f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Tv-recensie ‘Black Mirror’, seizoen 5

    Posted on by admin

    Eén van de allerbeste series op Netflix is toch wel de anthologie-serie ‘Black Mirror‘. Kortweg gaan alle losstaande verhaaltjes erover wat voor een impact moderne (toekomstige) technologie kan hebben op mensen. En dat blijft meer dan interessant, vooral omdat de plots van maker Charlie Brooker vaak ongelooflijk goed zijn.

    En dan dit vijfde seizoen, dat zonder meer boeiend blijft. De drie episodes, alle drie van de lengte van een korte film, zijn echter wel wisselend van kwaliteit. Het eerste deel, over twee vrienden die ‘lovers’ worden in een real-life versie van het bekende arcade-spel dat ik ken als ‘Tekken’, vond ik zeer prikkelend. Het tweede deel is eigenlijk wat gewoontjes, want het gaat over niets meer dan een gijzelingszaak. De heerlijk schmierende Andrew Scott (Moriarty in Sherlock) redt echter deze episode. Maar het derde deel is toch wel het minst, omdat hier het verhaaltje (iets over een robotje en een door Miley Cyrus gespeelde popster) nu wel echt te ongeloofwaardig is.

    Hiermee is dit verre van het beste seizoen van Black Mirror, maar toch nog steeds zeer de moeite waard!


  • Tv-recensie ‘The Roman Empire’, seizoen 2

    Posted on by admin

    Dit is een gedramatiseerde documentaire op Netflix, waarin enkele sleutelperiodes uit het meest belangwekkende Rijk uit de wereldgeschiedenis aan de orde komen. ‘Gedramatiseerd’ wil zeggen dat historische beelden en commentaar van experts worden afgewisseld met nagespeelde scenes. Dat kan best aardig zijn, maar die scenes zijn in deze serie nogal ‘underwhelming’. Misschien door een te klein budget?

    Dan kan dit nog steeds een aardige serie zijn, want het bronmateriaal is natuurlijk meer dan boeiend. Maar het gaat helemaal mis met de behandeling van dit historische materiaal, want daar wordt veel te losjes mee omgesprongen. Een jonge militair Caesar die Spartacus verslaat bijvoorbeeld? Wat een onzin, daar klopt niets van. En zo wel van veel meer! Hiermee zorgt deze serie helaas eerder voor ergernis dan voor vermaak. Jammer, een misbaksel dit!


  • Boekrecensie ‘Mijn verhaal’, Johan Cruijff (opgetekend door Jaap de Groot)

    Posted on by admin

    Dit is een aardig boek over het leven van Johan Cruijff, opgetekend door Telegraaf-journalist Jaap de Groot. Het meest interessante is als het bijvoorbeeld gaat over de relatie die Cruijff had met die andere Nederlandse voetbalgrootheid: Rinus Michels. Als we het mogen geloven enerzijds een bikkelharde man, maar tegelijkertijd een heel zorgzaam iemand, bijvoorbeeld als hij Cruyff hoogstpersoonlijk een massage geeft na een zware wedstrijd. Of als het gaat over de tijd van Cruyff als speler (ook zijn Amerikaanse periode!) en zijn tijd als trainer/coach.

    Het minst interessant is echter het tweede deel van het boek, als we over zijn tijd als bestuurder moeten lezen. Hier wordt veel te lang doorgezaagd over de moeizame perikelen tussen Cruyff en sportbestuurders van bijvoorbeeld Ajax, Barcelona of de KNVB. Hier deed het boek teveel denken aan een laatste persoonlijke afrekening. Persoonlijk vond ik ook de latere hoofdstukken met Cruyff’s ideeën over het voetbalspel en de huidige stand van zaken in het voetbal niet zo heel boeiend. Zo dooft dit boek een beetje als een nachtkaars uit.

    En dat is jammer, want Cruyff lijkt toch voldoende interessants te vertellen te hebben. Wat mij betreft had hij nog veel meer verteld over zijn tijd als speler en trainer. Daar heeft schrijver Jaap de Groot volgens mij echt nog veel interessant materiaal laten liggen. Jammer…


  • Boekrecensie ‘Atahuallpa’s vergissing’, Wim Kamerbeek

    Posted on by admin

    Dit boek gaat over misschien wel één van de meest bizarre kantelpunten in de geschiedenis; namelijk hoe een groepje van nog geen tweehonderd Spanjaarden er begin zestiende eeuw in slaagde het machtige Inca-Rijk op de knieën te krijgen. Atahuallpa had hierin een belangrijke rol; als de nieuwe ‘Inca Keizer’ had hij alle kans om de Spanjaarden weg te vagen, maar als gevolg van een aantal fatale vergissingen aan zijn kant, ging het allemaal helemaal mis…

    Wim Kamerbeek heeft over dit gegeven een onderhoudend boek geschreven in een prettig leesbare, losse en soms zelfs bijna joviale stijl. De eerste helft van het boek besteedt hij aan de historische feiten, in het tweede deel gaat hij nader in op de Inca-beschaving.

    Boeiend en leuk boek en zeker bruikbaar bij de research voor wat mogelijk een nieuw boek van mijzelf gaat worden!


  • Boekrecensie ‘Kolja’, Arthur Japin

    Posted on by admin

    Dit is één van de eerste boeken die ik als luisterboek tot me genomen heb. En dat is zeker genieten. Arthur Japin leest zijn verhaal zelf voor en heeft een prettige vertelstem. Zijn verhaal is ook nog eens heel interessant. Hoofdpersoon is Kolja Konradi, een jongeman die lange tijd de beschermeling is geweest van de gebroeders Pjotr en Modest Tsjaikovski.  Zijn ‘schitterende gebrek’ (om even een ‘japinisme’ te gebruiken) is dat hij doof is.

    Als hij op basis van een urgente brief van Pjotr terug gaat naar Petersburg, blijkt de voornoemde onder onduidelijke omstandigheden te zijn overleden. Was het cholera, zelfmoord? Kolja gaat al snel op onderzoek uit.

    Dit relaas wordt doorsneden met dagboekaantekeningen van Modest. Hij wordt door de rijke familie Konradi ingehuurd om hun onhandelbare zoon, de dan nog heel jonge Kolja, onder handen te nemen die als een dier in een donkere kamer is opgesloten. Het lukt Modest al snel om het vertrouwen van de jongen te winnen en hem om te laten gaan met zijn doofheid. Samen maken ze reizen naar doven-instituten in Europa en Kolja bloeit onder de invloed van ‘Modja’ helemaal op.

    Het plot van het boek wordt voortgedreven door twee vragen. Ten eerste: waarom zijn Kolja en Modest gebrouilleerd met elkaar als ze elkaar na de dood van Pjotr treffen? En ten tweede: hoe is Pjotr aan zijn einde gekomen? Die vragen zorgen er zeker voor dat je geboeid blijft. Maar natuurlijk zorgt ook de uitstekende schrijfstijl van Japin daarvoor. Alhoewel je dan wel over zijn soms oubollige woordgebruik (“ik pakte hem bij zijn ‘revers'” bijvoorbeeld) en soms al te overdreven pathos moet stappen.

    Concluderend kun je zeker spreken van een goed boek!


  • Tv-recensie ‘The Sinner’, seizoen 2

    Posted on by admin

    “The Sinner” is een ‘anthologie-serie’ waarin elk seizoen een apart verhaal vertelt. Seizoen 2 draait om de moord op twee mensen in een motel, die blijken te zijn vergiftigd door het jongetje met wie ze samen op reis waren.

    Al snel blijkt er van alles aan de hand: het jongetje is opgegroeid in een sekte en daar opgevoed door de eigenzinnige Vera Walker (mooie rol van Carrie Coon). Zij ontwikkelt al snel een knetterende interactie met detective Harry Ambrose (Bill Pullman), terwijl Harry’s collega Heather (Natalie Paul) persoonlijk erg betrokken blijkt te zijn bij de hele zaak.

    Het leidt tot een intrigerende politie-serie vol flashbacks en met een vernuftig plot. Ook heeft het een mooie duistere toon. En de hoofdrollen zijn uitstekend ingevuld!


  • Mijn nieuwe novelle ‘Het goud van Lupe Mirando’

    Posted on by admin

     

    “Schenk ons nog eens in, David. En nu niet van die nichterige bijna lege glaasjes, maar gewoon gevuld tot de rand. Ik heb je namelijk een verhaal te vertellen dat enige tijd in beslag gaat nemen.” Op bezoek bij zijn hoogbejaarde oom C. Sterling Dench hoort David Webster dat hij als enig resterend familielid diens imperium kan erven. Er is één voorwaarde: hij moet een goudschat terug vinden voor zijn kille en weinig geliefde oom, twee zadeltassen met gouden munten die zich ergens bevinden in Lake Powell. Maar waarom wil de steenrijke Dench dit goud eigenlijk zo graag hebben? David stuit op een wereld vol cowboys en goudzoekers, maar ook op een verborgen kant van zijn bloedverwant; een geheim dat David ook met hemzelf confronteert.

    “Met Het Goud van Lupe Mirando schreef Christian Deterink een avontuurlijke literaire western met onverwachte twist.” Connie van Uffelen op Delta, de nieuwswebsite van de TU Delft.

     

    In een heel leuk traject via de Schrijversacademie heb ik met Connie van Uffelen mijn novelle ‘Het goud van Maximiliaan’ grondig onder handen genomen. Connie is namelijk student ‘Redactie’ bij de Schrijversacademie en heeft mijn manuscript als studie-object genomen. Daar ben ik heel blij mee en mede door een goede samenwerking is mijn novelle er flink op vooruit gegaan. Hierbij kan ik je het resultaat dan ook van harte aanbevelen. Met nogmaals dank aan Connie natuurlijk voor de bijdrage!

    Om de novelle te lezen (c.q. te downloaden als pdf) kun je het plaatje aan klikken!


  • Tv-recensie ‘World War II in colour’

    Posted on by admin

    Deze documentaire-serie (inmiddels al weer een jaar of tien oud) staat sinds kort op Netflix en heb ik inmiddels helemaal bekeken. En de serie is ook interessant genoeg, al is het maar omdat allemaal oorspronkelijke (en opnieuw ingekleurde) beelden zijn gebruikt. Het verhaal wordt naar mijn idee ook erg goed verteld, met een logische opbouw in dertien episodes waarin de hele oorlog (Europa, Noord Afrika, de Pacific) voorbij komt. Hier en daar zijn er daarbij interessante accenten gelegd.

    Maar natuurlijk blijft gewoon deze laatste grotere oorlog die de wereld heeft meegemaakt ongelooflijk interessant. En verbijsterend. Bijvoorbeeld omdat deze serie nog eens duidelijk maakt dat de strijd al snel zo verbeten werd dat alle strijdende partijen elkaar overal zoveel mogelijk schade probeerden toe te brengen, zonder enig strategisch of militair voordeel. Zie het geallieerde bombardement op Dresden of de V1 en V2-aanvallen van Duitsland op Engelse steden. Daarmee is dit een serie die zeker het bekijken waard is!


  • Boekrecensie ‘Grand Hotel Europa’, Ilja Leonard Pfeiffer

    Posted on by admin

    Dit boek is misschien wel te zien als een soort vervolg op La Superba, dat kortweg gaat over de tijd dat de schrijver verbleef in Genua. Het boek is heel ‘meta‘, in de zin dat het óók steeds gaat over het schrijven van dit boek. En wonderlijk genoeg lopen het boek en het schrijven van dit boek steeds gelijk op. Zo staat er ergens een zin in de geest als: “Als ik dát aan het begin van dit hoofdstuk geweten had, dan was …” Heel bijzonder…

    In dit boek lezen we erover hoe een nieuwe liefde, Clio, onze schrijver meevoert naar Venetië. En hoe, nadat deze relatie is verbroken, Pfeiffer terechtkomt in een verlopen hotel, natuurlijk het hotel uit de titel.

    Hier moest ik meteen denken aan The Grand Budapest Hotel, de meesterlijke film van Wes Anderson, waar ook al een prominente rol is weggelegd voor de piccolo. De piccolo in dit boek is Abdul, een vluchteling. Zijn verhaal over zijn barre tocht naar Europa vormt één van de vele lijntjes in dit boek (eentje die qua thematiek heel erg aansluit bij La Superba overigens).

    Maar dit boek vertelt veel meer. Een belangrijk thema is het massatoerisme, dat Pfeiffer in alle vormen verafschuwt en genadeloos te kijk zet. En de teloorgang van Europa als een ‘Avondland’, dat leeft in haar verleden, is een ander belangrijk thema. Pfeiffer kan daar allemaal heerlijk over vertellen in een overdadige barokke stijl vol ronkende volzinnen, scherpzinnige beschouwingen en poëtische overpeinzingen. Pfeiffer is dan nog op zijn best als hij op hele eloquente wijze een bepaalt fenomeen fileert, meestal niet al te positief natuurlijk.

    Hiermee is dit wederom een zeer boeiend boek van zonder meer één van de meest interessante schrijvers in het Nederlandse taalgebied.


  • Tv-recensie ‘Game of Thrones’, seizoen 8

    Posted on by admin

    Natuurlijk heb ik ook dit laatste seizoen van ‘Game of Thrones’ met zeer veel interesse gekeken. Inmiddels mag immers wel duidelijk zijn dat ik een behoorlijke fan ben van deze serie en alles daarom heen: lees bijvoorbeeld mijn eerdere recensies (1 2 3 4 5 6), een beschouwing van mij op het werk van George R. R. Martin (1), en zelfs enkele gedachten van mij over hoe het plot zich zou moet ontwikkelen (1 2 3).

    En uit al deze voorgaande blogs van mij mag duidelijk worden wat ik kortweg vind van deze serie: namelijk enerzijds dat deze serie zeker zes seizoenen lang op een heel goede manier het briljante epos van George Martin heeft vertaald naar ‘het witte doek’. Maar anderzijds dat het zevende seizoen, dat zich inmiddels begeeft in ‘uncharted territory‘ omdat het epos van George Martin nog niet afgerond is, bezwijkt onder al te grote zwaktes in het plot.

    En dan nu dit laatste achtste seizoen. Daar heb ik ook voldoende van te vinden natuurlijk. Meer dan! En dat ga ik doen na de break!

    Continue reading