Boekrecensie ‘Rustig aan, Tijger”, Joost de Vries

Deze verhalenbundel van Joost de Vries (zie eerdere recensies hier, hier, hier en hier) is te karakteriseren als een serie portretten van millennials (of is het Generatie Y ?). Het is daarmee een heel eigentijds boek, vol verschijnselen van deze moderne tijd: social media, Funda, vlogs, Netflix, noem maar op. Dat maakt dit boek op zichzelf al interessant.

Daarbij komt dat Joost de Vries ondanks zijn gewone naam een ongewoon erudiete en literaire schrijver is, een heuse intellectueel; die tal van boeiende en vaak  ironische observaties op je loslaat, vaak ook nog heel ‘meta’, ook.

Maar soms bekruipt je wel het gevoel dat Joost te graag heel slim wil overkomen. En tegelijkertijd moet je zeker geen verhalen verwachten met een duidelijke ronde plot. Het gaat eigenlijk allemaal alle kanten op, waarbij heel veel aandacht vereist is om al die personages, die nauwelijks geïntroduceerd worden, en die ook nog eens in verschillende verhalen terugkomen, uit elkaar te houden. Maar al met al zeker een boeiende verhalenbundel!

Tv-recensie ‘Ozark’, seizoen 3

Het kleine broertje van ‘Breaking Bad’ is alweer aan zijn derde seizoen toe! Maar is het verhaal rondom de boekhouder Marty Byrde en zijn vrouw Wendy, die in het toeristische merengebied de Ozarks, via onder meer casino’s en nu zelfs een paardenfarm, geld witwassen voor een Mexicaans drugskartel, nog steeds zo interessant?

Het antwoord is al met al toch zeker: ja! Want in dit nieuwe seizoen (seizoen 1 en 2, zie hier) gebeurt er weer van alles. Marty en Wendy drijven ten eerste steeds meer uit elkaar: het feit dat ze allebei hun huwelijkstherapeut omkopen om tijdens de sessies vooral hún kant te kiezen, is veelzeggend. En dit terwijl de Byrdes het zo zwaar hebben: het krioelt van de ‘Feds’ en de opperbaas/drugslord Navarro twijfelt aan hun kunnen. Zelfs de hondstrouwe Ruth, die een groot deel van de operatie runt voor de Byrdes, begint te twijfelen aan hun, zeker als het echtpaar tot heel drastische maatregelen overgaat als de geestelijk zeer labiele broer van Wendy, Ben steeds meer ontspoort.

Al met al dus wederom een boeiend seizoen. Zeker door de geweldige rollen van Jason Bateman en Laura Linney! Ik kijk zeker nog het recent verschenen seizoen 4!

Tv recensie ‘Dexter: New Blood’

Deze reboot moest ik natuurlijk alleen al zien omdat ik erg verslingerd was aan de de originele serie: Dexter. Die 8 seizoenen deden bij mij een liefde voor het genre van de tv-serie ontwaken. Alhoewel ik de apotheose, waaruit bleek dat Dexter overleefde, niet bepaald sterk vond.

Hetzelfde manco: een zeer slechte finale, blijkt dit nieuwe seizoen te hebben, te lezen aan de vele zeer negatieve reacties op bijv. IMDB. Ik heb daar ook op zitten kauwen en ben het er toch niet helemaal mee eens.

Maar om even over de serie als geheel te beginnen: die vond ik zeer genieten! Alles draait erom dat Dexter, die al tien jaar onder een nieuwe identiteit woont in een sneeuwachtig dorpje in het noorden, zijn zoon Harrison op bezoek krijgt. En ook zijn zoon lijkt duistere driften te hebben! Maar óók bevindt zich een seriemoordenaar in dat kleine dorpje! Ik vond dit allemaal best aardig gedaan moet ik zeggen!

En dan die slot-episode waarin (Spoiler Alert) uiteindelijk Harrison zijn eigen vader dood schiet. Ja natuurlijk was de opbouw naar deze apotheose wat wankel en is wat dat betreft de scriptschrijvers echt wel wat te verwijten. Maar ik kon op zich wel leven met dit einde. Poetic justice. Want eindelijk moet Dexter dan toch boeten voor al de doden die hij zelf heeft gemaakt en al het leed wat hij daarmee heeft veroorzaakt.

Hiermee zie ik een volgend seizoen er ook niet meer van komen. Want wat is deze serie zonder Michael C. Hall, de acteur die zo briljant Dexter speelt? De acteur Jack Alcott (Harrison) lijkt in ieder geval veel te licht om zelf een nieuwe franchise te gaan dragen.

TV-recensie ‘Undercover’, seizoen 3

Dit derde seizoen brengt de belangrijkste personages weer samen die van seizoen 1 zo’n succes maakten: Bob (Tom Waes) en Ferry (heerlijk gespeeld door Frank Lammers). In een nieuwe plottwist gaan ze samenwerken in een poging om de nieuw opgekomen drugsbende, nu van Turkse komaf, onderuit te halen.

En dat is al met al toch wel weer heel aardig. Ook door de mooie rol van de Arnhemse actrice Nazmiye Oral. Prima seizoen dus, alhoewel nu de koek wel echt op lijkt.

Hoofdstuk 14 van ‘St. Vincent’

Inmiddels ben ik alweer toe aan hoofdstuk 14 van het doorgaande verhaal St. Vincent.

Inmiddels is Vincent aanbeland in New York City, waar hij een afspraak heeft kunnen maken met Buckminster Ogg, één van de andere oprichters van SeeMee.com.

Een beladen afspraak, niet alleen omdat Buckminster Ogg op een weinig verheffende wijze SeeMee uitgewerkt is, maar vooral omdat Vincent bepaald niet onschuldig was bij de dood van die andere oprichter van SeeMee, de bloedmooie Maria Gutierrez.

Maar ook om een andere reden wordt hun meeting in bar/restaurant The Cauldron explosief! Klik het plaatje aan om het verhaal te lezen.

Boekrecensie ‘Het herstel van Nederland’, Bas Mesters

In dit boek zijn twaalf interviews gebundeld die Bas Mesters heeft gevoerd met een dwarsdoorsnede van de Nederlandse samenleving over de stand van het land. Nou, die is, als je het eerste interview begint te lezen (met een psychologe), niet best, getuige quotes als: “Nederland is ziek” en “Rutte kan nog wel vrolijk roepen dat we in een gaaf land leven, maar dat is al lang niet meer zo.”

En dit zet de toon voor een boek dat niet meteen vrolijk stemt. Want wie Mesters ook spreekt, of het een econoom, boer, docent, of klimaatactivist is, niemand is erg positief. Wat opvalt is dat iedereen sterk gekant is tegen het neoliberalisme dat de laatste decennia hoogtij vierde, waarin werd gesproken over de BV Nederland, burgers als consument werden benaderd en zorginstellingen moesten ondernemen. Het heeft op alle vlakken geleid tot uitholling van de samenleving en de verscherping van tegenstellingen. Alle geïnterviewden zijn het er verder over eens dat er fundamentele stelselwijzigingen nodig zijn. Waarbij ze vooral een sterke centrale regie wensen.

Interessant is ook zeker de gemaakte constatering dat in Nederland twee centrale waarden verkeerd worden begrepen: onder ‘vrijheid’ wordt alleen nog individuele vrijheid verstaan, en niet meer het veel belangrijker begrip ‘collectieve vrijheid’. En wat betreft ‘gelijkheid’ gaat het tegenwoordig meer over ‘identiteit’, waarin iedereen om erkenning strijdt. Het heeft geleid tot verruwing in het maatschappelijke debat, polarisatie en ook de huidige even vervelende cancel- en Woke-cultuur.

Zo zet dit boek tot nadenken. Ik zou zeggen: dit boek is een onmisbaar cadeau voor onder de kerstboom voor alle nieuwe bewindslieden van Rutte IV. Want zij hebben veel, heel veel werk te doen!

Boekrecensie ‘Zwemmen in het donker’, Tomasz Jedrowski

Dit boek is misschien wel het beste te kenschetsen als de Poolse variant van ‘Noem me bij jouw naam‘. Het is dus eveneens kortweg een liefdesgeschiedenis tussen twee jongens.

Hoofdpersoon hierbij is Ludzio, die op een verplicht arbeidskamp Januzj leert kennen. Ze besluiten erna samen te kamperen en één heerlijke zomer kunnen ze bij elkaar zijn, voordat de realiteit roet in het eten gooit. Want Polen gaat gebukt onder een zeer streng communistisch bewind. En al snel blijkt dat Janusj en Ludzio daar heel anders mee omgaan. Het leidt tot een dramatische ontknoping.

Ik vond dit al met al een meeslepend en indrukwekkend boek. Naast de dramatische inhoud viel ook zeker de schrijfstijl op, die heel zintuiglijk en poëtisch is, met volop bloemrijke weelderige beschrijvingen van omgevingen, indrukken, geuren, noem maar op. Soms draaft de schrijver daarin wel een beetje door vind ik, maar dit doet toch niet af aan een heel fijne leeservaring. Ik geef gewoon vijf bollen!

Tv-recensie ‘Sense8’, seizoen 2

Na het prima eerste seizoen heb ik ook maar meteen het tweede  seizoen gezien van deze serie. Die bestaat wederom uit 12 episodes (waaronder een dubbele eerste episode), maar  sluit af met een laatste dertiende episode van 2,5 uur lang om het verhaal toch nog te kunnen afronden. Dit omdat deze serie helaas niet werd vernieuwd voor een  derde seizoen.

En dat is zonde, want er had misschien nog wel meer in het vat gezeten. Nu heeft deze hele tv-serie (gelukkig wel in mindere mate) hetzelfde euvel als de film ‘Jupiter Ascending‘ (ook van de Wachowski’s): teveel verhaal in te weinig tijd.

Maar al met al weet de laatste, 13e episode van filmlengte de serie toch heel mooi af te sluiten. Laat dat maar over aan de uitstekende schrijvers David Mitchell en Aleksander Hemon die hieraan bijdroegen! En die heb ik met hun boeken ‘Wolkenatlas‘ en ‘De Pronek Fantasieën‘ (‘Nowhere Man‘ in het Engels) hoog zitten!

En zo is dit al met al een top-serie. Hoe ‘corny’ die diverse extatische groeps-ervaringen (inclusief collectieve ‘seksorgie’ helemaal aan het einde) soms ook aandoen (mensen die de serie gezien hebben, zullen weten waar ik het dan over heb!). Jammer dat het voorbij is!

Uitgelicht: ‘De verdoemde wereld’

Hierbij wil ik graag nog een keer aandacht vragen voor mijn verhaal ‘De verdoemde wereld‘. Hierin volgen we ‘de jongen’ en ‘de man’. Van hen beide blijkt hun geheugen gewist! En ze zijn daarna gedropt op een barre planeet waar ze dienen als het opgejaagde ‘wild’ voor de elite die met hun ruimteschepen op deze planeet landen, om op hen te jagen. Maar… van de jongen blijkt het geheugen toch niet helemaal gewist te zijn!

Ik refereer aan dit verhaal in mijn andere verhaal ‘Het onvoltooide meesterwerk‘. Hierin raakt een schrijver in de greep van een computer met een eigen willetje als hij dit verhaal wil opschrijven.

En ten slotte: in een recente post van mij heb ik er al iets over verteld dat ik plannen heb om het verhaal ‘De verdoemde wereld’ uit te bouwen tot een complete science fiction / fantasy roman! Lees daar hier meer over!

Een mijlpaal: Meer dan 750.000 woorden geschreven!

Ik schrijf natuurlijk al zeker een groot deel van mijn 45 levensjaren, en dat ik in die tijd toch wel enige productie heb weten te realiseren, dat moge door alleen dit weblog al wel duidelijk zijn. In dit kader heb ik nu een leuk nieuwtje, want ik ben officieel de grens gepasseerd van 750.000 geschreven woorden. Lees daar hier meer over!

“Een mijlpaal: Meer dan 750.000 woorden geschreven!” verder lezen