f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Boekrecensie ‘De goede zoon’, Rob van Essen

    Tja, wat zal ik van dit boek zeggen. Aanvankelijk wilde ik dit heel graag een goed boek vinden. Omdat die zulke goede recensies kreeg, maar ook omdat ik zelf eerder aangenaam verrast werd door een verhalenbundel van deze schrijver.

    Maar helemaal positief kan ik toch niet over dit boek zijn. Ik had heel veel moeite het helemaal uit te lezen en merkte te vaak dat de aandacht weg zakte. Dat kwam niet eens  zozeer door de surrealistische elementen die Van Essen inbouwt, zo ken ik hem inmiddels wel. Zo verhaalt hij over een nabije toekomst met wandelende rugtassen, ironische receptie-robo(t)s en zelfrijdende auto’s waarmee je seks kunt hebben.

    Maar dat ik toch niet echt positief ben komt wel door het nogal ongerichte verhaal, dat geheel plotloos is. Hier lijkt Van Essen een soort spel met je te spelen, want ook de hoofdpersoon zelf is schrijver van ‘plotloze thrillers’. Maar van dit boek kan ik eigenlijk niet meer vertellen dan dat het een soort roadtrip lijkt van de hoofdpersoon, samen met ene Lennox. Maar dit is niet meer dan een heel iel en wankel kapstokje om een verhaal aan op te hangen dat over van alles gaat, waaronder de moeizame verhouding van de hoofdpersoon met z’n inmiddels bejaarde moeder (hence the title) en een periode waarin de hoofdpersoon in een ‘Het Bureau‘-achtig archief werkt.

    Veel passages en losse observaties zijn dus op zich best de moeite waard. Maar door de totale afwezigheid van een dwingend en meeslepend plot is dit allemaal toch onvoldoende om de aandacht vast te houden. Nee, matig boek…


  • Tv-recensie ‘Knightfall’, seizoen 1

    Dit is net als ‘Vikings‘ (dat de eerste seizoenen toen Ragnar de hoofdrol had èrg goed was!) een historische serie van History Channel. Deze keer gaat het over de Tempeliers. En dat ziet er nog niet eens slecht uit; en zelfs het plot is lang niet verkeerd. Er gebeurt in ieder geval meer dan genoeg en alles verloopt lekker vlot.

    Historisch correct is het allemaal geen moment, maar in tegenstelling tot die mislukte pseudo-documentaire ‘The Roman Empire‘ stoorde me dat hier geen moment, omdat deze serie meteen al duidelijk maakt ook helemaal niet historisch correct te willen zijn! Het is eerder een smakelijk pastiche van allerlei  fenomenen van uit de tijd van de Tempeliers. En dat leidt tot een best aardige serie. Een serie die balanceert op het randje van de wansmaak soms, maar toch…


  • Boekrecensie ‘Ik ben Pelgrim’, Terry Hayes

    Dit boek kwam op mijn pad omdat het zeer lovende reacties kreeg op Hebban. Daarom moest ik het ook maar eens zelf lezen en ik werd niet teleurgesteld.

    Het verhaal gaat over ‘Pelgrim’, een ex-spion die betrokken raakt bij de zoektocht naar ‘De Saraceen’; een ultra-gevaarlijke terrorist die een vernietigende epidemie over de Verenigde Staten wil uitstorten.

    Hayes vertelt dit alles op een smeuïge wijze. Ondanks dat het ik-perspectief natuurlijk bij Pelgrim ligt, zijn er ook lange meeslepende passages buiten diens belevingswereld, bijvoorbeeld over onder meer de jeugd van ‘De Saraceen’. Het perspectief (dat soms opeens naar de alwetende verteller schuif) is hiermee lang niet altijd even helder, en dat vind ik hier en daar (amateur-schrijver als ik ben) toch wel erg storend. Alhoewel het voor de gemiddelde lezer nauwelijks uit zal maken bij het leesplezier.

    En een ander minpuntje is dat Hayes soms iets te geforceerd er dik bovenop probeert te leggen dat alles wat de hoofdpersonen doen heel uitgekookt is. Dit terwijl ik daar zelf nog wel eens aan twijfelde!

    Maar al met al toch een prima boek dit. Niet de geramde klassieker die ‘Hebban’ het laat zijn, maar gewoon een uitstekende thriller.


  • Tv-recensie ‘Avatar: The last Airbender’

    Natuurlijk: dit is een serie die met name bedoeld is voor de jongere kijker. Maar ook voor volwassenen is er veel te genieten! Dat komt omdat deze serie aan alle kanten ontzettend goed getroffen is. Het basisconcept staat meteen al als een huis: in een Oost-Aziatisch aandoende fantasiewereld zijn de vier naties elk verbonden aan één van de basis-elementen water, aarde, vuur en lucht. Enkele meesters binnen die volken kunnen zelfs hun element beheersen (het zogenaamde ‘benden’). Maar alleen de altijd weer reïncarnerende Avatar kan àlle vier die elementen beheersen! En hij heeft dan ook de taak het evenwicht in de wereld te bewaren.

    Het geval wil echter dat de vuur-natie een veroveringsoorlog is begonnen, ook omdat de Avatar is verdwenen. Pas honderd jaar later blijkt de nieuwe Avatar, de jongen Aang, al die tijd opgesloten te hebben gezeten in het ijs. Als hij eindelijk vrij komt is het aan hem, zijn lucht-bison en zijn nieuwe vrienden Katara en Sokka om de wereld te redden.

    Het verhaal dat zich dan ontvouwt is erg goed en valt uiteen in twee lijnen. Ten eerste de worstelingen van de jonge en speelse Aang (alleen nog ‘air-bender’) om alle elementen te leren beheersen en de strijd met de fire-lord aan te durven gaan. En ten tweede de nog veel interessantere ‘werde-gang’ van de verbannen kroonprins van het vuurvolk, Zuko, die zijn pad zoekt in zijn leven. Alles komt bij elkaar in een finale waarin alles perfect in elkaar valt.

    En ten slotte is de vormgeving al even goed getroffen: vlotte animaties met veel actie en veel referenties naar het anime-genre. En ook veel humor en een vaak lekker lichte toon. Dit is dus echt een top-serie!


  • Boekrecensie ‘De rechtvaardigen’, Jan Brokken

    Ik had verwacht dat dit boek een roman was, maar dat is het zeker niet. Het is ‘faction’ en vertelt over alles rondom Jan Zwartendijk, de ‘interim-consul’ van Litouwen die aan het begin van WOII vanuit Kaunas duizenden Joden een ‘visum’ bezorgde voor nota bene Curaçao, op die wijze een nogal onwaarschijnlijke ontsnappingsroute creërend voor Joden via Rusland, Siberië, Japan en de Stille Oceaan richting de Amerika’s.

    Dit is fascinerende materie en Brokken (die ik nog ken van enkele uitstekende ‘schrijf-boeken’ 1 2) vertelt hier zeer meeslepend over, mede omdat hij overduidelijk zeer goed gedocumenteerd is.

    Het boek gaat verder zeker niet alleen over Jan Zwartendijk, maar ook over allerlei mensen daaromheen: Joodse vluchtelingen, de Japanse consul, noem maar op. Hiermee is dit al met al een zeer boeiend epos over hoe mensen in oorlogstijd ondanks alle bezwaren, toch pogen het goede te doen.


  • Tv-recensie ‘Bates Motel’, seizoen 1

    Dit is een tv serie die een soort prequel moet vormen op het verhaal dat wordt in de cult-film ‘Psycho’, over de psychopaat Norman Bates. We volgen hem kortweg als jongeman en gaan ervaren hoe hij zo geworden is. Een beetje soortgelijk dus aan hoe ‘Gotham‘ gaat over de jonge Bruce Wayne.

    Dat is op zich prima genieten, overigens zonder dat het heel erg goed of bijzonder wordt. Maar deze serie zou steeds beter worden, naar verluidt, dus ik blijf nog even kijken!

     


  • Boekrecensie ‘Prussian Blue’, Philip Kerr

    Dit is deel 12 van de Bernie Gunther serie en tevens het twee-na-laatste. Het boek pakt naadloos de draad op van het vorige deel, als Bernie Gunther, na ternauwernood een plot rond de schrijver W. Somerset Maugham te hebben overleefd, nu de Stasi achter zich aan heeft zitten.

    Interessanter wordt het echter als we vanuit 1956 een sprongetje terug in de tijd maken naar 1939. En hier wordt Gunther gevraagd door Heydrich zich bezig te houden met een moordzaak in de Berghof, het buitenverblijf van de Führer zelf! Hier wordt Gunther al snel de speelbal tussen diverse Nazi-kopstukken.

    Hiermee is dit al met al weer een zeer smakelijke aflevering in de Gunther-serie. Nog twee te gaan! Die ga ik ook zeker nog lezen!


  • Boekrecensie ‘The Road’, Vasily Grossman

    Dit is een verhalenbundel van Grossmann, een Russische Jood uit pak hem beet de eerste helft van de vorige eeuw, die uiteraard veel schreef over WOII en die intussen moest zien te overleven onder de communistische repressie.

    De verhalen zijn heel verschillend van karakter. De bundel begint met een weemoedig relaas over de shtetl Berdichev waar Grossmann opgroeide, maar bevat óók een verbijsterend gruwelijk essay over vernietigingskamp Treblinka. Andere verhalen nemen opvallend genoeg zelfs soms een dier als hoofdpersoon (een hond die net als Laika de ruimte wordt ingeschoten en een muilezel die de veldtocht van Duitsland in Rusland in beide richtingen meemaakt). De verhalen zijn geordend naar periode worden vergezeld van uitgebreide inleidingen en commentaren.

    In totaal is dit hiermee een zeer boeiend boek, dat evenwel misschien niet iedereen zal aanspreken gezien de loodzware materie.