f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrecensie ‘Mythos’, Stephen Fry

    In dit boek hervertelt Stephen Fry tal van verhalen uit de Griekse mythologie. En dat is smullen. Enerzijds omdat die mythologie ongelooflijk rijk is; neem alleen al alles wat er gebeurde voor de Olympische goden onder Zeus eindelijk de macht overnamen. Kindermoord, list en bedrog, noem het maar! En wat nog maar weer eens blijkt is dat de Griekse mythologie er uniek in is dat de goden vaak maar al te menselijk zijn (met tal van slechte eigenschappen en zwaktes) èn zich maar al te vaak tussen de mensen begeven (met vele halfgoden tot gevolg). Dat levert fascinerende, kleurrijke, bizarre, dramatische en soms zelfs ronduit komische verhalen op.

    Ik moest meteen weer denken aan de gedeeltelijke hervertelling van de Ilias, door Dan Simmons in het boek ‘Ilium’, waarin een intrigant het plot steeds meer laat ontsporen; dat was ook al zo’n kostelijk verhaal!

    De tweede reden waarom dit boek smullen is natuurlijk omdat Stephen Fry kostelijk over deze materie weet te vertellen; in een prachtige soepele stijl waar het vertelplezier van af spat. Dat maakt dit een kostelijk boek. Een boek dat je misschien alleen soms wel even moet weg leggen, als die bonte parade goden, halfgoden en helden je soms iets te veel wordt…

     


  • Tv-recensie ‘Don’t F**k with Cats: Hunting an Internet Killer’

    Dit is een Netflix-documentaire over hoe op social media een jacht begon op de persoon die op internet enkele filmpjes postte over waarin hij katten vermoordde. En dat moet je op internet, dat soms wel voor de helft lijkt te bestaan uit schattige kattenfilmpjes, natuurlijk niet doen!

    We worden meegenomen over hoe enkele fanatieke leden van een Facebook-groep op zoek naar de dader en na een tip op het spoor van de Canadees Luka Magnotta wordt gezet. Eens te meer blijkt dat het doden van dieren vaak hetgeen is waar seriemoordenaars mee beginnen: want Magnotta doodt vervolgens in Montréal een man! Dan wordt het al snel serieus, wordt de politie betrokken en kan de dader uiteindelijk in Berlijn worden opgepakt.

    Op de rol van de internet-speurders is daarbij wel wat af te dingen, want die is uiteindelijk vrij klein. Als niet negatief, want hebben zij met alle aandacht die ze Luka gaven, hem niet juist het zetje gegeven een stap verder te gaan? Een kritische noot waar de docu mee afsluit.

    De documentaire wordt interessant genoeg verteld, maar laat toch wat gaten achter. Tot het einde houdt Luka namelijk vol dat hij werd gedwongen door een zekere mysterieuze ‘Manny’. En inderdaad is een ander paar handen in beeld in één van de kattenfilmpjes. En lijkt Luka een filmopname van de dan juist gepleegde moord te bezorgen bij iemand die geparkeerd stond voor het appartementencomplex.

    Het zijn gaten die echter niet worden verklaard. Want uiteindelijk blijkt Manny niet bestaan te hebben: Luka was de enige dader en hij speelde, aandachtsgeil als hij was, met zijn moord vrijwel letterlijk de befaamde moord-scene na uit de film ‘Basic Instinct’.


  • Tv-recensie ‘The Crown – seizoen 3’

    Kan dat eigenlijk wel interessant blijven, een heel lange tv-serie over de langst zittende Britse monarch ooit, Elisabeth II? Zo boeiend is die vrouw toch niet?

    Om die reden was ik na seizoen 1 en 2 eigenlijk even afgehaakt, maar door lovende recensies heb ik met seizoen 3 toch maar weer een poging gedaan. En dat was niet voor niets, want schrijver Peter Morgan weet er toch weer een heel interessant verhaal van te maken.

    Wederom staan niet alleen de strubbelingen van de koninklijke familie centraal (de frustraties van Margaret over haar ondergeschikte rol, de onderkoelde relatie van Elisabeth met haar zoon Charles, de eigenzinnigheid van prins Philip, om maar iets te noemen), maar wordt ook een mooi tijdsbeeld geschapen, waarin tal van andere bekende namen langskomen.

    Het is duidelijk dat het historische materiaal hier en daar wel flink opgeleukt en opgeblazen wordt (zo wordt Lyndon B. Johnson neergezet als een wel hele lompe Yankee en zal prins Philip toch nooit echt zijn gechanteerd door dubbelspion Anthony Blunt), maar nergens gaat dit over het randje. Neem hierbij in ogenschouw dat de nieuwe ploeg acteurs die na het vorige seizoen de hoofdrollen invult uitstekend werk verricht en alles op een fenomenale manier in beeld is gebracht, dan is duidelijk dat dit nog steeds een top-serie is!


  • Tv-recensie ‘Sex Education’, seizoen 2

    Deze serie was in seizoen 1 al erg leuk en dit seizoen houdt het niveau redelijk goed vast. Nog steeds is de kracht van de serie de hele typische sfeer van deze highschool-‘komedie’. Een soort heel eigen universum, waarin een knots van een middelbare school in een klein dorpje kan staan en er tal van bijzondere personages rondlopen; naast Otis, Eric, Maeve krijgen nu bijvoorbeeld Lily, Aimee en Ola veel meer aandacht.

    In het plot dat zich ontvouwt gaat Otis weer seks-adviezen geven, maar krijgt hij concurrentie van nota bene zijn eigen moeder, die vertrouwenspersoon (o.i.d.) op de school wordt. Enkele scenes zijn misschien wel erg plat, maar vele dan ook wel weer erg geestig. Zoals de high-school musical waar het seizoen mee eindigt. Maar intussen raakt de serie je ook, bijvoorbeeld als Otis beseft dat hij eigenlijk altijd al verliefd is geweest op Maeve. Mooie fijngevoelige, excentrieke serie die een goede snaar raakt!


  • Boekrecensie ‘De goede zoon’, Rob van Essen

    Tja, wat zal ik van dit boek zeggen. Aanvankelijk wilde ik dit heel graag een goed boek vinden. Omdat die zulke goede recensies kreeg, maar ook omdat ik zelf eerder aangenaam verrast werd door een verhalenbundel van deze schrijver.

    Maar helemaal positief kan ik toch niet over dit boek zijn. Ik had heel veel moeite het helemaal uit te lezen en merkte te vaak dat de aandacht weg zakte. Dat kwam niet eens  zozeer door de surrealistische elementen die Van Essen inbouwt, zo ken ik hem inmiddels wel. Zo verhaalt hij over een nabije toekomst met wandelende rugtassen, ironische receptie-robo(t)s en zelfrijdende auto’s waarmee je seks kunt hebben.

    Maar dat ik toch niet echt positief ben komt wel door het nogal ongerichte verhaal, dat geheel plotloos is. Hier lijkt Van Essen een soort spel met je te spelen, want ook de hoofdpersoon zelf is schrijver van ‘plotloze thrillers’. Maar van dit boek kan ik eigenlijk niet meer vertellen dan dat het een soort roadtrip lijkt van de hoofdpersoon, samen met ene Lennox. Maar dit is niet meer dan een heel iel en wankel kapstokje om een verhaal aan op te hangen dat over van alles gaat, waaronder de moeizame verhouding van de hoofdpersoon met z’n inmiddels bejaarde moeder (hence the title) en een periode waarin de hoofdpersoon in een ‘Het Bureau‘-achtig archief werkt.

    Veel passages en losse observaties zijn dus op zich best de moeite waard. Maar door de totale afwezigheid van een dwingend en meeslepend plot is dit allemaal toch onvoldoende om de aandacht vast te houden. Nee, matig boek…


  • Tv-recensie ‘Knightfall’, seizoen 1

    Dit is net als ‘Vikings‘ (dat de eerste seizoenen toen Ragnar de hoofdrol had èrg goed was!) een historische serie van History Channel. Deze keer gaat het over de Tempeliers. En dat ziet er nog niet eens slecht uit; en zelfs het plot is lang niet verkeerd. Er gebeurt in ieder geval meer dan genoeg en alles verloopt lekker vlot.

    Historisch correct is het allemaal geen moment, maar in tegenstelling tot die mislukte pseudo-documentaire ‘The Roman Empire‘ stoorde me dat hier geen moment, omdat deze serie meteen al duidelijk maakt ook helemaal niet historisch correct te willen zijn! Het is eerder een smakelijk pastiche van allerlei  fenomenen van uit de tijd van de Tempeliers. En dat leidt tot een best aardige serie. Een serie die balanceert op het randje van de wansmaak soms, maar toch…


  • Boekrecensie ‘Ik ben Pelgrim’, Terry Hayes

    Dit boek kwam op mijn pad omdat het zeer lovende reacties kreeg op Hebban. Daarom moest ik het ook maar eens zelf lezen en ik werd niet teleurgesteld.

    Het verhaal gaat over ‘Pelgrim’, een ex-spion die betrokken raakt bij de zoektocht naar ‘De Saraceen’; een ultra-gevaarlijke terrorist die een vernietigende epidemie over de Verenigde Staten wil uitstorten.

    Hayes vertelt dit alles op een smeuïge wijze. Ondanks dat het ik-perspectief natuurlijk bij Pelgrim ligt, zijn er ook lange meeslepende passages buiten diens belevingswereld, bijvoorbeeld over onder meer de jeugd van ‘De Saraceen’. Het perspectief (dat soms opeens naar de alwetende verteller schuif) is hiermee lang niet altijd even helder, en dat vind ik hier en daar (amateur-schrijver als ik ben) toch wel erg storend. Alhoewel het voor de gemiddelde lezer nauwelijks uit zal maken bij het leesplezier.

    En een ander minpuntje is dat Hayes soms iets te geforceerd er dik bovenop probeert te leggen dat alles wat de hoofdpersonen doen heel uitgekookt is. Dit terwijl ik daar zelf nog wel eens aan twijfelde!

    Maar al met al toch een prima boek dit. Niet de geramde klassieker die ‘Hebban’ het laat zijn, maar gewoon een uitstekende thriller.


  • Tv-recensie ‘Avatar: The last Airbender’

    Natuurlijk: dit is een serie die met name bedoeld is voor de jongere kijker. Maar ook voor volwassenen is er veel te genieten! Dat komt omdat deze serie aan alle kanten ontzettend goed getroffen is. Het basisconcept staat meteen al als een huis: in een Oost-Aziatisch aandoende fantasiewereld zijn de vier naties elk verbonden aan één van de basis-elementen water, aarde, vuur en lucht. Enkele meesters binnen die volken kunnen zelfs hun element beheersen (het zogenaamde ‘benden’). Maar alleen de altijd weer reïncarnerende Avatar kan àlle vier die elementen beheersen! En hij heeft dan ook de taak het evenwicht in de wereld te bewaren.

    Het geval wil echter dat de vuur-natie een veroveringsoorlog is begonnen, ook omdat de Avatar is verdwenen. Pas honderd jaar later blijkt de nieuwe Avatar, de jongen Aang, al die tijd opgesloten te hebben gezeten in het ijs. Als hij eindelijk vrij komt is het aan hem, zijn lucht-bison en zijn nieuwe vrienden Katara en Sokka om de wereld te redden.

    Het verhaal dat zich dan ontvouwt is erg goed en valt uiteen in twee lijnen. Ten eerste de worstelingen van de jonge en speelse Aang (alleen nog ‘air-bender’) om alle elementen te leren beheersen en de strijd met de fire-lord aan te durven gaan. En ten tweede de nog veel interessantere ‘werde-gang’ van de verbannen kroonprins van het vuurvolk, Zuko, die zijn pad zoekt in zijn leven. Alles komt bij elkaar in een finale waarin alles perfect in elkaar valt.

    En ten slotte is de vormgeving al even goed getroffen: vlotte animaties met veel actie en veel referenties naar het anime-genre. En ook veel humor en een vaak lekker lichte toon. Dit is dus echt een top-serie!


  • Boekrecensie ‘De rechtvaardigen’, Jan Brokken

    Ik had verwacht dat dit boek een roman was, maar dat is het zeker niet. Het is ‘faction’ en vertelt over alles rondom Jan Zwartendijk, de ‘interim-consul’ van Litouwen die aan het begin van WOII vanuit Kaunas duizenden Joden een ‘visum’ bezorgde voor nota bene Curaçao, op die wijze een nogal onwaarschijnlijke ontsnappingsroute creërend voor Joden via Rusland, Siberië, Japan en de Stille Oceaan richting de Amerika’s.

    Dit is fascinerende materie en Brokken (die ik nog ken van enkele uitstekende ‘schrijf-boeken’ 1 2) vertelt hier zeer meeslepend over, mede omdat hij overduidelijk zeer goed gedocumenteerd is.

    Het boek gaat verder zeker niet alleen over Jan Zwartendijk, maar ook over allerlei mensen daaromheen: Joodse vluchtelingen, de Japanse consul, noem maar op. Hiermee is dit al met al een zeer boeiend epos over hoe mensen in oorlogstijd ondanks alle bezwaren, toch pogen het goede te doen.