f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrecensie ‘Ik ben Pelgrim’, Terry Hayes

    Dit boek kwam op mijn pad omdat het zeer lovende reacties kreeg op Hebban. Daarom moest ik het ook maar eens zelf lezen en ik werd niet teleurgesteld.

    Het verhaal gaat over ‘Pelgrim’, een ex-spion die betrokken raakt bij de zoektocht naar ‘De Saraceen’; een ultra-gevaarlijke terrorist die een vernietigende epidemie over de Verenigde Staten wil uitstorten.

    Hayes vertelt dit alles op een smeuïge wijze. Ondanks dat het ik-perspectief natuurlijk bij Pelgrim ligt, zijn er ook lange meeslepende passages buiten diens belevingswereld, bijvoorbeeld over onder meer de jeugd van ‘De Saraceen’. Het perspectief (dat soms opeens naar de alwetende verteller schuif) is hiermee lang niet altijd even helder, en dat vind ik hier en daar (amateur-schrijver als ik ben) toch wel erg storend. Alhoewel het voor de gemiddelde lezer nauwelijks uit zal maken bij het leesplezier.

    En een ander minpuntje is dat Hayes soms iets te geforceerd er dik bovenop probeert te leggen dat alles wat de hoofdpersonen doen heel uitgekookt is. Dit terwijl ik daar zelf nog wel eens aan twijfelde!

    Maar al met al toch een prima boek dit. Niet de geramde klassieker die ‘Hebban’ het laat zijn, maar gewoon een uitstekende thriller.


  • Tv-recensie ‘Avatar: The last Airbender’

    Natuurlijk, dit is een serie die met name bedoeld is voor de jongere kijker, maar ook voor volwassenen is er veel te genieten! Dat komt omdat deze serie aan alle kanten ontzettend goed getroffen is. Het basisconcept staat meteen al als een huis: in een Oost-Aziatisch aandoende fantasiewereld bestaan vier naties waarin enkelen één element kunnen beheersen (dus kunnen ‘benden’). Alleen de Avatar kan àlle vier die elementen (water, aarde, vuur, lucht) beheersen en hij heeft dan ook de taak het evenwicht in de wereld te bewaren.

    Het geval wil echter dat de vuur-natie een veroveringsoorlog is begonnen, de Avatar is verdwenen en de nieuwe, de jongen Aang, honderd jaar opgesloten heeft gezeten in het ijs. Als hij eindelijk vrij komt is het aan hem, zijn lucht-bison en zijn nieuwe vrienden Katara en Sokka om de wereld te redden.

    Het verhaal dat zich dan ontvouwt is erg goed en valt uiteen in twee lijnen. Ten eerste de worstelingen van de jonge en speelse Aang (alleen nog ‘air-bender’) om alle elementen te leren beheersen en de strijd met de fire-lord aan te durven gaan. En ten tweede de nog veel interessantere ‘werde-gang’ van de verbannen kroonprins van het vuurvolk, Zuko, die zijn pad zoekt in zijn leven. Alles komt bij elkaar in een finale waarin alles perfect in elkaar valt.

    En ten slotte is de vormgeving al even goed getroffen: vlotte animaties met veel actie en veel referenties naar het anime-genre. En ook veel humor en een vaak lekker lichte toon. Dit is dus echt een top-serie!


  • Boekrecensie ‘De rechtvaardigen’, Jan Brokken

    Ik had verwacht dat dit boek een roman was, maar dat is het zeker niet. Het is ‘faction’ en vertelt over alles rondom Jan Zwartendijk, de ‘interim-consul’ van Litouwen die aan het begin van WOII vanuit Kaunas duizenden Joden een ‘visum’ bezorgde voor nota bene Curaçao, op die wijze een nogal onwaarschijnlijke ontsnappingsroute creërend voor Joden via Rusland en Siberïe, Japan en de Stille Oceaan richting de Amerika’s.

    Dit is fascinerende materie en Brokken (die ik nog ken van enkele uitstekende ‘schrijf-boeken’ 1 2) vertelt hier zeer meeslepend over, mede omdat hij overduidelijk zeer goed gedocumenteerd is. Het boek gaat verder zeker niet alleen over Jan Zwartendijk, maar ook over allerlei mensen daaromheen: Joodse vluchtelingen, de Japanse consul, noem maar op. Hiermee is dit al met al een zeer boeiend epos over hoe mensen in oorlogstijd ondanks alle bezwaren, toch pogen het goede te doen.


  • Tv-recensie ‘Bates Motel’, seizoen 1

    Dit is een tv serie die een soort prequel moet vormen op het verhaal dat wordt in de cult-film ‘Psycho’, over de psychopaat Norman Bates. We volgen hem kortweg als jongeman en gaan ervaren hoe hij zo geworden is. Een beetje soortgelijk dus aan hoe ‘Gotham‘ gaat over de jonge Bruce Wayne.

    Dat is op zich prima genieten, overigens zonder dat het heel erg goed of bijzonder wordt. Maar deze serie zou steeds beter worden, naar verluidt, dus ik blijf nog even kijken!

     


  • Boekrecensie ‘Prussian Blue’, Philip Kerr

    Dit is deel 12 van de Bernie Gunther serie en tevens het twee-na-laatste. Het boek pakt naadloos de draad op van het vorige deel, als Bernie Gunther, na ternauwernood een plot rond de schrijver W. Somerset Maugham te hebben overleefd, nu de Stasi achter zich aan heeft zitten.

    Interessanter wordt het echter als we vanuit 1956 een sprongetje terug in de tijd maken naar 1939. En hier wordt Gunther gevraagd door Heydrich zich bezig te houden met een moordzaak in de Berghof, het buitenverblijf van de Führer zelf! Hier wordt Gunther al snel de speelbal tussen diverse Nazi-kopstukken.

    Hiermee is dit al met al weer een zeer smakelijke aflevering in de Gunther-serie. Nog twee te gaan! Die ga ik ook zeker nog lezen!


  • Boekrecensie ‘The Road’, Vasily Grossman

    Dit is een verhalenbundel van Grossmann, een Russische Jood uit pak hem beet de eerste helft van de vorige eeuw, die uiteraard veel schreef over WOII en die intussen moest zien te overleven onder de communistische repressie.

    De verhalen zijn heel verschillend van karakter. De bundel begint met een weemoedig relaas over de shtetl Berdichev waar Grossmann opgroeide, maar bevat óók een verbijsterend gruwelijk essay over vernietigingskamp Treblinka. Andere verhalen nemen opvallend genoeg zelfs soms een dier als hoofdpersoon (een hond die net als Laika de ruimte wordt ingeschoten en een muilezel die de veldtocht van Duitsland in Rusland in beide richtingen meemaakt). De verhalen zijn geordend naar periode worden vergezeld van uitgebreide inleidingen en commentaren.

    In totaal is dit hiermee een zeer boeiend boek, dat evenwel misschien niet iedereen zal aanspreken gezien de loodzware materie.


  • Boekrecensie ‘De ontdekking van Moskou’, Harry Mulisch

    Van de schrijver Mulisch, onderdeel van de zogenaamde vroegere Grote Drie, kon me eigenlijk maar één boek ècht bekoren; namelijk ‘De ontdekking van de Hemel‘. Andere boeken vond ik echter beduidend minder.

    En dan dit boek; dat postuum is verschenen en nooit door Mulisch zelf is gepubliceerd. Daar had hij -naast dat het manuscript onaf was- denk ik goede reden voor, want nee: dit is een redelijk onleesbaar werkstukje.

    Mulisch doet hierin een beetje wat hij wel vaker doet: filosoferen over het schrijven. In dit boek doet hij dat met het Droste Effect. Zo’n zogenaamd recursief verhaal kan interessant zijn, zie bijvoorbeeld dat ene boek van Pennac of zelfs een verhaal van mij zelf: ‘The Joker‘.

    Maar bij Mulisch wordt het vervelend als hij schrijft over een schrijver, die schrijft over een schrijver, die schrijft over een schrijver. Hierdoor wordt er niet alleen een verhaal verteld, maar zijn ook in minimaal twee niveaus voetnoten geplaatst. En ook nog eens miet alleen door Mulisch, maar óók door de redacteuren die na diens dood het onaffe manuscript alsnog probeerden af te ronden.

    Deze vermoeiende opzet zorgt ervoor dat ik weinig trek meer had in waar het boek uiteindelijk over zou moeten gaan: een mislukte ‘ontdekkingsreis’ naar Moskou in het jaar 1492. Nee, ik had toen inmiddels dit boek allang weggelegd. Jammer.


  • Boekrecensie ‘Stephen Florida’, Gabe Habash

    Dit boek kon me ondanks de ronkende recensies op voor- en achterkaft niet erg bekoren. Duidelijk is dat hoofdpersoon Florida een getroebleerde ziel is; hij doet en denkt de gekste dingen en intussen is hij obsessief met die aartslelijke sport worstelen bezig en begint hij wel/niet een relatie met ene Mary Beth.

    Habash beschrijft dit alles in een weerbarstige, zeker niet soepel leesbare, schrijfstijl. Veel deed me denken aan dat andere veelgeprezen boek van de laatste jaren dat me niet kon bekoren; dat boek van Atticus Lish met die veel te lange titel.

    Kortom: nee; niet echt een succes dit boekwerk; ik ben ergens halverwege afgehaakt.


  • Boekrecensie ‘The other Side of Silence’, Philip Kerr

    De inmiddels helaas gestorven Philip Kerr heeft maar liefst veertien boeken weten af te ronden over Bernie Gunther (1 2 3), en dit is hiervan deel elf. In alles is dit weer een typische Gunter: hij ontmoet weer tal van historische personages, is zoals altijd zwartzallig en cynisch, maar ook rap van de tongriem gesneden, hij legt het weer eens aan met een ‘femme fatale’ en raakt verwikkeld in een ongedacht plot dat al snel erg gevaarlijk wordt.

    In dit boek, dat speelt in 1956, is Gunther onder een schuilnaam hotel-conciërge in een Frans hotel. Hij komt in contact met de schrijver W. Somerset Maugham, die afgeperst blijkt te worden door iemand die Gunther nog kent vanuit de oorlog. Al snel blijkt niet zozeer de homoseksuele geaardheid van Maugham het hete hangijzer, maar een nogal pijnlijke verwikkeling in de Engelse geheime dienst rondom de dubbelspion Guy Burgess.

    Al met al is dit een boek dat misschien niet meer heel verrassend is, maar toch wel weer kostelijk is geschreven. Een prima loot aan de stam! Nu delen 12-14 nog!