f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrecensie ‘Timbuktu’, Paul Auster

    Het meest bijzondere aan dit boek is de keuze van de hoofdpersoon, dat is namelijk een hond. Deze Mr. Bones is evenwel een als een mens denkende personage, die uitstekend gedachten kan vormen, maar ze alleen niet kan uitspreken door de fysieke beperkingen van zijn ‘spraakorgaan’. En zo weet Auster de valkuil ter vermijden dat hij het heel simpel moet houden omdat het immers ‘maar’ over een hond gaat. Hij sleurt je mee in een prachtig verteld verhaal over hoe ‘Bonesy’ een plekje in het leven moet vinden als zijn geliefde baasje Willy doodgaat.

    Eindconclusie is dat dit een ontzettend goed verteld verhaal is, want zoals altijd is er op Auster’s geweldige schrijfstijl niets aan te merken. Aan de andere kant bekroop mij wel het gevoel dat de onderwerpkeuze en met name die keuze van dat hoofdpersoon wel wat gezocht is. Auster weet er nog een heel aardig boek van te maken, maar eigenlijk lijkt dat hele idee me toch een beetje ‘lame’, zoals Amerikanen dat zouden zeggen.

    Daarom: zeker niet de beste van Auster dus, dit werkje (lees dan maar eerst 1 2). Maar toch nog wel steeds de moeite waard!


  • Nieuw verhaal ‘Point of no Return’

    Sommige verhalen kunnen maanden, jaren, misschien wel eeuwen beslaan. Neem bijvoorbeeld mijn serie verhalen van de onsterfelijke Miksa, wiens leven meer dan zeven eeuwen beslaat.

    Dit verhaal is geheel andere koek. Dit verhaal gaat over één seconde, en misschien zelfs nog wel minder. A split second, zouden de Engelsen zeggen. En de Engelse taal leverde me ook de titel aan, “Point of no return“! Lees mijn verhaal door het plaatje aan te klikken!


  • Uitgelicht: Monologen van een onsterfelijke

    Het concept van de onsterfelijkheid heeft me altijd gefascineerd. En het heeft een paar gedenkwaardige personages opgeleverd in enkele van mijn favoriete boeken. Ik heb het dan bijvoorbeeld over Melanie Fuller (uit ‘Carrion Comfort’ van Dan Simmons) en Hugo Lamb (uit ‘The Bone Clocks‘ van David Mitchell).

    Natuurlijk heb ik ook meerdere malen geprobeerd de thematiek ter hand te nemen. In zekere zin heb ik me hier met Raso van Kaam, die in De Kliniek uit de dood terugkeert al eerder aan gewaagd. Maar een èchte onsterfelijke, daar had ik nog nooit over geschreven. Tot ik een geschikte manier vond, in de vorm van een monoloog, waarin een onsterfelijke in vier sessies zijn verhaal vertelt aan een ongeziene toehoorder.

    Voor dit lange verhaal ben ik schatplichtig aan onder meer de ‘Donkere Toren’ van Stephen King en het stripboek ‘De schaduwen voorbij’ van scenarist Jean van Hamme.

    Lees hier de vier delen:

    1. Een wens

    2. De dood

    3. Het leven

    4. De laatste wens


  • Tv-recensie ‘Stranger Things’, seizoen 2

    Deze serie vind ik één van de onverwachte pareltjes van Netflix, niet voor niets staat die in mijn top 6 van tv-series. En daarom was ik natuurlijk zeer benieuwd naar het vervolg!

    Om niet teleurgesteld te worden. Het tweede seizoen blijft heel dicht bij het eerste seizoen, als we terugkeren naar Hawkins, waar het gevaar van het ‘Upsidedown’ na de eerdere apotheose van nog allerminst geweken blijkt… En ook vrijwel alle personages uit seizoen 1 keren terug, zelfs Eleven, die toch echt dood gegaan leek te zijn.

    Het feest der herkenning is misschien soms ook wel té groot, als dit seizoen soms iets teveel in een herhalingsoefening blijft hangen. Dit gevoel had ik onder meer als Joyce Byers (Winona Ryder) alweer haar hele huis volhangt met iets dat te maken heeft met haar zoon Will, die opnieuw het nauwste contact met ‘het kwaad’ heeft. In seizoen 1 was dit kerstverlichting en nu zijn het weer allemaal tekeningen. Hetzelfde gevoel had ik toen bleek dat opnieuw Jonathan en Nancy weer een teampje gaan vormen, en alle hoofdrolspelers als seizoen 1 weer samen komen in de apotheose.

    Maar dit mag toch de pret niet drukken, want nieuwe verwikkelingen zijn er toch genoeg. En alles werkt wederom toe naar een mooie seizoensfinale. Dat er hier en daar toch wel wat wankele plotlijntjes zijn, neem je dan voor lief. Concluderend ben ik dus wederom zeer te spreken over dit seizoen. Laat de beloofde seizoenen 3 en 4 maar komen!


  • Nieuw verhaal: ‘Een makkelijke keuze’

    leonidas kl3Ignorance is bliss‘, met dat kleine zinnetje begon dit verhaal zich voor mij te vormen. Het is iets wat een zekere Cypher zegt in ‘The Matrix’ tegen enkele agenten, net voordat hij met veel smaak op een stuk zojuist op een vork geprikte biefstuk begint te kauwen.

    Wellicht weet iemand waar ik het over heb en misschien is het wel beter van niet. Want die ene scene hangt ergens samen met dit verhaal over Walter, Walter die net van zijn werk komt en zich afvraagt wat hij mee moet nemen voor zijn vriendin op hun volgende afspraakje.

    Lees meer door nevenstaand plaatje aan te klikken! Veel leesplezier!


  • Boekrecensie ‘Danubia’, Simon Winder

    danubDit boek gaat kortom over de geschiedenis van het Habsburgse Rijk in Midden-Europa (rondom de rivier de Donau dus, vandaar: Danubia). En daar kan Winder veel over vertellen. Erg veel zelfs. Winder is overduidelijk een academicus pur-sang en schrijft heel erudiet en op een heel persoonlijke wijze over de geschiedenis, die natuurlijk op zich interessant genoeg is.

    Zo schetst hij de Habsburgse dynastie, het langstzittende Europese vorstenhuis, lekker vilein als maar al te vaak volledig onbekwaam. Het meest prominent bij de Habsburgers is dan nog vaak hun enorme kin, de bekende Habsburgse centenbak.

    Dit is op zich leuk allemaal. Maar Winder maakt er wel een heel langdradige vertelling van als al snel de namen en toestanden over elkaar heen buitelen. En wat mij betreft is het ook té langdradig, want nee: ik kwam er niet doorheen, door dit boek. Misschien iets voor mensen met heel veel tijd en heel veel interesse in de Centraaleuropese geschiedenis, maar voor mij was het toch allemaal iets te veel. De speels ogende cover van dit boek is wat dat betreft naar mijn idee ook behoorlijk misleidend, want dit is gewoon taaie kost!


  • Uitgelicht: Mijn verhaal ‘The Joker’

    tjDe hele hype die is ontstaan rondom #metoo, waarin vrouwen (en mannen) melding doen van hoe ze ooit misbruikt zijn, deed mij denken aan mijn verhaal ‘The Joker’.

    Hierin speelt een film-regisseur een rol, ene Tony Janson, die velen misschien zouden doen denken aan film-producent Harvey Weinstein waarmee #metoo begon. Niet dat ik Weinstein in gedachten had, toen ik dit verhaal schreef, overigens. Dat had misschien tijdstechnisch gekund (Weinstein’s onoirbare gedrag is al zeker 15 jaar bekend, als je de berichten mag geloven). Nee, ik had met name een personage voor ogen uit Dan Simmons’ onvolprezen ‘Carrion Comfort‘.

    Hoe dan ook, film-regisseur Tony Janson vertoont ook soortgelijk onoirbaar gedrag. En ja, daar zal hij niet mee weg komen! Klik op het plaatje om het verhaal te lezen!


  • Boekrecensie ‘Hier wonen ook mensen’, Rob van Essen

    rve1Van deze Nederlandse schrijver had ik nog nooit wat gelezen (en ook nog nooit gehoord volgens mij), maar deze verhalenbundel beviel me prima. Wat me meteen opviel is dat Van Essen een fijn oog voor het absurde heeft. Wat preciezer: hoe doodgewone mensen in absurde situaties terechtkomen. Het eerste verhaaltje, dat gaat over een persoonsverwisseling tussen Richard Dawkins en God is wat dat betreft een vreemde eend in de bijt, want voor het overige komen er geen ‘BN’-ers of iets dergelijks aan te pas (in tegenstelling tot die verhalenbundel van John Toxopeus). Wel hele gewone mensen, die in bizarre situaties komen, zoals een appartementbewoner die twee gruwelijk dikke ‘Air-BNB’-ers naast zich krijgt te wonen of (nog veel vreemder) een (ex-)student die betrokken raakt in een opzetje om met twee fietsen d naast elkaar te fietsen zonder een spinnenwweb tussen die beide fietsen te vernielen.

    Het mooiste vond ik echter nog de verhalen waarin Rob van Essen dichter bij zichzelf blijft, zoals die verhalen over de ‘legendarische’ vroeggestorven vriend Scipio en de verhalen over zijn vader en Oom Evert. Bij die verhalen merk je ten volle dat deze schrijver toch wel echt een fijn pennetje heeft!

    Hiermee vond ik dit boek over het geheel zeer goed te genieten. Erg goed gedaan! En misschien ga ik nog wel eens een roman van Van Essen lezen!


  • Uitgelicht: verhalen over ‘zware’ thema’s

    agnusIk schuw in mijn verhalen niet om het soms over zware thema’s te hebben, en dan bedoel ik oorlog, dood en verderf en meer van dat soort zaken… Op het gevaar af dat het allemaal als pretentieus, ongepast of volledig misplaatst wordt gevonden, maar ja, dat zij dan zo…

    Hieronder enkele van deze verhalen:

    Het oorlogsgeweld in Midden-Afrika en meer specifiek het vreselijke conflict tussen de rivaliserende stammen van de Hutu’s en Tutsi’s in Rwanda en omstreken, inspireerde me tot het verhaal ‘Agnus Dei‘.

    De gruwel van de  vernietigingskampen tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin mensen op industriele wijze werden omgebracht in onder meer Auschwitz, inspireerde met tot het verhaal ‘Monowitz‘.

    De vreselijke patstelling waarin de Israëliërs en Palestijnen in terecht zijn gekomen in ‘Het Beloofde Land’, de waanzin van het conflict en het uitzichtloze hiervan, inspireerde me tot het verhaal ‘Het huis‘.

     

     


  • Nieuw verhaal ‘Het duister van de nacht’

    duister3
    Soms kan het zomaar voorkomen dat je in de krochten van je computer nog eens een oud verhaal tegenkomt waar je nooit iets mee gedaan hebt. Zo kwam ik dus aan dat verhaal, dat ik grondig heb afgestoft en hiermee alsnog het levenslicht laat zien. Lees het verhaal, ‘Het duister van de nacht’, door bovenstaand plaatje aan te klikken!