f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Tv-recensie ‘Stranger Things’, seizoen 3

    Posted on by admin

    Deze veelgeroemde serie begon natuurlijk met een fantastisch eerste seizoen. Een seizoen die een prachtige pastiche was van al die films en thema’s uit de jaren ’80, soms zelfs heel letterlijk. En op zich was ik blij met het nieuws dat er nog enkele extra seizoenen zouden volgen. Maar inmiddels vraag ik me af of dat wel zo’n goed nieuws was. Achteruitkijkend was seizoen 2 toch wel echt teveel een herhalingsoefening. 

    En dan seizoen 3. Helaas biedt ook dit teveel meer van hetzelfde en daarbij vertoont het duidelijk meer zwakheden. Aardig gevonden is op zich dat alles draait om het nieuwe winkelcentrum (the mall) in Hawkins, ook zo’n typisch verschijnsel uit de tijd. En de vele referenties naar onder meer Back to the Future en The Terminator zijn ook op zich geestig.

    Maar wat me toch wel stoorde is dat alwéér dezelfde ‘teampjes’ op pad gaan als een nieuwe bedreiging zich aandient: Joyce en Hopper, Dustin en Steve, Nancy en Jonathan en natuurlijk het ‘stelletje’ Eleven en Mike. Dat is wel erg gemakzuchtig.

    Ook het plot laat toch wel te wensen over. Oké, dat de ‘mind flayer’ nog steeds rondwaart in Hawkins en weer van zich laat horen, dat kan. Maar dat de Russen heimelijk een kolossale onderaardse installatie (een gemiddelde Bond-schurk waardig) in Hawkins, midden in het Amerikaanse hartland, hebben gebouwd, tja, dat is toch wel moeilijk om in mee te gaan. Zeker als een clubje koters, onderling vrolijk kibbelend, die onderaardse vesting maar eens binnen weten te dringen. Dan wordt het naar mijn idee allemaal iets te kluchtig en te onbenullig, hoe leuk dat nieuwe personage van Erica (het betweterige zusje van Lucas) op zich ook is.

    Alles komt natuurlijk weer samen in een finale die, alhoewel prima uitgevoerd, toch eerlijk gezegd niet zo heel opmerkelijk meer is. Of het moet zijn dat Hopper het deze keer niet overleeft (of toch niet….?).

    Hiermee is dit inmiddels een serie die haar glans toch wel echt heeft verloren en helaas al iets te lang doorloopt. Jammer…


  • Tv-recensie ‘The Last Czars’

    Posted on by admin

    Dit is een gedramatiseerde documentaire over de laatste tsaar van Rusland, Nicolaas II. Met het soortgelijke en zeer matige docu-drama ‘The Roman Empire‘ in het achterhoofd, begon ik met wat twijfel te kijken, maar dit blijkt gelukkig een veel betere serie te zijn.

    Het meeslepende (maar niet geheel onbekende) verhaal wordt verteld door de voormalige Franse tutor van de kinderen van de tsaar. Hij wordt in 1925 gevraagd om een jonge vrouw te ondervragen die claimt Anastasia te zijn; de jongste dochter van de voormalige keizer. Dat is misschien verteltechnisch vrij onlogisch, want uiteindelijk gaat het verhaal natuurlijk over de ondergang van tsaar ‘Nicky’ zelf.

    Die blijkt, daar zijn de geschiedenisboeken het over eens, vooral een enigszins wereldvreemde onnozele hals te zijn: hij meent het allemaal nog niets eens zo slecht, maar een eindeloze serie foute keuzes leiden tot bloederig neergeslagen opstanden, een verloren oorlog tegen Japan, een kelderende populariteit onder het volk en een de dramatische verlopende WOI. Zijn liefhebbende en strenggelovige vrouw ‘Alix’ papt dan ook nog eens aan met een sinistere en zeer charismatische Siberische monnik die op die manier veel invloed krijgt in het hof. We hebben het dan over Raspoetin natuurlijk; een zeer intrigerende historische personage!

    Dat Nicky de situatie keer op keer niet goed inschat blijkt ook wel uit het feit dat hij in 1917, als alles echt fout gaat, er niet meteen voor kiest naar het buitenland te vluchten. Aanvankelijk wordt hij nog redelijk netjes behandeld door Kerenski (zeer boeiende vraag: waar zou Rusland nu staan als deze Kerenski aan de macht had kunnen blijven en niet na een half jaartje weer omver was geworpen door de bolsjewieken van Lenin?) maar als de extremere Sovjets de macht krijgen, kan de rampspoed niet uitblijven. Ik heb het dan natuurlijk de dramatische executie van het gehele keizerlijke gezin in Jekaterinburg in 1918.

    Deze serie vertelt dit fascinerende verhaal op boeiende wijze. De overigens wel erg Engels-Engels pratende acteurs vervullen hun rol prima, met name Ben Cartwright als Rasputin. En hiermee is dit een prima genietbare docu-serie. Goed gedaan!


  • Boekrecensie ‘Voor de val’, Noah Hawley

    Posted on by admin

    Deze schrijver kennen we natuurlijk van de excentrieke serie ‘Legion‘, maar vooral van drie heerlijke seizoenen ‘Fargo‘! Van beide series is hij de showrunner, maar hij is dus ook schrijver (net als bijvoorbeeld David Benioff dat is).

    En ook als schrijver is Hawley zeer te genieten. Met dit boek schotelt hij je een zondermeer interessante vertelling voor over hoe een zakenvliegtuigje in zee crasht en slechts twee inzittenden overleven. Dat gegeven is vooral gebruikt om een raamvertelling aan op te hangen, waarin vrijwel alle inzittenden van dat vliegtuigje aan bod komen. Een malafide Wall-street-bons, de baas van een tv-station, een stewardess die wil stoppen met haar werk, een door haar geobsedeerde co-piloot en een consciëntieuze piloot bijvoorbeeld. Hawley weet hen allen vakkundig tot leven te brengen en kenschets hiermee en passant allerlei eigentijdse worstelingen in de levens van deze mensen.

    Maar hoofdpersoon is toch de schilder Scott, die de crash op miraculeuze wijze overleeft en te maken krijgt met de mediastorm die volgt. Hij duikt uiteindelijk onder bij de tante van de kleuter JJ, de andere overlevende. En ten slotte confronteert hij de lompe tv-presentator die allerlei onzin-theorieën over de vliegtuigcrash de wereld in helpt. Hawley stelt hier onverbloemd de hijgerigheid van de hedendaagse media ter discussie en houdt  hiermee en passant hedendaags USA een spiegel voor.

    Al met al is dit hiermee een zeer sterk boek. Als ik toch een kritiekpuntje mag geven: van de achterflap-tekst klopt erg weinig; wie schrijft die dingen toch? Hebben die mensen überhaupt het boek gelezen? En het is niet voor het eerst dat ik dat constateer. Heel vreemd!


  • Tv-recensies ‘Russian Doll’ en ‘The Umbrella Academy’

    Posted on by admin

    In deze dubbelrecensie ga ik in op twee Netflix-originals die ik onlangs bekeken hebben.

    The Umbrella Academy‘ is hierbij te zien als het antwoord van Netflix op al het Marvel-geweld: door eigen ‘superhelden’ op te voeren. En dat lukt best aardig. Op zijn best is dit een lekker excentriek vormgegeven en vlotte serie rond de 6 (of 7) adoptiefkinderen van een steenrijke magnaat die allemaal bijzondere gaven hebben. Als volwassenen zijn ze echter lang niet allemaal geslaagd. Robert Sheehan (uit Misfits) speelt heel meeslepend Klaus, een drugsverslaafde losbol met talloze issues. Het plot wordt intussen met name gedreven door kind vijf (‘Five’, sterk gespeeld door Aidan Gallagher) die als jongeling uit de toekomst terugkeert en probeert een armageddon te voorkomen… Alles komt mooi bij elkaar in een ploteinde dat voldoende overlaat voor het inmiddels aangekondigde tweede seizoen. Hiermee is deze serie, ondanks enkele zwaktes, zeer de moeite waard!

    Dan ‘Russian Doll‘, het Netflix antwoord op ‘Groundhog Day’; de filmklassieker met Bill Murray die steeds dezelfde dag moet beleven; de dag dat één of andere bever in een suf bergdorpje het eind van de winter moet voorspellen. In ‘Russian Doll’ gebeurt de cynische Nadia ongeveer hetzelfde; als ze steeds weer doodgaat en opnieuw begint in het toilet tijdens haar verjaardagsfeestje. In de serie komt het plot wat traag op gang en is die Nadia ook maar een rare snijboon. Maar het wordt toch interessanter als ook ene Alan een zelfde groundhog-day-ervaring heeft. Uiteindelijk blijkt dat ze beiden een probleem in hun leven te overwinnen hebben voor ze verder kunnen in de tijd… Dat is aardig bedacht, maar toch ook niet heel bijzonder. Daarom vond ik de uitwerking toch niet heel erg overtuigend.

    Hiermee is samenvattend ‘The Umbrella Academy‘ toch het beste vermaak. ‘Russian Doll‘ heeft als variatie op het Groudhog-day-thema plottechnisch te weinig te bieden en is de mindere van de twee series. Wat beide series evenwel gemeen hebben is een vaak fantastische muziekkeuze, vol met ongedachte en nooit-gehoorde liedjes die heel goed passen bij de situatie. Dat is echt knap gedaan!


  • Boekrecensie ‘Zoon van de Zon’, Wim Kamerbeek

    Posted on by admin

    Bij mijn research voor mogelijk een nieuw boek stuitte ik op deze roman. Het wonderlijke is dat de schrijver, Wim Kamerbeek, duidelijk een min of meer soortgelijk idee had als ik: een boek schrijven over de Inca-tijd ten tijde van de inval door de Spanjaarden. En wel door midden tussen alle historische feiten een fictief hoofdpersonage te plaatsen.

    Dit fictieve personage is in dit boek de Nederlander Willem. Hij krijgt als taak de Inca Huascar, die door Cortes als Inca-ambassadeur gevangen is genomen in Mexico en daardoor in Europa is beland, terug naar huis te brengen. Dit is meteen een nogal boud uitgangspunt, want die Huascar is een belangrijke historische figuur: hij wordt de Inca-‘keizer’ die een verwoestende oorlog zal beginnen tegen zijn halfbroer Atahualpa, vlak voor de noodlottige verschijning van Pizarro.

    Maar ook in het verhaal dat volgt, toont Kamerbeek zich vooral niet te terughoudend. Willem maakt meteen in Machu Picchu kennis met de volledige ‘keizerlijke familie’, trouwt met een Inca-prinses, leert de Inca’s enkele Europese krijgstechnieken, maakt een verre reis naar Brazilië waar hij de legende van ‘El Dorado’ laat ontspruiten en brengt zelfs paarden het Inca-rijk binnen. In de tussentijd veroorlooft Kamerbeek zich nog veel meer: hij toont het Inca-rijk als vergevorderde beschaving die wel degelijk het schrift kent en wereldkaarten heeft en zelfs niet alleen contact heeft met de Mejica’s (Azteken), maar ook met onder meer de ‘gele mensen’ en eerder al ‘Roma’. Hij blaast nieuw leven in de legenda dat de Joden met hun goud naar Zuid-Amerika zijn gevlucht en veroorlooft zich onder meer grapjes over het ontstaan van de rubberen band. Hier toont Wim Kamerbeek in ieder geval zijn enorme kennis over de Inca’s, maar weifelt hij ook niet daar zelf wat speculatieve zaken aan toe te voegen.

    Hoe interessant ook, qua storytelling is er wel wat aan te merken. Ondanks dat het boek bijna 600 pagina’s dik is, had ik heel lang het idee dat het verhaal nog op gang moest komen. Het grote drama ligt immers (volgens mij) in die strijd tussen Huascar en Atahualpa en de komst van Pizarro. Maar zo ver komt Kamerbeek helemaal niet; het verhaal eindigt namelijk nog vóór al die gebeurtenissen; als Huascar inmiddels gevangen is genomen door generaal Quisquis en Atahualpa ver in het noorden begint met zijn reis naar Cuzco om de troon op te eisen. Dat is een merkwaardige keuze, want hiermee mist dit boek eigenlijk een beetje een dwingend plot. Tenzij dit boek nog naadloos wordt gevolgd door een tweede deel natuurlijk. En dat kan zomaar nog eens het geval zijn…


  • Boekrecensie Echo, Thomas Olde Heuvelt

    Posted on by admin

    Deze Nederlandse schrijver heb ik al een tijdje op de radar staan. En zijn een-na-laatste boek ‘Hex’ vond ik meer dan prima gedaan. Daarom was ik ook heel benieuwd naar dit boek, waar Thomas maar liefst zes jaar over gedaan heeft.

    Hij heeft in ieder geval niet stil gezeten, want met 600+ pagina’s is dit een enorme pil geworden. Al met de huiveringwekkende proloog (vrouw wordt in ingesneeuwd chalet belaagd door geesten) wordt duidelijk dat Olde Heuvelt zich nog steeds volop in het horror-genre begeeft. En dat blijkt ook wel uit de rest, want Thomas heeft een uiterst bizar en gruwelijk verhaal voor je in petto. Een verhaal dat wel wat lijkt op de voorganger, in de zin dat nu niet een ‘ondode’ heks een Nederlands dorp in de greep heeft, maar een duivelse berg het Zwitsers dorp Grimentz.

    Alles draait om Nick, die met klimmaatje Augustin, besluit een volledig onbekende berg in Zwitserland te beklimmen, de Maudit. Zijn relaas over die gedoemde beklimming lijkt steeds meer één grote hallucinatie te worden; een huiveringwekkende angstdroom waaruit je niet meer wakker kunt worden. Alles wordt al snel een gruwelijke overlevingsstrijd, waarin Augustin gek wordt en Nick met een klimbijl bewerkt voor die in een ijskloof valt. IJzingwekkend goed beschreven! Dit vond ik achteraf bezien misschien wel het allerbeste deel van het boek.

    Maar daarmee is het verhaal nog verre van verteld, want het grootste deel gaat erover hoe de zwaar in zijn gezicht verminkte Nick de beproeving ternauwernood overleeft, maar wel een kwade kracht in zich te hebben meegenomen; de duivelse krachten van de berg zelf! Zijn Amerikaanse vriend Sam (leuk hoe er eens volledig naturel een gay stel in een horrorboek centraal staat!) probeert hem zo goed en kwaad als het kan bij te staan, maar moet ook nog enkele demonen uit zijn eigen jeugd zien te overwinnen. Ook in dit ‘tweede deel’ van het boek schuwt Olde Heuvelt het grote gebaar nergens: ongelooflijk bizarre gebeurtenisssen en meer dan dertig doden die zullen vallen, allemaal in een woordgebruik dat ook nergens het grote gebaar schuwt. Alles was misschien wel over de top gegaan als de stukken vanuit het perspectief van Sam niet voor enige verlichting hadden gezorgd: hij doorspekt zijn relaas met nonchalante, vaak grappige observaties, eigentijdse mode-taal en engelse one-liners. Sam als de broodnodige ‘comic relief‘ dus.

    Ondanks dat ik soms het idee had dat dit boek zeker ergens voorbij de helft soms wat korter gekund had, bleef het me zonder meer boeien. En dat is maar goed ook, want tegen het einde komen de eindjes heel mooi bij elkaar in een huiveringwekkend en dramatisch einde. Hiermee is dit boek een ‘tour de force’ van een schrijver die duidelijk heel veel in zijn mars heeft. Ondanks dat ik niet echt horror-fan ben, wist het me meer dan te boeien. Ik zal zeker nog eens meer van Thomas olde Heuvelt lezen; hij is zonder meer één van de meest interessante Nederlandse schrijvers van dit ogenblik!


  • Tv-recensie ‘Black Mirror’, seizoen 5

    Posted on by admin

    Eén van de allerbeste series op Netflix is toch wel de anthologie-serie ‘Black Mirror‘. Kortweg gaan alle losstaande verhaaltjes erover wat voor een impact moderne (toekomstige) technologie kan hebben op mensen. En dat blijft meer dan interessant, vooral omdat de plots van maker Charlie Brooker vaak ongelooflijk goed zijn.

    En dan dit vijfde seizoen, dat zonder meer boeiend blijft. De drie episodes, alle drie van de lengte van een korte film, zijn echter wel wisselend van kwaliteit. Het eerste deel, over twee vrienden die ‘lovers’ worden in een real-life versie van het bekende arcade-spel dat ik ken als ‘Tekken’, vond ik zeer prikkelend. Het tweede deel is eigenlijk wat gewoontjes, want het gaat over niets meer dan een gijzelingszaak. De heerlijk schmierende Andrew Scott (Moriarty in Sherlock) redt echter deze episode. Maar het derde deel is toch wel het minst, omdat hier het verhaaltje (iets over een robotje en een door Miley Cyrus gespeelde popster) nu wel echt te ongeloofwaardig is.

    Hiermee is dit verre van het beste seizoen van Black Mirror, maar toch nog steeds zeer de moeite waard!


  • Tv-recensie ‘The Roman Empire’, seizoen 2

    Posted on by admin

    Dit is een gedramatiseerde documentaire op Netflix, waarin enkele sleutelperiodes uit het meest belangwekkende Rijk uit de wereldgeschiedenis aan de orde komen. ‘Gedramatiseerd’ wil zeggen dat historische beelden en commentaar van experts worden afgewisseld met nagespeelde scenes. Dat kan best aardig zijn, maar die scenes zijn in deze serie nogal ‘underwhelming’. Misschien door een te klein budget?

    Dan kan dit nog steeds een aardige serie zijn, want het bronmateriaal is natuurlijk meer dan boeiend. Maar het gaat helemaal mis met de behandeling van dit historische materiaal, want daar wordt veel te losjes mee omgesprongen. Een jonge militair Caesar die Spartacus verslaat bijvoorbeeld? Wat een onzin, daar klopt niets van. En zo wel van veel meer! Hiermee zorgt deze serie helaas eerder voor ergernis dan voor vermaak. Jammer, een misbaksel dit!


  • Boekrecensie ‘Mijn verhaal’, Johan Cruijff (opgetekend door Jaap de Groot)

    Posted on by admin

    Dit is een aardig boek over het leven van Johan Cruijff, opgetekend door Telegraaf-journalist Jaap de Groot. Het meest interessante is als het bijvoorbeeld gaat over de relatie die Cruijff had met die andere Nederlandse voetbalgrootheid: Rinus Michels. Als we het mogen geloven enerzijds een bikkelharde man, maar tegelijkertijd een heel zorgzaam iemand, bijvoorbeeld als hij Cruyff hoogstpersoonlijk een massage geeft na een zware wedstrijd.

    Maar ook als het gaat over de tijd van Cruyff als speler (ook zijn Amerikaanse periode!) en zijn tijd als trainer/coach, is het vaak boeiend.

    Het minst interessant is echter het tweede deel van het boek, als we over zijn tijd als bestuurder moeten lezen. Hier wordt veel te lang doorgezaagd over de moeizame perikelen tussen Cruyff en sportbestuurders van bijvoorbeeld Ajax, Barcelona of de KNVB. Hier deed het boek teveel denken aan een laatste persoonlijke afrekening. En de latere hoofdstukken met Cruyff’s ideeën over het voetbalspel en de huidige stand van zaken in het voetbal vond ik eerlijk gezegd ook niet zo heel boeiend meer. Zo dooft dit boek, dat zo aardig begon, als een nachtkaars uit.

    En dat is jammer, want Cruyff lijkt toch voldoende interessants te vertellen te hebben. Wat mij betreft had hij nog veel meer verteld over zijn tijd als speler en trainer. Daar heeft schrijver Jaap de Groot volgens mij echt nog veel interessant materiaal laten liggen. Jammer…