Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


Recensie ‘Sherlock Holmes’, seizoen 2

Sherlock Holmes vond ik in het eerste seizoen best aardig, maar het tweede seizoen… tja, ik vond het niet heel overtuigend. Steeds meer vond ik de pedante gelijkhebberige Sherlock beginnen te lijken op dat al even pedante mannetje uit de serie Psych, Shawn; ook al iemand die uit een modderveeg op een jasje of wat kruimels in je kraag precies kan afleiden wie je bent en waar je vandaan komt. En die Shawn begon me ook al snel danig te irriteren.

De plots kwamen hiernaast op mij als te geforceerd en vergezocht over, alsof de makers heel lang hebben gezocht naar een intrige die even ingenieus was als iets wat Arthur Conan Doyle had kunnen verzinnen, en niet echt geslaagd zijn. Zoals wat de makers hebben gedaan met het klassieke verhaal over ‘The Hound of the Baskervilles‘; toch niet echt briljant. En die hele vete met arch-nemesis Moriarty ( de hele derde en laatste episode van dit seizoen draaide er weer om) kon mij toch eigenlijk steeds minder boeien. Ik kon toch niet echt meegaan in die wedijver tussen die beide rivalen die elkaar steeds te slim af willen zijn. En dan die cliff hanger waarin Sherlock zichzelf van een flatgebouw af stort en daarna getuige het laatste shot toch nog steeds blijkt te leven, dat is wel heel ongeloofwaardig en potsierlijk. Nee, ik was niet heel enthousiast….

Comments are closed.