f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Uitgelicht: verhalen over erfgenamen

    Ik heb -wonderlijk genoeg misschien- drie verhalen geschreven waarin het plot gedreven wordt door de nalatenschap van een hoogbejaarde en vermogende grondlegger/oprichter aan de hoofdpersoon van het verhaal. Een opvallende overeenkomst, zou ik zeggen! De drie verhalen wil ik hierbij graag nog eens onder de aandacht brengen:

    De Bliksemschicht gaat over een ontboezeming van de hoogbejaarde stichter van bierbrouwerij Hirstheimer (bekend van de leus: ‘Got a cruel thirst? Get a cool Hirst!‘) aan zijn neef en erfgenaam Jake.

    In De Hondsdagen merkt hoofdpersoon Corentin dat hij tot zijn verbazing is aangewezen als erfgenaam van de nalatenschappen Wilhelm Karel Rudolf baron Van Wikhoven, waaronder diens Kasteel Herteloo. Maar of hij hier nu zo blij mee moet zijn?

    En in Het Goud van Maximiliaan wordt de jonge David bij zijn oom C. Sterling Dench geroepen, de steenrijke oprichter van een miljardenconcern. David is diens enige familie, maar of hij van die oude barse baas de nalatenschap krijgt? Hij moet daar wel wat voor doen, blijkt al snel!


  • Uitgelicht: verhalen geïnspireerd door tv-series

    We leven misschien wel in de Gouden Eeuw van de tv-serie, heb ik al eerder betoogd, en zijn de afgelopen jaren getrakteerd (onder meer door de nieuwe betaalzenders zoals Netflix) op absolute pareltjes. Zie ook mijn top 6 van favoriete tv-series.

    Natuurlijk inspireren die series ook, en hierna wil ik ten minste drie van mijn verhalen nog eens voor het voetlicht brengen die zeker

    Westworld: I know this much is true

    Fargo: Hope, Faith & Frank

    Black Mirror: De Poolster

     


  • Boekrecensie ‘De laatste ontsnapping’, Jan van Mersbergen

    Op zich lijkt dit boek qua verhaal genoeg interessants te herbergen; een naamloze jonge vader vertelt over Deedee, het vriendje van zijn zoon Ruben, maar vooral over diens vader Ivan, een immigrant vanuit de Balkan, die lange tijd uit zicht was.

    De vertelwijze vind ik evenwel te weerbarstig, want je krijgt als lezer maar heel zijdelings en mondjesmaat zicht op waar dit verhaal echt om lijkt te draaien; de dramatische geschiedenis rondom Ivan en zijn broertje, uit de tijd voor hij in Nederland kwam.

    Intussen gaat het vooral veel over hoe de hoofdpersoon Ivan tegenkomt in het kroegleven in ‘De Delta’ of bij de karate-les van de voornoemde zoons. Dat schiet allemaal niet op, net als dat Van Mersbergen verzuimt om dialogen in aanhalingstekens te zetten; je hoeft het de lezer toch ook niet te makkelijk te maken, toch?

    Nee, ik was niet echt enthousiast over dit boek. En ben er ook niet in geslaagd het helemaal uit te lezen…


  • Harland Awards verhalenwedstrijd 2017

    Dit is een gevalletje ‘Spuit 11’, dat geef ik meteen toe. Maar ik vroeg me onlangs opeens af wat er eigenlijk was gebeurd met dat verhaal dat ik nog had ingezonden voor de ‘Harland Awards 2017’.

    Nou, dat blijkt alweer maanden geleden de gedeelde 63e plaats te hebben gehaald van de voorselectie van die wedstrijd. Met de 178 inzendingen is dat ruim in het ‘linkerrijtje’ zo gezegd, maar dit resultaat is nou ook weer niet iets om echt heel warm van te worden.

    Hoe dan ook, toch even een korte melding nog hiervan… Het verhaal zelf is overigens hier te vinden.


  • Uitgelicht: Verhaal #5 uit mijn bundel Projector 2

    Ik heb recent weer een nieuwe bundel samengesteld met enkele van mijn beste verhalen: ‘Projector2’. Het naadloze vervolg op mijn eerdere best of-bundel ‘Projector‘. Als opwarmertje ga ik kort alle verhalen langs uit deze bundel!

    Verhaal 5: Het Goud van Maximiliaan
    Dit is één van de (zeer) lange verhalen in een serie van drie die ik de laatste jaren heb geschreven, mijn ‘novellettes’. En van die verhalen is dit mijn meest dierbare. Ik heb me voor het verhaal ook rijkelijk laten inspireren door dingen die ik zelf goed vind: de strips Largo Winch en XIII van Jean Van Hamme bijvoorbeeld, maar ook boeken van Paul Auster en Patrick DeWitt. Klik het plaatje aan voor het verhaal.


  • Uitgelicht: de novelletes!

    De laatste jaren schrijf ik eigenlijk steeds langere verhalen, tot zelfs een hele roman. Zo heb ik een drietal verhalen geschreven die allemaal rond de 30 pagina’s zitten (met een normaal lettertype). Deze noem ik mijn ‘novellettes’, omdat ze qua omvang ergens tussen een novelle en een verhaal in hangen. Bij deze breng ik mijn novellettes graag nog een keer onder de aandacht. In een willekeurige volgorde zijn dit:

    * Het goud van Maximiliaan
    * Een frisse wind
    * Ieder het Zijne

    Veel leesplezier!


  • Boekrecensie ‘Sapiens’, Yuval Noah Harari

    Bij dit boek is de vergelijking snel gemaakt met Stephen Hawking’s ‘Een korte geschiedenis van de tijd‘, waarin die op populair-wetenschappelijke wijze de natuurkunde beschreef (als ik het zo kort mag samenvatten). In dit boek doet Harari hetzelfde met het verschijnsel ‘de mens’. En daarbij heeft hij voldoende interessants te melden in een bovendien zeer leesbare stijl…

    Chronologisch vertelt hij hoe de Sapiens oprees van een vrij onbeduidende soort tot verreweg de belangrijkste soort op aarde. Hoe dit kon? Harari meent dat het vooral te maken heeft met het vermogen van de mens om te denken in ‘ingebeelde ordes’, imaginaire concepten dus. Dit stelde Sapiens in staat om in steeds grotere verbanden samen te werken, op grond van gedeelde ideologieën (dit kan een religie zijn, maar net zo goed het communisme of het kapitalisme). Harari is over die gedeelde ideologieën vaak nogal kritisch; over het kapitalisme stelt hij dat het eigenlijk een heel rare gedachte is om ervan uit te gaan dat alles altijd moet groeien. Eigenlijk is alleen het boeddhisme een gedachtegoed waar Harari enigzins positief over is.

    Er zitten tal van interessante observaties in Harari’s boek. Maar in zijn verhaal, dat in een ‘big history’-stijl de traditionele disciplines als de natuurkunde en biologie aan elkaar verbindt, vertelt hij ook wel over heel veel dingen die ik al wel wist. Die passages, waarin Harari algemeen bekend geachte kennis nog eens sappig hervertelt,  zijn het minst interessant. Maar door de tal van eigenzinnige verfrissende inzichten blijft het boek tot het eind toch boeiend.


  • Tv-recensie ‘Maniac’

    Dit is een serie van vooralsnog één seizoen die draait om de twee getroebleerde personen Owen en Annie. Owen is de enige niet-geslaagde telg uit een steenrijke familie. Hij worstelt ermee dat hij door zijn familie wordt gedwongen om een valse getuigenis af te geven om zijn broer Jed te redden. Annie zit aan de drugs en heeft het nog steeds niet verwerkt dat ze ruzie had met haar zus Ellie toen die om het leven kwam bij een verkeersongeval.

    Ze besluiten allebei mee te doen aan een farmaceutisch testprogramma dat mensen met medicatie en door een computer (‘GRTA’ geheten) gegeneerde dromen, van al hun psychische problemen moet helpen. Maar dat verloopt verre van verwacht, mede omdat de bedenker van het programma, James Mantleray, dat GRTA naar zijn eigen moeder heeft gemodelleerd; een arrogante zelfhulp-goeroe met wie hij een problematische relatie heeft.

    De serie heeft een fijne excentrieke vormgeving en uitwerking. Veel van de episodes gaan uiteindelijk over de met elkaar verstrengelde dromen die Owen en Annie hebben en die zijn vaak kostelijk. Ook komt alles uiteindelijk mooi bij elkaar in een prima plot-einde. Al met al dus een kostelijke serie. Mocht er nog een seizoen 2 komen: i’m in!


  • Tv-recensie ‘Better Call Saul’, seizoen 4

    Het nieuwe seizoen van deze serie rond de wordingsgeschiedenis van louche advocaat Saul Goodman (die van Walter White) gaat rustig verder waar seizoen 3 is gebleven. En dan bedoel ik ook echt rustig! Al eerder heb ik opgemerkt dat de snelheid toch een beetje uit deze serie is gelopen en dat is in het seizoen 4 zeker niet anders.

    Tegelijkertijd wreekt zich wederom het grote manco van de prequel: we weten al waar het naar toe gaat! Dat maakt met name de verhaallijn rond Mike Ehrmantraut en Nacho (beide op enigerlei wijze reeds in dienst van Gus Fring) eigenlijk vrij nietszeggend. En bij Jimmy (Saul in wording) is eigenlijk alleen nog de grote vraag wat er met Kim Wexler -diens vriendin- gebeurt. Want die is ten tijde van Breaking Bad helemaal van het toneel verdwenen…

    Toch blijven vormgeving en de wijze waarop het verhaal worden verteld om te smullen. De zwendeltjes van Jimmy zijn goed uitgewerkt en ook de dramatische verwikkeling rond de bouwer van het drugslab dat later door Walter White zal worden gebruikt, is meeslepend. Daarom is dit een serie om toch -met al haar manco’s- te blijven volgen.