Boekrecensie ‘Speech is a river’, Ruth Mead

Dit is een boek dat je niet snel zou gaan lezen als je niet zelf zou stotteren. Ruth Mead vertelt in dit boek hoe ze zelf van het stotteren herstelde.

Centraal hierin staat de metafoor van ‘little me’ (je rationele ik) en ‘big me’ (je intuïtieve ik, je onderbewuste). En volgens Mead is het probleem dat ‘the wrong guy in charge’ is. De eerstgenoemde krijgt dus teveel de overhand en die probeert het spreken te regisseren en te controleren. Dit terwijl je het spreken veel beter aan ‘big me’ kunt overlaten: je onderbewuste ‘kern’ die begrijpt dat spreken is als een rivier: het stroomt vanzelf.

Hiermee hanteert dit boek een fundamenteel andere filosofie dan die waar alle stottertherapieën op drijven, zoals Del Ferro (wat ik zelf ooit gedaan heb) en McGuire en Hausdorfer: die gaan juist over het krijgen van controle over je spreken (bijv. via ademhaling) en moedigen daarmee juist ‘little me’ aan om nóg belangrijker te worden. En dat is precies waar al deze methodes uiteindelijk falen: overal zie je dat stotteraars éérst flink verbeteren als ze een ‘truukje’ of handvat gekregen hebben, maar als ze daarna merken dat het toch niet altijd werkt om vloeiend te spreken, wordt het daarna alleen maar erger… Je faalt immers zélf omdat je de techniek blijkbaar niet goed toepast.

Dit boek is in een soort Stream of consciousness-stijl geschreven: alsof we getuige zijn van het bewustwordingsproces dat Mead zelf heeft moeten doormaken. Het boek mist hiermee node een duidelijke structuur en dit gaat wel heel erg ten koste van de leesbaarheid. Maar voor mensen die met dit onderwerp bezig zijn, zeer interessante kost door de zeer goede inzichten!

Tv-recensie ‘Lupin’

Deze Netflix-serie wordt gedragen door de hoofdrolspeler Omar Sy, die we kennen uit de sterke Franse film ‘Intouchables’. In deze film speelt Omar Sy de hoofdrol als Assane Diop, die zich spiegelt aan zijn grote held Arsène Lupin, gentleman-inbreker, zeg maar de Franse tegenhanger van Sherlock Holmes. In een aardig plotje revancheert hij zich op Hubert Pellegrini, de verachtelijke steenrijke machtswellusteling. zeg maar een soort Strauss-Kahn in de overdrive. Deze man liet ooit Assane’s vader opdraaien voor de diefstal van een peperduur collier om hem daarna zelfs te laten vermoorden toen die eenmaal in de gevangenis zat.

Verwacht evenwel geen al te hoogstaand drama, maar vooral een lekker vlot en licht avonturenverhaaltje, waarin je vooral niet al te zwaar aan geloofwaardigheid moet tillen. Want de kunstjes die Assane uithaalt zijn soms wel erg boud.

Maar al met al een genietbare serie!

Boekrecensie ‘De sekte’, Mariette Lindstein

Deze thriller portretteert de jonge vrouw Sofia, die verzeild raakt in de New Age-beweging ViaTerra, die steeds meer trekken krijgt van een sekte. Als ‘secretaresse’ van de charismatische leider, Franz Oswald, zit ze bovenop de steeds extremere gebeurtenissen die plaatsvinden. En begint ze te beseffen dat ze ook zelf niet kan ontsnappen.

De spanningsopbouw is traag en ook het plot is eigenlijk weinig opzien barend. De schrijfstijl is verder ook vrij matig.

Wat nog wel aardig werkt in dit boek is de afwisseling tussen lange hoofdstukken over Sofia’s belevenissen, en korte intermezzo’s over de verknipte jongen Fredrik, van wie je pas later begrijpt wat die te maken heeft met het grote verhaal.

Al met al is dit best een aardige thriller, maar heel bijzonder wordt het helaas niet.

 

Boekrecensie ‘De kapitein en de Glory’, Dave Eggers

Dit boekje is een vlijmscherpe satire over het vierjarige bewind van Donald Trump. In een nachtmerrie-achtig sprookje wordt De Man met de Gele Veer (onmiskenbaar Trump) gekozen als de nieuwe kapitein van het schip The Glory.

En al snel gaat het allemaal al heel snel helemaal mis. Eggers schetst zo op messcherpe en ongenadige wijze een ontluisterend portret van met afstand de slechtste president in de Amerikaanse geschiedenis. De entourage van Trump wordt al even scherp gefileerd: zo komt Jared Kushner terug als ‘trekpop’.

Het leidt tot een boekje dat vooral een hele scherpe aanklacht is tegen het Amerikaanse volk, dat heeft laten gebeuren om zichzelf vier jaar lang te laten reageren door een complete idioot.

Hoofdstuk 12 van ‘St. Vincent’ !

Ik kan alweer het twaalfde hoofdstuk presenteren van mijn langere verhaal over Vincent en zijn bijzondere Gave.

We hebben gelezen hoe hij aan het begin van het tweede deel van dit lange verhaal (voor het eerste deel, kijk hier) nog meende dat alles in zijn leven gesmeerd liep en hij zijn Gave kon negeren.

Maar toen kruiste zijn pad zich ongelukkigerwijs met Step Bikkers, de bendeleider van de biker-gang Satan’s Siblings.

Vincent is na het vorige hoofdstuk ontsnapt aan de klauwen van deze motorbende, maar laat hem nu vooral niet te makkelijk denken dat alles weer terug kan keren naar normaal! Al is het maar omdat die genoemde biker-gang ook nog niet klaar is met hem! Het leidt tot wederom een gewelddadig treffen…

Klik om het verhaal te lezen het plaatje aan. Veel leesplezier!

 

Boekrecensie ‘De Pelikaan’, Martin Michael Driessen

De premisse van dit boek is aardig gevonden: twee mannen chanteren onwetend elkáár. Dit idee is ingepast in een slaperig stadje ergens in voormalig Joegoslavië. De twee mannen zijn beide verre van geslaagd in het leven: de eerste, Andrej, is vrijgezelle postbode die stiekem de post open stoomt op zoek naar geld en meer. De tweede, Josip, is een man die door een nogal ongelukkig huwelijk er een verhouding op na houdt met een dame uit de grote stad.

De toon die Driessen aanslaat is die van tragikomedie, bijna een klucht, want Josip en Andrej worden zelfs vrienden van elkaar gedurende het verhaal maar blijven lange tijd onwetend van elkaars malversaties en chantage-praktijken. Maar ook de omgeving: de Balkanoorlog en het nog steeds woekerende antisemitisme, komen prominent in het boek aan de orde.

Al  met al vond ik dit een aardig boekje voor tussendoor.

Boekrecensie ‘Amsterdam’, Russell Shorto

Meteen nadat ik van deze schrijver zijn boek over de ontstaansgeschiedenis van New York (Nieuw Amsterdam) had gelezen, ben ik doorgegaan naar zijn boek over Amsterdam zelf.

Hoe kijkt een Amerikaan tegen onze nationale hoofdstad aan? Nou, met name door te betogen dat ‘tolerantie’ een rode draad is in de geschiedenis van de stad. Net als het ‘liberalisme’ trouwens. Aansluiting daarop: ook de Verlichting heeft misschien wel zijn prille oorsprong gekend in deze stad.

Een mooi inzicht is ook dat Amsterdam wezenlijk anders is dan steden als Parijs: in laatstgenoemde stad zijn de kolossale monumentale gebouwen vooral een uiting van de grootsheid van een kleine groep machthebbers, terwijl in Amsterdam al die mooie panden in de grachtengordel juist iets vertellen over de macht van het volk zelf.

Wat ook verbaast in dit boek, is hoe snel Amsterdam in de 17e eeuw uitgroeide van onbeduidend vissersdorpje tot een belangrijke wereldstad. En hèt centrum van de wereldhandel. Het is volgens mij vooral te wijten aan dat we aanzienlijk slechter waren in oorlog voeren dan in handel voeren; anders hadden (vooral) de Britten de macht toch niet zo makkelijk kunnen overnemen.

In onze nationale geschiedschrijving hadden we soms best wat trotser zijn op ons landje, denk ik dan. Is het een soort valse bescheidenheid of zo, dat deze glorie-periode onderbelicht is en er vooral aandacht was voor bijvoorbeeld het Rampjaar  1672, toen het volk ‘redeloos, radeloos en reddeloos’ was?

Maar er is genoeg om trots over te zijn. ik heb het dan bijvoorbeeld ook over de vele invloedrijke personen die in Amsterdam woonden of neerstreken: schilder Rembrandt, cartograaf Blaeu, maar ook denkers als Spinoza, Descartes en Locke.

Overigens komen ook wat minder florissante feiten zeker aan de orde. Met als dieptepunt de Jodenvervolging in WOII:  nog steeds verbijsterend hoeveel Nederlandse Joden toen zijn vermoord! Het deed me denken aan een messcherpe karakterisering van Nederlanders in die oorlog: de meesten waren niet slecht, maar ook niet erg goed.

Maar goed. Shorto beschrijft dit alles in een fijne stijl. Verwacht niet een complete geschiedschrijving van de stad Amsterdam. Maar wel een heerlijk geschreven boek over onze vaderlandse geschiedenis, met als middelpunt Amsterdam.

Tv-recensie ‘Sex Education’, seizoen 3

De vorige seizoenen van deze serie (1 en 2) vond ik ook al heel aardig en eigenlijk wordt deze lijn gewoon prima door gezet. Nog steeds vind ik de wat quirky toonzetting en de bijzondere setting in dat Engelse landelijke stadje goed getroffen.

En ook de hoofdpersonen die worden geportretteerd, zeker een stuk of tien of vijftien, blijven boeien. Alhoewel die relatie ‘die je weet dat zal komen‘ tussen Otis en Maeve centraal staat. Leuk!

Over de nieuw Coldplay-cd ‘Music of the Spheres’

Vandaag is het nieuwe album uit van Coldplay. Nu is dit een band die flink in mijn achting is gedaald de laatste jaren: ze begonnen zo goed met vier heel aardige cd’s (van Parachutes tot en met Viva la Vida). Maar daarna raakten ze naar mijn idee het spoor behoorlijk bijster met een vreselijke doorgekookte pop-sound. Het leverde vier heel povere cd’s op, met hoogstens soms een enkel aardig liedje. Helaas is de nu uitgekomen negende cd ‘Music of the Spheres‘ geen terugkeer naar een betere vorm.

Maar wat wel bijzonder is, is die titel van dit album. Inderdaad: exact dezelfde naam als het succes-album van artiest Gany Zeno in het verhaal ‘Thuis‘ van mij. En niet alleen dat; mijn verhaal ‘De Muziek van de sferen‘ speelt zich af in dit zelfde universum. Klik om meer te weten te komen het plaatje aan, of één van beide links!