f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrecensie ‘Val der titanen’, Ken Follett

    follDe zoektocht naar -mij nog- onbekende schrijvers bracht me bij Ken Follett, die op veel zeer positieve recensies kan rekenen. Zo kwam ik bij dit boek uit, het eerste deel in wat een trilogie moet zijn dat de gehele twintigste eeuw beslaat. En lieve hemel; wat een enorm boek. Met bijna duizend pagina’s is dit een loodzwaar boek: letterlijk zware kost.

    Maar gelukkig blijkt al snel dat in figuurlijke zin de stof veel lichter is. Al meteen de proloog sleept je mee in het relaas van een jongen die op zijn eerste dag in de kolenmijnen (we praten Wales, begin 20e eeuw) een ‘ontgroening’ moet doorstaan. En vanaf dat moment laat het boek je niet meer los. Want Ken Follett voert je mee langs allerlei personages in Europa en Amerika en heeft vooral een heerlijke vertelstem, die noopt tot doorlezen.

    Follett heeft verder een ingenieus plot gebouwd waarin de hoofd-personages maar al te vaak in contact komen met elkaar en vooral ook met allerlei hoofdpersonen uit de Europese geschiedenis. Ik heb het dan over presidenten, premiers, generaals en keizers. En heel vaak zijn de hoofdpersonen aanwezig bij allerlei historische sleutel-scenes. Het deed me een beetje denken aan de manier waarop in de serie ‘Rome’ de hoofdpersonen ook steeds heel veel in contact komen met de ‘grote namen’. En net als bij ‘Rome’ is dat niet altijd even geloofwaardig. Maar Follett komt hiermee weg door vlotte vertelstijl.

    Follett laat overigens ook duidelijk blijken gedegen historisch onderzoek te hebben gedaan. In zijn verhaal verpakt hij heel veel observaties en feitjes over hoe de Eerste Wereldoorlog (die centraal staat in dit boek) tot stand kwam en zich daarna afwikkelde. En daarmee presenteert hij ook zeker feitjes en wetenswaardigheden die ik nog niet wist. Net als dat hij heel goed weet te treffen hoe de mensen die historische gebeurtenissen zelf moeten hebben beleefd.

    En zo is dit een kostelijk boek. Het gaat te ver om in deze recensie ook maar te beginnen met een samenvatting van alle verhaallijnen die over je worden uitgestort in dit boek, maar wees in ieder geval gerust: boeiend is het! De passages die bijvoorbeeld gaan over de loopgravenoorlog aan de Somme en de revolutie in Rusland zijn echt zeer meeslepend.

    Verwacht echter geen verhaal met literaire kwaliteit, personages met heel veel diepgang ,of heel veel betekenislagen, want zo’n boek is dit gewoon niet: het heeft geen enkele enige literaire pretentie. Maar dit is wèl gewoon een hele puike historische roman in optima forma. Daarom toch het advies: Lezen!


  • Tv-recensie ‘Rome’, seizoen 1 en 2

    womeOndanks dat deze HBO-serie alweer tien jaar oud  is of zo, is die naar mijn idee nog steeds zeer de moeite waard. Destijds trok de serie met name veel aandacht om de wijze waarop Rome werd verbeeld: nu eens een keer niet als een glimmende, aangeharkte hoofdstad vol paleizen en tempels, maar juist als (en ik chargeer even) pre-christelijke poel van verderf vol smerigheid, seks en geweld. Dit ‘sleazy’ en gruizige karakter van de serie is volgens mij ook erg goed getroffen.

    Wat ook een goede vondst is om het verhaal te vertellen rondom twee vrij volkse personen: de Centurion Lucius Vorenus en de legionair Titus Pullo. We zien op die wijze ook van alles over hoe het ‘gewone volk’ (de pleps) leefde. De belevenissen van beide mannen zijn op een ingenieuze manier verweven met die van de vele historische personen die deze serie natuurlijk ook bevolken: Caesar, Marcus Antonius, Octavianus en Cicero bijvoorbeeld. De soms wel erg grote toevalligheden hierbij (Vorenus en Pullo stuiten bijvoorbeeld één keer in de wildernis op een door wilden gevangen genomen Octavianus, en komen later in het seizoen, als ze aangespoeld zijn na een scheepsramp, weer stomtoevallig de vluchtende generaal Pompejus tegen) storen eigenlijk nergens. Misschien ook wel omdat Caesar ergens opmerkt dat hij beide mannen bijzonder vindt, misschien wel omdat ze speciale bescherming van de goden genieten?

    Wat ook goed werkt in de serie is dat het verhaal lekker vlot wordt verteld. In 22 episodes wordt het hele relaas van de opkomst en ondergang van Caesar (seizoen 1) en de hiernavolgende strijd om de macht, die wordt gewonnen door Octavianus (seizoen 2) verteld. Natuurlijk door hier en daar een loopje te nemen met de geschiedenis, of die verregaand te versimpelen. Maar dat maakt eigenlijk weinig uit, want de kern blijft volgens mij overeind en bovendien zijn grotendeels fictieve elementen, zoals de manipulatieve Atia, de moeder van Octavianus, een zeer welkome toevoeging. En de serie heeft ook hele aardige vondsten: bijvoorbeeld door nota bene Titus Pullo op te voeren als de echte vader van Caesarion.

    Al met al leidt dit tot een serie die het genieten meer dan waard is. Een serie die ook misschien wel de weg heeft geplaveid voor die andere serie van HBO die daarna nog veel succesvoller zou worden: ik heb het natuurlijk over ‘Game of Thrones’. In toonzetting lijken naar mijn idee de beide series in veel opzichten in ieder geval zonder meer op elkaar!


  • Boekrecencie ‘Als ik mijn ogen sluit’, Edney Silvestre

    silvDit boek ving mijn aandacht aangezien de blurb wel wat lijkt op mijn eigen roman ‘Het ware paradijs”: jongens gaan op onderzoek naar de dader van een recente moord.

    In dit geval praten we dan begin jaren ’60, Brazilië. De beide jongens Eduardo en Paulo vinden in het bos een bruut vermoorde vrouw. Al snel begrijpen ze dat de hoogbejaarde echtgenoot van haar, de plaatselijke tandarts, dit nooit gedaan kan hebben, en gaan ze op onderzoek.

    Om al snel op allerlei onverkwikkelijke zaken te stuiten, zeker als ze hulp krijgen van een hoogbejaarde ex-communist. Schrijver Silvestre gebuikt hier zijn verhaal nadrukkelijk als stuk maatschappijkritiek op de misstanden in het Brazilië van die tijd, dat nog maar net Keizerrijk af is en op de vooravond staat van een gewelddadige militaire dictatuur. En die misstanden betreffen vooral het grote verschil tussen arm en rijk en alle misdaden waar die rijke bovenlaag telkens weer mee wegkomen.

    Tegelijk is dit boek echter ook een coming-of-age roman over opgroeiende jongens die enkele levenslessen leren over de wereld van de volwassenen. Bijvoorbeeld ook over dat ze niet zo makkelijk de dader zullen vinden als ze wel gedacht hadden. Want ja; dit boek eindigt met een bittere toon. Een finale die overigens wel prachtig is uitgewerkt. En met het prima slot is dit gewoon een prima roman, die het lezen zeker waard is!


  • Tv-recensie ‘Game of Thrones’ – seizoen 7

    got7bIk heb lang uitgekeken naar het nieuwe seizoen en nu is het na 7 luttele afleveringen alweer voorbij! Natuurlijk valt er veel -heel veel- te zeggen over ‘GoT7′ ! Allereerst dat er weer fantastische dingen in zaten, zoals de veldslag tussen Daenerys met haar draak en het leger van Lannisters. Die slag natuurlijk waarin Dany’s draken het opnamen tegen de White Walkers! Of Petyr Baelish die ten onder gaat aan zijn eigen gekonkel… Maar daarnaast moet ik constateren dat er helaas ook nogal wat valt op te merken op dit seizoen! Daarover na de break meer! En ‘brace yourself’, want dit wordt geen kort artikeltje!

    Continue reading 


  • Boekrecensie ‘Austerlitz’, W.G. Sebald

    sevDit is een heel bijzonder boek, al is het alleen maar om de stijl. Sebald geeft er blijk van lak te hebben aan de gangbare conventies en gebruikt daarom in het geheel geen structurerende elementen als alinea’s of hoofdstukken. Zelfs soms een keer een zin eindigen, lijkt Sebald een vervelende onderbreking te vinden. En zo staat het boek vol met soms ellenlang doormeanderende zinnen.

    Dit zou een vervelend boek kunnen opleveren, maar dat is geenszins het geval. Want Sebald heeft gewoon een heel fijn pennetje en vooral een enorme verteldrift. En zo sleurt hij je meedogenloos het verhaal in, waarin de ik-persoon vertelt over zijn ontmoetingen met de excentrieke, welbespraakte Austerlitz. Die blijkt als kind aan het begin van de oorlog door zijn joodse ouders naar Engeland te zijn gestuurd, waar hij opgroeit als domineeszoon Daffyd in Wales. Zijn ouders heeft hij nooit meer gezien en zo blijft Austerlitz zijn hele leven het gevoel houden dat hij nergens bij hoort.

    Maar hiermee is het boek zeker niet volledig samengevat. Want wat Sebald ook doet is prachtige observaties op je loslaten en kostelijke semi-wetenschappelijke beschouwingen over tal van onderwerpen, zoals de wonderlijke eigenaardigheden van de Middeleeuwse vestingbouw en de opbouw en werking van Theresienstadt (tijdens de oorlog een Joods Getto).

    En overal houdt hij je goed bij de les, ondanks, zoals gesteld, het gebrek aan stijlelementen: ook als je leest over hoe de ik-persoon vertelt over hoe Austerlitz vertelt over hoe Vera (een voormalige buurvrouw van zijn ouders) vertelt over de oorlog (“Vera zei, zei Austerlitz, dat…”), dan raak je geen moment in de war.

    Sebald’s lak aan de stijlregels deed me erg denken aan het boek ‘Alles wat is‘ van James Salter, dat precies hetzelfde laat zien. Want ook dat boek lakt veel van die onwrikbare regels als de laars. Komt het misschien omdat zowel Sebald als Salter gearriveerde schrijvers zijn van gevorderde leeftijd? Hebben bejaarde schrijvers zoals zij gewoon geen zin meer om te voldoen aan al die zogenaamde voorschriften? Het lijkt er wel op en het geeft er ook blijk van dat je al die schrijf- en stijlregels misschien wel vooral niet te serieus moet nemen. Want ook zonder weten zowel Sebald als Salter een geweldig mooi boek te schrijven.

    Kortom: dit is een boek dat je zeker moet lezen!


  • Uitgelicht: ‘De Tsunami-verhalen’

    beestOp 26 december in 2004, tweede kerstdag, verwoestte een tsunami onder andere grote delen van Indonesië, Thailand en Sri Lanka. In totaal lieten zo’n 236.000 mensen het leven, waaronder ook enkele tientallen Nederlanders.

    Deze rampzalige gebeurtenis inspireerde me tot het schrijven van twee volledig losstaande verhalen, die wel allebei dezelfde titel hebben; ‘Het Beest’. Natuurlijk refereert die titel, maar dat hoef ik hopelijk niet helemaal uit te spellen, (mede) naar die tsunami zelf, die enorme vloedgolf die het land verzwolg… en ook nog wel iets meer.

    Lees hier de beide verhalen:

    Het Beest I

    Het Beest II

     


  • Recensie ‘House of Cards’, seizoen 5

    hoc5Laat ik maar met de deur in huis vallen: van alle seizoenen van ‘House of Cards’ vond ik dit verreweg de minst interessante. Met name omdat het verhaal me maar matig kon boeien. Alles draait erom dat Frank Underwood de laatste fase ingaat van de strijd om het presidentschap tegen de republikein Conway. En met wat geniepige trucs lukt hem dat ook nog! Om er achter te komen dat hij, nu echt als gekozen president, meteen onder vuur komt te liggen en er ook enkele spoken uit het verleden (Rachel, Zoë) weer lijken op te doemen. Het doet hem komen tot een bijzonder besluit.

    Ik weet niet precies waarom ik mijn interesse begon te verliezen… Is dat omdat het verhaal ‘af’ lijkt te zijn, nu Frank eindelijk de machtigste man op aarde is? Of is het omdat de waarheid de fictie voorbij heeft gestreefd: de realiteit met een oranjeharige clown in het Witte Huis die de wereldorde op het spel zet is immers veel onwaarschijnlijker en enger dan deze serie laat zien… Hoe dan ook, ik ben even klaar met deze serie.


  • Boekrecensie ‘De helden van New York’, R.J. Ellory

    ellotVan deze schrijver heb ik eerder enkele boeken gelezen (1 2) en daarmee heeft hij bewezen een uitstekende thriller-schrijver te zijn met een literaire kwaliteit. De vraag is alleen wel of hij dit ook bewijst met dit boek, één van zijn vroegere werken.

    Het is een thriller over een getroubleerde Newyorkse politierechercheur die onderzoek doet naar een seriemoord. Op het eerste oog lijkt dit allemaal vreselijk clichématig: hoeveel rechercheurs met rafelrandjes (gedragsproblemen, gebroken gezin, drankprobleem, etc. ) bestaan er immers wel al niet? En daarbij: hoeveel boeken zijn er niet al geschreven over seriemoordenaars? (ik moet toegeven dat ik hier zelf ook aan heb bijgedragen, mijn eigen roman ‘Het ware paradijs‘ handelt ook over de zoektocht naar een seriemoordenaar).

    Het is daarbij twijfelachtig of Ellory met zijn hoofdpersoon Frank Parrish die clichés weet te overstijgen. Natuurlijk; de hoofdpersoon maakt enige ontwikkeling door in het boek, met name in positieve zin omdat Frank weet te dealen met zijn vadercomplex, als hij bedenkt dat die (ooit een corrupte politie-agent) misschien minder erg was als gedacht. Maar intussen heeft Ellory wel vreselijk veel woorden nodig voor zijn verhaal. En dat wordt hierdoor ronduit langdradig als ook de zoektocht naar de seriemoordenaar niet echt opwindend kan worden. Hiermee is dit verreweg Ellory’s matigste boek dat ik heb gelezen. Mijn tip: lees één van de andere boeken van hem.


  • Teaser voor mijn roman ‘Het ware paradijs’ 3#8

    dbe03In het kader van de schrijfwedstrijd ‘Schrijf en Huiver‘ heb ik een volledige roman geschreven, ‘Het ware paradijs’. Een historische thriller die speelt in het Duitsland van vlak voor en tijdens WOII, en draait rond de zoektocht naar een serie-moordenaar. Het boek heb ik beschikbaar gesteld via dit blog; niet alleen digitaal (als e-pub en pdf) maar desgevraagd ook op analoog; op papier dus, de vorm van een heus boek. Om je er voor te interesseren het boek te lezen, stel ik graag wat personages aan je voor.

    #3. Korstian Kehlmann

    Maar weinig mensen kennen Korstian bij zijn voornaam, om de eenvoudige reden dat iedereen hem ‘Herr Kommisar’ noemt. Kehlmann is de alom zeer gerespecteerde hoofdcommissaris van de politie van Kurstein. Het onderzoek naar de moordzaken die zijn gepleegd door de serie-moordenaar wordt door hem geleid en drukt zwaar op zijn gemoed. Kehlmann is zeer plichtsgetrouw en rechtschapen en precies om die reden walgt hij van het opkomende nationaalsocialisme in Duitsland.