnen, maar belangrijker: Bob’s voormalige partner Kim hebben laten liquideren. De Bergers zijn al even volkse types als Ferry Bouman, want zij runnen tegelijkertijd een manege, inclusief kroeg met line-dance-feesten. Over Ferry Bouman (Frank Lammers) gesproken; ook hij speelt dit tweede seizoen een rolletje. Hij vormt wel meteen schijnbaar de enige Nederlandse inbreng in deze inmiddels voor het overige volledig Vlaamse productie.

    Er ontvouwt zich een boeiend plot dat zeker de aandacht vast houdt. Misschien was ik iets minder onder de indruk dan over seizoen 1, maar dit is nog steeds een prima serie.


  • Tv-recensie ‘Happy!’, seizoen 2

    Het was me eerlijk gezegd ontgaan dat deze serie nog een tweede seizoen heeft gekregen, maar dat bleek dus zo te zijn! En ook dit tweede seizoen is ook meer dan de moeite waard, wat mij betreft.

    Waarmee niet gezegd is dat dit een toegankelijke serie is die een breed publiek zal aanspreken. Daarvoor zijn de cartooneske maar tegelijkertijd zeer duistere toonzetting, de alom aanwezige zwarte humor, het extreem grafische geweld en de knotsgekke verwikkelingen en karakters véél te excentriek.

    Ik heb het bij dat laatste natuurlijk allereerst over de hoofdpersoon; de volledig losgeslagen ex-agent Nick Sax, die nog steeds wordt gevolgd door het bosbessenblauwe fantasie-eenhoorntje Happy, dat ooit het ‘imaginaire vriendje’ was van Nick’s dochter Hailey. Maar ook Sonny Shine, een grote kindertelevisie-ster is een uitzinnig (en zeer sinister) karakter. Net zoals de man die zichzelf Smoothie noemt. En ten slotte Blue Scaramucci, die wordt bezeten door de Romeinse god van de dood, Orcus. Ja, echt.

    Conclusie: voor de fijnproevers is de serie echt genieten! Jammer dat een derde seizoen als ik dat goed begrijp er echt niet in zit.