Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


Filmrecensies Mei-Juni 2014

635844542772069198-1851382491_Movies_PageGraphic

Wederom van goed naar slecht:

The Grand Budapest Hotel | Deze verrassende en zeer vermakelijke film is een mooie ode aan Stafan Zweig, de schrijver van ‘Schaaknovelle’. Alles is bijzonder aan de film: de vormgeving, het verhaal, de acteurs; zelfs de schermverhoudingen zijn apart (namelijk voor een groot deel bijna vierkant). Kern van de film is een verhaal in een verhaal; hoe de oude heer Moustafa eigenaar werd van het Grand Budapest, een verlopen hotel ergens in Midden Europa. Moustafa was toen (de jaren dertig van de vorige eeuw) nog slechts de lobby boy Zero, die zijn directe baas, de heer Gustave, bij moet staan bij zijn uitzinnige avonturen. De manier waarop het verhaal verteld wordt is kostelijk, eigenzinnig, soms uitgesproken poëtisch, vaak heel geestig en soms bijna kluchtig. En dit leidt tot een sprankelende, bijzonder oorspronkelijke en zeer meeslepende film. Kijken!

Edge of Tomorrow | SF-film met in de hoofdrol Tom Cruise, die als Majoor Cage in de nabije toekomst ongewild een oorlog wordt ingestuurd in een Europa dat op dat moment al is veroverd door gewelddadige buitenaardse wezens. De film lijkt hierbij vaak een pastiche van andere films. Zo is de landing op de Franse kust natuurlijk een weinig subtiele verwijzing naar The Longest Day: de landing op Omaha Beach tijdens D-Day. En ook het centrale gegeven van de film (Cage moet D-Day steeds weer opnieuw beleven als hij sterft op het slagveld) is zo mogelijk nog duidelijker verwijzing, natuurlijk naar de filmklassieker ‘Groundhog Day’. Ik moest hiernaast ook meer dan eens denken aan ‘The Matrix’, niet alleen doordat Cage uitgroeit tot ongedachte held die zichzelf uiteindelijk opoffert, maar ook doordat de buitenaardse wezens nogal lijken op de Sentinels. Niet dat dit allemaal al te hinderlijk is, want dit is toch een zeer genietbare film met een intelligent plot. Alleen dat onlogische happy end aan het eind had wat mij betreft niet gehoeven…

Priscilla, Queen of the Desert | Kostelijke feelgood-roadmovie over drie drag queens die in een roze bus de Australische woestijn doorkruisen. Goed verhaal, prachtige scenes, veel humor en mooi spel van onder meer Hugo Weaving en Guy Pearce. Toppertje!

The Way Back | Dit is de meest recente film van regisseur Peter Weir, en ook hier doet hij wat hij het beste kan: het indringend in beeld brengen van een geïsoleerde samenleving. Of het nou een Amish gemeenschap  (Witness), een kunstmatig dorp (The Truman Show) of een schip (Master & Commander) is, Weir weet die vreemdsoortige samenlevingen altijd goed te treffen. Zo ook hier, als hij een Russische Gulag in de jaren ’40 in beeld brengt. Hoofdpersoon Janusz weet samen met enkele anderen te ontsnappen en vervolgens volgt er een lange, lange vlucht: dwars door Siberië naar het zuiden, om ten slotte helemaal te eindigen in India. Weir weet hier een zonder meer boeiende en  indringende film van te maken, met  mooie rollen ook van Ed Harris en Colin Farrell. Toppertje!

Mysterious Skin | Zeer indringende film over twee jongens, die beide in hun vroege jeugd misbruikt zijn. Het heeft een enorme impact op beide: Neil (indrukwekkende rol van Joseph Gordon Levitt) ontspoort op seksueel gebied geheel, terwijl Brian juist niets meer met seks te maken wil hebben en de spoken uit zijn jeugd verklaart door te denken dat hij is ontvoerd door aliens. Uiteindelijk vinden ze elkaar en moeten ze samen hun verleden onder ogen zien. Heftige film!

Summerstorm | Sympathieke en met liefde gemaakte gay-movie over de liefde die de jonge Tobi voelt voor zijn boezemvriend. Als beide afreizen naar een zomerkamp en in dit kamp ook een groepje ‘schwule’ jongens aanwezig blijkt te zijn, wordt de druk steeds groter voor Tobi om uit de kast te komen. Het plot is mooi opgebouwd en de film wordt nergens te zwaar door de nooit verre humor. Prima film!

I Love You Phillip Morris | Deze film is heel veel op hetzelfde moment. Allereerst is het een vermakelijk soort ‘Catch me if you Can’, als hoofdpersoon Steve (een rol van Jim Carrey) steeds weer de autoriteiten met list en bedrog te slim af is. Ten tweede is het een tragische liefdesgeschiedenis tussen Steve en de Phillip Morris uit de titel, een knappe rol overigens van Ewan McGregor. En ten derde is deze film natuurlijk ook weer een Jim Carrey-show, want hij is nu eenmaal niet iemand die zich kan schikken in een rolletje, maar vooral een overheersende persoonlijkheid die alle aandacht opeist en de film helemaal naar zich toe trekt. Dit alles leidt tot een film die soms vermaakt, maar over het geheel te onevenwichtig is en teveel in één wil zijn.

Comments are closed.