Boekrecensie ‘Hier wonen ook mensen’, Rob van Essen

rve1Van deze Nederlandse schrijver had ik nog nooit wat gelezen (en ook nog nooit gehoord volgens mij), maar deze verhalenbundel beviel me prima. Wat me meteen opviel is dat Van Essen een fijn oog voor het absurde heeft. Wat preciezer: hoe doodgewone mensen in absurde situaties terechtkomen. Het eerste verhaaltje, dat gaat over een persoonsverwisseling tussen Richard Dawkins en God is wat dat betreft een vreemde eend in de bijt, want voor het overige komen er geen ‘BN’-ers of iets dergelijks aan te pas (in tegenstelling tot die verhalenbundel van John Toxopeus). Wel hele gewone mensen, die in bizarre situaties komen, zoals een appartementbewoner die twee gruwelijk dikke ‘Air-BNB’-ers naast zich krijgt te wonen of (nog veel vreemder) een (ex-)student die betrokken raakt in een opzetje om met twee fietsen naast elkaar te fietsen zonder een spinnenweb tussen die beide fietsen te vernielen.

Het mooiste vond ik echter nog de verhalen waarin Rob van Essen dichter bij zichzelf blijft, zoals die verhalen over de ‘legendarische’ vroeggestorven vriend Scipio en de verhalen over zijn vader en Oom Evert. Bij die verhalen merk je ten volle dat deze schrijver toch wel echt een fijn pennetje heeft!

Hiermee vond ik dit boek over het geheel zeer goed te genieten. Erg goed gedaan! En misschien ga ik nog wel eens een roman van Van Essen lezen!

Uitgelicht: verhalen over ‘zware’ thema’s

agnusIk schuw in mijn verhalen niet om het soms over zware thema’s te hebben, en dan bedoel ik oorlog, dood en verderf en meer van dat soort zaken… Op het gevaar af dat het allemaal als pretentieus, ongepast of volledig misplaatst wordt gevonden, maar ja, dat zij dan zo…

Hieronder enkele van deze verhalen:

Het oorlogsgeweld in Midden-Afrika en meer specifiek het vreselijke conflict tussen de rivaliserende stammen van de Hutu’s en Tutsi’s in Rwanda en omstreken, inspireerde me tot het verhaal ‘Agnus Dei‘.

De gruwel van de  vernietigingskampen tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin mensen op industriele wijze werden omgebracht in onder meer Auschwitz, inspireerde met tot het verhaal ‘Monowitz‘.

De vreselijke patstelling waarin de Israëliërs en Palestijnen in terecht zijn gekomen in ‘Het Beloofde Land’, de waanzin van het conflict en het uitzichtloze hiervan, inspireerde me tot het verhaal ‘Het huis‘.

 

 

Nieuw verhaal ‘Het duister van de nacht’

duister3
Soms kan het zomaar voorkomen dat je in de krochten van je computer nog eens een oud verhaal tegenkomt waar je nooit iets mee gedaan hebt. Zo kwam ik dus aan dat verhaal, dat ik grondig heb afgestoft en hiermee alsnog het levenslicht laat zien. Lees het verhaal, ‘Het duister van de nacht’, door bovenstaand plaatje aan te klikken!

Tv-recensie ‘Archer: Dreamland’

arch8De animatie-serie ‘Archer’ is een Netflix-favoriet van mij (1, 2), vooral om de kostelijke personages, de vele geestige dialogen, de grote hoeveelheid ‘meta-humor’ en de bijzondere (realistische) animaties. En dit achtste seizoen (bestaande uit acht episodes van een half uurtje) is ook weer zeer te genieten. Zonder echter het hoge niveau te halen van de beste seizoenen.

Dit seizoen draait om de dromen van Archer, die na vorig seizoen in een comateuze situatie verkeert. En hierin is hij een detective die in naoorlogs Amerika verzeild raakt in een plot waarin ook al zijn naaste collega’s van zijn vroegere spionnenclub een rolletje spelen, waaronder natuurlijk zijn dominante cynische moeder. Het hele seizoen vormt hierbij weer één verhaal, waarin we uiteindelijk uitvinden wie Woodhouse (in Archer’s dromen zijn collega, maar in het echt zijn butler) vermoord heeft.

De reden waarom dit seizoen toch geen doorslaand succes is, is dat we toch een beetje in herhaling blijven vallen. Dat gevoel had bijvoorbeeld heel erg bij Archer’s oude tegenstander, Barry Dylan, die ook een rolletje speelt, en weer eens vreselijk wordt toegetakeld op een wijze die we al eerder gezien hebben.

Een negende seizoen is inmiddels aangekondigd. Maar eens kijken wat dat wordt!