Boekrecensie ‘Portland’, Ramon Van Huffelen

Dit boek valt heel kort samen te vatten als volgt: undercover-agent Erik verduistert miljoenen om de behandeling van zijn doodzieke dochtertje te bekostigen en werkt zich aldus in de nesten. Dat is een mooi gegeven, zeker omdat de schrijver je nog even in het ongewisse houdt of Erik nu echt degene was die dat geld heeft gestolen.

Vervolgens moet veel spanning in dit verhaal eruit voortkomen dat Gio, de enig overlevende van de Italiaanse crime-familie, die is uitgemoord juist omdat ze dat geld misten, achter hem aan zit. En zo gaat een groot deel van het boek erover hoe Erik met zijn gezin onderduikt, maar de dreiging nooit voorblijft en hij intussen scherpe verhoren moet ondergaan over of hij dat geld nu gestolen heeft of niet.

Dit boek is over het geheel in een goede schrijfstijl geschreven, maar over het plot was ik echt niet overtuigd. Er gebeurt eigenlijk gewoon te weinig naar mijn smaak. Verder vond ik dat hele gegeven van die Gio erg ongeloofwaardig (waarom werkt hij niet meteen met Erik af, waar is de rest van zijn mafia-organisatie bijvoorbeeld?). En ten slotte vond ik het einde wel wat mal worden, als Gio een kleine week voor dood achtergelaten in de kelder van een vakantiehuisje ligt, en er toch nog een soort van eindgevecht plaatsvindt als Erik is teruggekeerd uit Portland, de Amerikaanse stad waar zijn dochter de peperdure behandeling heeft gekregen. Dat er wordt toegewerkt naar dat Gio onder een pijler van een nieuw viaduct wordt begraven, ligt er hierbij wel heel dik bovenop.

Boekrecensie ‘Het lichtschip’, Siegfried Lenz

Dit verhaal speelt op een lichtschip, een soort drijvende vuurtoren, voor anker liggend in de Oostzee, dat op het punt staat uit dienst te worden genomen. Het beginincident is dat de kapitein Freytag, een groep schipbreukelingen oppikt, die al snel heel gevaarlijk blijkt te zijn.

En zo ontspint zich een kat-en-muis spel tussen de geslepen Doctor Caspary, de leider van die criminelen, en Freytag, die wil dat de laatste dienst ordentelijk verloopt. Is het lafheid, of juist heel dapper, dat hij alles niet wil laten ontaarden in geweld. Zijn eigen zoon, die voor één keertje mee is, vindt er het zijne van.

Dit is hiermee een boeiende en geraffineerde literaire roman.

Filmrecensies Augustus – Oktober 2022

Van goed naar slecht de film-oogst van deze periode:
| And then we danced
| Im Westen nichts Neues
| Fanny & Alexander
| Bad times at the El Royale
| Simulation Theory
| The Clovehitch Killer
| Miss Peregrine’s…
| Elizabeth The Golden Age
| You were never really there
| Domino

Na de break de volledige recensies!

“Filmrecensies Augustus – Oktober 2022” verder lezen

Mijn manuscript van ‘St. Vincent’ – versie 1.0 gereed!

Een leuk nieuwtje! Ik heb de eerste versie van het manuscript afgerond van mijn nieuwe boek St. Vincent! In totaal 221 A4-pagina’s en 118.299 woorden lang is het geworden! De komende tijd zal ik bezig gaan met het verder verbeteren van het manuscript en dan hopelijk uiteindelijk naar publicatie toewerken. Wil je alvast een stukje lezen? Klik dan hier!

 

Tv-recensie ‘The Sandman’

Deze nieuwe Netflix-serie moest ik natuurlijk alleen al bekijken, omdat ik al snel zag dat Neil Gaiman één van de makers was! Hem ken ik als de zeer interessante schrijver van American Gods en De oceaan aan het einde van het pad.

‘The Sandman’ is te kenschetsen als een grimmig sprookje voor volwassenen. We volgen ‘Dream’ (ook Morpheus, de koning van dromen genoemd) en als hij na lange gevangenschap eindelijk zijn vrijheid hervindt, is hij zijn ‘gerei’ (gekke vertaling in de Netflix-subs, ik zou zeggen: gereedschap of instrumenten) kwijt. Dat zijn een zakje zand, een helm en een rode robijn. En die spullen moet hij weer zien te verzamelen om zijn macht terug te winnen.

Maar daar blijft het niet bij, want het verhaal ontwikkelt zich in de tweede helft hele andere richtingen op: iets over een vortex die de droomwereld bedreigt en nog meer. Dat maakte voor mij de totale plot toch wel wat te weinig gefocust. Juist als er een schrijver als Gaiman aan boord is, verwacht ik wat dit betreft wel iets beters! Maar al met al toch best een boeiende serie.

Een korte passage uit ‘Sint Vincent’

Ik ben met een nieuw boek bezig, zoals ik ook enkele andere keren heb laten weten. Dit boek heeft de werktitel Sint Vincent. Momenteel ben ik volop bezig het manuscript gereed te krijgen voor heuse publicatie! Hiervoor heb ik al wat ijzers in het vuur, maar daarover later meer.

Om toch al een tipje van de sluier op te lichten, wil ik wel alvast een korte passage delen op deze blog, geheten: “Meesters van het universum”. Klik hiervoor het plaatje aan! Veel leesplezier!

Een kleine CD.nl ‘Crash course’

Ik heb *ahem* flink aan mijn bekendheid heb gewerkt met mijn recente succesvolle deelname aan ‘Met het mes op tafel‘ (zie de afleveringen van 26 en 29 sept!). En omdat ik natuurlijk verwacht dat de bezoekersaantallen van deze blog opeens *kuch* door het dak gaan, wil ik graag jou, argeloze bezoeker, van dienst zijn met een kleine CD.nl Crash Course“Een kleine CD.nl ‘Crash course’” verder lezen

Boekrecensie ‘Wolkenstad’, Anthony Doerr

Dit boek doet niet alleen door de naam denken aan de moderne klassieker ‘Wolkenatlas‘ van David Mitchell (het boek dat ik niet genoeg kan bewieroken). De achterflap verraadt namelijk dat dit boek óók een raamvertelling is. Er worden namelijk vijf personen worden gevolgd in drie heel verschillende universums; en toch is er natuurlijk iets dat hen bindt.

Alle vijf de hoofdpersonen blijken op hun eigen manier allemaal nogal buitenbeentjes. In en rond het Constantinopel van 1453, vlak voor de historische val, zijn dit Omeir, een ossendrijver met een (duivelse?) hazenlip, en het onstuimige meisje Anna, dat niet deugt voor haar werk als borduurster. In hedendaags Lakeport, Idaho, zijn dat de bejaarde Zeno, die zich zijn hele leven buitenstaander heeft gevoeld, en Seymour, een autistische jongen die valt voor de complottheorieën van een kwaadaardige ophitser. En in de verre toekomst is dat het meisje Konstanze, de enige overlevende van een virusinfectie op een interstellair ruimteschip. En allemaal hebben ze iets te maken met een oud-Grieks geschrift over Aethon, een schaapsherder die op reis gaat op zoek naar de mythische Wolkenstad (of eigenlijk Wolkenkoekoekstad), vele ontberingen moet doorstaan en knotsgekke, sprookjesachtige dingen meemaakt (zo verandert hij respectievelijk in een vis, ezel en kraai).

Dat klinkt allemaal misschien enorm vergezocht en misschien zelfs tè belachelijk, maar vergis je niet. Want: oh, wat zijn de belevenissen van al die personages allemaal prachtig beschreven. Verbeeldingsrijk, poëtisch, betoverend zou ik zelfs zeggen! Met een vaak bitterzoete toon en met een dramatisch plotontwikkeling. Doerr weeft het geheel samen tot een weergaloze meeslepende vertelling, waarin de kracht van boeken en het doorgeven van verhalen uiteindelijk centraal lijkt te staan.

Hiermee is dit boek een absolute triomf wat mij betreft! Een zeldzaam pareltje! Een boek dat ook metéén toetreedt tot mijn lijstje favoriete boeken! En ook daarin lijkt het dus op het voornoemde ‘Wolkenatlas‘, want ook dat boek is in diezelfde lijst te vinden!

Tv-recensie ‘The end of the f***ing world’, seizoen 1-2

Dit is een wat oudere serie op Netflix die ik toch maar eens een kans heb gegeven. En dat was een prima keuze, want dit is een heel aardige serie rondom twee Britse tieners, beide behoorlijk verknipte einzelgängers, die besluiten er vandoor te gaan. Een nihilistische
coming-of-age-roadtrip volgt…

De jongen, James (gespeeld door Alex Lawther die we nog kennen van Black Mirror) speelt daarbij met fantasieën het meisje Alyssa, te vermoorden. Maar in plaats daarvan groeien ze naar elkaar toe tijdens al de knotsgekke verwikkelingen die volgen. Soms bloederig en rauw, maar ook heel vaak juist heel grappig. Seizoen 1 en 2 vormen daarbij samen een mooi afgerond geheel. Prima gedaan dit!

Boekrecensie ‘A Head Full of Ghosts’, Paul Tremblay

Dit is een boek dat werd aangeraden door Thomas Olde Heuvelt en alleen daarom al was er natuurlijk al voldoende reden me hier eens aan te wagen.

Maar nu ik het boek uit heb, blijf ik in verwarring achter. Want is dit nou een super-spannend horror-boek, zoals ook de ronkende recensie van Stephen King op de voorkaft belooft? Of is dit boek een grotendeels mislukte poging tot fan-fictie? Ik ben er nog steeds niet uit…

Om te beginnen met een positieve noot: ja, dit boek is zeker hartstikke goed geschreven! Tremblay heeft een heel mooi pennetje en laat vele geestige passages, mooie associaties/metaforen en sterke beschrijvingen op je los. En natuurlijk ook enkele heel griezelige scenes!

Maar dan het plot. Alles draait om een gezinnetje waarin Marjorie, de oudere zus van Merry lijkt te zijn bezeten door een demon; genoeg voor een paar huiveringwekkende scenes. Maar dan beweegt het plot zich een andere kant op dan ik op dat moment had verdacht. De gelovige vader besluit namelijk om de benodigde duiveluitdrijving door een priester te laten filmen ten behoeve van een realityshow. Vanaf dit moment begon bij mij de twijfel te rijzen: wat wilde de schrijver nou: redelijk gratuite (want makkelijke) kritiek geven op de hedendaagse tv-cultuur en sociale media ? Het wordt ook steeds schimmiger wat er nu aan de hand is: speelt Marjorie nou alles of toch niet? Of is de vader eigenlijk de echte krankzinnige? Óf, en dat vermoeden rijst pas in het laatste hoofdstuk, Merry zélf??? Want (spoiler alert!) zij is het die uiteindelijk haar hele familie vergiftigt, al dan niet omdat ze misleid was door haar grote zus… Zo laat het verhaal heel veel te raden over! Geniaal, of juist niet?

Daar komt bij dat Tremblay zich duidelijk wel heel erg heeft laten inspireren door andere boeken en films in het genre; “The Exorcist” natuurlijk voorop. In een wat mij betreft nogal onnodige appendix legt Tremblay het allemaal zelfs zeer uitgebreid nog even uit uit. Dus wat doet Tremblay eigenlijk? Speelt hij een vernuftig spel met het genre, of weet hij daar eigenlijk niets aan toe te voegen en komt hij niet boven het niveau van erg matige fan-fictie uit? Ik ben er nog niet uit.

Voor nu daarom slechts 3 uit 5 sterren…