f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrecensie ‘The Mirror & The Light’ / ‘De Spiegel en het licht’, Hilary Mantel

    Posted on by admin

    Dit is natuurlijk het langverwachte derde deel van de trilogie die begon met ‘Wolf Hall‘ en ‘Het boek Henry‘ en die verhaalt over de opkomst en ondergang van Thomas Cromwell. Als man van zeer eenvoudige komaf wist hij zich op te werken aan het hof van koning Henry VIII tot de machtigste man van het Engeland van halverwege de zestiende eeuw.

    In de eerste twee boeken hebben we gelezen over zijn opkomst aan het hof en hoe onder meer respectievelijk kerkgeleerde Thomas More en de tweede vrouw van Hendrik VIII, Anne Boleyn, de doodstraf krijgen. Dit laatste boek verhaalt kort gezegd over de tijd dat Cromwell aan de top van zijn macht staat en hoe hij ten slotte zelf ten onder gaat.

    Wat bijzonder is aan dit boek is dat Mantel haar hoofdpersoon Cromwell veel menselijker en sympathieker neerzet dan hoe hij de geschiedenis is ingegaan; namelijk als harteloze en zelfs kwaadaardige machtspoliticus. Maar Mantel laat heel geloofwaardig een ander beeld zien: de Cromwell die ze schetst is een verstandige man die omzichtig handelt, in conversaties scherp van tong is en ook duidelijk wordt gedreven door principes. In dit derde deel zien we dit bijvoorbeeld duidelijk in hoe Cromwell (hoe onverstandig het voor hem ook is) Mary, de dochter van Henry’s eerste vrouw, blijft steunen. En hoe aangedaan is als nota bene de bastaard-dochter van wijlen kardinaal Wolsey, zijn grote mentor, hem hard afwijst.

    Maar tegelijkertijd moet Cromwell voortdurend voorzichtig laveren tussen de impulsieve koning Henry en de belangrijke heren van adel, zoals Suffolk, Norfolk en Exeter, die hem nooit als gelijke zien, maar altijd als slechts de zoon van een simpele smid. Cromwell weet maar al te goed hoe dun het koord is waarop hij loopt en weet dan al dat als Henry plotseling zou komen te overlijden, hij waarschijnlijk niet eens meer tijdig via een haven het land uit zou kunnen uitvluchten voor de oude adel hem aan de hoogste boom zou ophangen.

    En ondertussen zijn de tijden ook nog eens moeilijk. Zo is er veel onrust in het land over het feit dat Henry uit de Roomse kerk is gestapt en een eigen kerk is begonnen. En ook moet Cromwell hoge edellieden die al te opzichtig hun koning afvallen oppakken en naar The Tower in Londen sturen, de gevangenis. Waarna ze, en daar kan hij ook vaak weinig aan doen, uiteindelijk worden onthoofd of op de brandstapel gezet.

    Zo ontstaat een meeslepende vertelling waarin je steeds duidelijker begint in te zien dat het voor Cromwell wel fout moet aflopen. Met name het eind van het boek, waarin Cromwell dat zelf ook onder ogen moet zien, is heel mooi beschreven en bitterzoet en zeer ontroerend.

    Mantel toont in dit boek wederom haar superieure stijl en haar beheersing van het onderwerp. Haar verhaal is heel erg ‘van de geest’, in de zin dat de nadruk ligt op de denkwereld van Cromwell en zijn vele gesprekken met tal van mensen. Heel veel handeling of de actie of zelfs beschrijvingen van omgevingen moet je daarom niet verwachten. Maar Mantel is er een meester in om bijvoorbeeld die vele gesprekken heel levendig te houden: heel gevat en zelfs vaak geestig. De kenschetsen van alle personages zijn scherp en haar stijl is vaak heel poëtisch, met geregeld flarden dichtregels.

    Maar eerlijk gezegd is dit boek natuurlijk óók gewoon nogal een pil: in de Nederlandse uitgave meer dan 1.200 pagina’s om precies te zijn. Dus dit was zéker geen boek voor even tussendoor! Ik was ook nog eens begonnen met de originele onvertaalde Engelse versie. Maar ik ben om het voor mezelf toch een beetje behapbaar te houden, ergens op een kwart van het boek toch maar overgestapt op de Nederlandse vertaling. Die Nederlandse uitgave heeft overigens ook een veel mooiere cover!

    Al met al is dit zeker een boek van de buitencategorie. Ik schat in dat het boek met groot gemak óók weer, net als de eerste twee delen, en dat is heel bijzonder, de prestigieuze Booker prijs in de wacht gaat spelen. En dat zou verdiend zijn voor deze unieke trilogie!


  • Tv-recensie ‘Archer’, seizoen 11

    Posted on by admin

    Dit nieuwe seizoen van Archer is op zijn best een studie naar hoe een serie die ooit zo onbedaarlijk geestig was, zo ernstig kan ontsporen. Want helaas; er is allemaal héél weinig meer aan. Ik zie ook nu pas dat ik niet eens de moeite heb genomen van seizoen 10 nog een recensie te maken (van seizoen 9 als laatste nog wel).

    In denk dat het er zeker mee te maken heeft dat na drie seizoenen, die gevuld waren met de comateuze dromen van Sterling Archer, we weer bij precies hetzelfde zijn teruggekeerd: dat spionage-agentschap in New York gerund door Archer’s koudhartige en drankzuchtige moeder. Het hele seizoen wordt hiermee een herhalingsoefening? En is alles niet in die eerste 4 a 5 seizoenen niet al veel beter gedaan?

    Daar komt bij dat zich wreekt dat geen van de personages in de ensemblecast van 7 mensen, zich ergens naar toe lijkt te hebben ontwikkeld. En zo wordt het bekende gekibbel tussen hun gewoon vermoeiend en saai.

    Nee, voor mij is het nu klaar met ‘Archer’: het begon allemaal heel leuk, maar helaas… Das war ein mal!


  • De zomer komt eraan: vakantieverhalen!

    Posted on by admin

    Hij staat weer voor de deur; de zomervakantie! Ik heb al eerder gezegd dat mijn vakantiereizen me nog al eens hebben geïnspireerd tot het bedenken van een goed verhaal.

    Je bevindt je immers in een omgeving die nog heel nieuw is en doet ook allerlei dingen die in het dagelijkse leven niet zo vaak voorkomen. Juist ingrediënten om de ‘creative juices’ te laten stromen!

    Nog steeds schrijf ik natuurlijk niet over eigen vakantie-ervaringen, maar gebruik ik op zijn hoogst wel bepaalde elementen uit eigen ervaringen.

    Klik voor het verhaal op de link. Er achter staat waar het verhaal zich afspeelt:

    1. El Borge (Spanje,Andalusië)

    2. Istanbul Scam (Turkije)

    3. Sirius (Isla Margarita) 

    4. La Isla Maldita (Isla Margarita, nog eens!) 

    5. De Tündük (Kirgistan)


  • Nieuw verhaal ‘De Twaalf Elfjes’

    Posted on by admin

    Hierbij kan ik weer een nieuw verhaal presenteren: het heet ‘De Twaalf Elfjes’. Het verhaal gaat over het elfje Lori. Hij is van huis is weggelopen omdat hij wat van de wereld wilde zien. Maar nu is hij verdwaald in een heel groot bos.

    Misschien is dit wel mijn allereerste poging een verhaal te schrijven voor kinderen. Ik heb het zelfs maar in de categorie ‘sf & fantasy’ geplaatst in mijn eigen verhalenoverzicht, zie hier.

    Klik om het verhaal te lezen het plaatje aan. Veel leesplezier!


  • Tv-recensie ‘Please Like Me’, seizoen 1-4

    Posted on by admin

    Dit is een Australische Netflix-serie geschreven door, gespeeld door èn over Josh Thomas. We maken kennis met deze wat quirky en nerdy jongeman, als in de eerste episode zijn vriendin Claire het met hem uitmaakt, omdat hij homoseksueel zou zijn. Dat had ze dan wel weer goed geobserveerd! En zo begint een nieuwe ontdekkingstocht van Josh; met diverse vriendjes, relatiestrubbelingen en seks.

    Maar dat is zeker niet het enige wat speelt: zo is de moeder van Josh bipolair en doet soms een zelfmoordpoging en is dan weer helemaal hyper. Ook spelen de vrienden van Josh een grote rol in de serie: Tom, Claire (ja, ze blijven vrienden!) en later bijvoorbeeld ook nog Ella en Hannah. En ook de vader is een belangrijk karakter.

    Al met al is dit een serie die bij tijd en wijlen kostelijk is, door de vaak knotsgekke dialogen, situaties en verwikkelingen. Zeker de eerste episodes was ik aangenaam verrast. Maar op hetzelfde moment vond ik Josh soms ook wel vrij onuitstaanbaar: om hoe pretentieloos hij zijn leven inricht bijvoorbeeld, maar ook hoe bot hij soms omgaat met zijn vriendje Arnold, die nota bene in dezelfde instelling heeft gezeten als Josh’ moeder. Ook wordt de serie soms best zwaar, met al die depressieve, suïcidale mensen die er in rond lopen. Maar tegelijkertijd zijn enkele afleveringen echt heel mooi, leuk, grappig en zelfs ontroerend. Al met al is deze serie dus zeker de moeite waard!


  • Boekrecensie ‘De Dr. Ludidi Vastenmethode’, Samefko Ludidi

    Ik ben bepaald niet een fan van het zelfhulp-genre en zit ook zeker niet te wachten om nog meer over me heen te krijgen van alle zin en onzin die over eten en afvallen wordt geschreven.

    Maar ik heb me toch maar eens aan dit boek gewaagd omdat ik meer wilde weten over het ‘intermittent fasting’ waarmee ik zelf -als goed voornemen- vanaf begin dit jaar ben begonnen. Dat was overigens vooral nadat ik hierover een interessant artikel had gelezen van Teun van der Keuken. En op aanraden van een vriend; dezelfde vriend die me dit boek leende.

    Het boek van Ludidi komt wat mij betreft traag op gang als eerst een uitgebreide historische verhandeling wordt gegeven over eet-gewoontes en -culturen en de geschiedenis van diëten. Wat mij betreft had dat niet zo gehoeven. Gelukkig had Ludidi dat blijkbaar zelf ook al voorzien, want de eerste pak hem beet zes hoofdstukken worden keurig met een samenvatting afgesloten. Handig!

    Pas later in het boek gaat hij dan in op het ‘intermittent fasting’ en wordt het interessant. De methode valt uiteen in een 5:2-protocol (2 dagen niet eten, en 5 dagen normaal eten) of een 16:8-protocol (16 aaneengesloten uren per dag niet eten, de overige uren normaal eten). Zelf ben ik voor de goede orde met die laatste variant bezig en heb die opgerekt tot 17:7.

    Interessante vond ik dat Ludidi stelt dat de volkswijsheid dat een goed ontbijt de basis zou zijn voor de dag en ook belangrijk zou zijn ‘om de spijsvertering op gang te helpen’ echt onzin is! En essentieel vond ik ook zijn constatering dat je lijf na ca. 10-11 uur begint met vetverbranding en dat het juist daarom zinvol is je periodieke vastenperiode op te rekken van het laatste blokje kaas en biertje om 22u ’s avonds tot de ochtend-boterham om 8u (10 uur) zoals zoveel mensen doen, naar ten minste 16 uur.

    Hiermee heb je volgens mij de kern van zijn methode te pakken. En de reden waarom dit voor mij zo goed werkt is dat de methode glashelder is (voor mij: alléén water/zwarte koffie/ongesuikerde thee tussen 19u en 12u), voor mij goed is vol te houden (ik ben toch al niet zo’n ontbijter) en toch tegelijk vrij ontspannen is: binnen de ‘eet-window’ van 12u-19u kan je redelijk normaal eten en een dagje je ‘vasten-doel’ niet halen is ook geen ramp.

    Hiermee vond ik het boek best interessant; alhoewel ik dan wel weer snel door al die vragenlijsten, recepten, persoonlijke ervaringen van mensen en gedetailleerde zelfhulpinstructies aan het einde van het boek gebladerd ben.


  • Boekrecensie ‘De avond is ongemak’, Marieke Lucas Rijneveld

    Dit boek, dat ik maar eens heb gekocht bij de lokale boekhandel, is natuurlijk beroemd door de bijzondere Booker-prijs die het ontving (wel in de vertaling overigens).

    Het is een nogal duister en zwartgallig relaas over een zwaar gereformeerd gezin, dat steeds disfunctioneler wordt na de dood van oudste zoon Matthies (hij komt om bij een schaatsongeval, één van die typische Nederlandse dingen die in het boek zitten). Dat de hele veestapel in de MKZ-crisis moet worden geruimd maakt het er niet beter op.

    Verteller is de 12-jarige dochter die ook al helemaal in haar eigen wereldje zit en bijvoorbeeld categorisch weigert haar jas nog uit te doen. Rijneveld zet de belevingswereld van dit meisje heel bijzonder neer: hoe klein haar wereldje ook is (haar broer, zus, ouders, de dominee, de veearts en een buurmeisje, dan hebben we het wel gehad), haar fantasie is onbegrensd. En die is soms heel kinderlijk; zo meent ze echt dat haar ouders Joden in de kelder houden (wie eten anders die lekkernijen op die zij nooit krijgt?) en heeft ze allerlei vreemde associaties en kronkels in haar hoofd. En dan heb ik nog niet eens haar voorliefde voor al het dierlijke en aardse en haar nogal sinistere fascinatie voor de dood benoemd. Dit alles vertelt Rijneveld in een heel zintuiglijke, poëtische stijl, vol met heel eigenzinnige en originele bewoordingen en associaties.

    In totaal kun je op zijn best spreken van een heel oorspronkelijk boek van een schrijver met een heel eigen stem. Aan de andere kant is het boek naar mijn smaak echt iets te naargeestig en zwaar. Zo lees je dit boek in het besef dat het best wel goed is, maar zonder het eigenlijk echt leuk te vinden.


  • Tv-recensie ‘Star Trek Discovery’, seizoen 1 & 2

    Nu ik door de beste half honderd Voyager-afleveringen heen ben (en een dozijn of zo Next Generation), heb ik me maar eens gewaagd aan seizoen 2 van de nog heel nieuwe loot aan de stam Star Strek Discovery; na een tijd geleden al seizoen 1 te hebben gezien.

    En dat seizoen 2 ziet er goed uit! Discovery speelt enkele decennia vóór de oorspronkelijke serie en heeft zelfs een karakter dat we uit die oer-serie kennen: Spock!

    Maar voor de rest lopen vergelijkingen toch wel mank, want ja: de kwaliteit van de cinematografie van Discovery is toch wel van een andere planeet dan de oerserie; die nu wel heel erg houtje-touwtje en kneuterig uitziet. Maar dat komt natuurlijk ook omdat Discovery er wel héél gaaf uit ziet. Ook zeker een sprong voorwaarts in vergelijking met The Next Generation en Voyager.

    Waar deze serie zich ook onderscheidt, is in de storytelling. Geen losse afleveringetjes meer die telkens beginnen met: “Captain’s Log, stardate huppelepup“, maar een doorlopend verhaal. In seizoen 2 draait dit allemaal om de zoektocht van de USS Discovery naar de mysterieuze ‘Red Angel’, en hierin speelt Michael Burnham (ondanks de naam een vrouw – uitstekend vertolkt overigens door Sonequa Martin-Green) een essentiële rol.

    Dit leidt tot een serie vol dramatische verwikkelingen, bijzondere verhaallijnen (zoals een uitstapje naar een soort parallelle ‘schimmel’-wereld – ja echt) en ook echte persoonlijke ontwikkelingen bij de hoofdpersonen. En hiermee een serie die zeker de moeite waard is; leuk!