Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


Tv-recensie ‘Archer: Dreamland’

arch8De animatie-serie ‘Archer’ is een Netflix-favoriet van mij (1, 2), vooral om de kostelijke personages, de vele geestige dialogen, de grote hoeveelheid ‘meta-humor’ en de bijzondere (realistische) animaties. En dit achtste seizoen (bestaande uit acht episodes van een half uurtje) is ook weer zeer te genieten. Zonder echter het hoge niveau te halen van de beste seizoenen.

Dit seizoen draait om de dromen van Archer, die na vorig seizoen in een comateuze situatie verkeert. En hierin is hij een detective die in naoorlogs Amerika verzeild raakt in een plot waarin ook al zijn naaste collega’s van zijn vroegere spionnenclub een rolletje spelen, waaronder natuurlijk zijn dominante cynische moeder. Het hele seizoen vormt hierbij weer één verhaal, waarin we uiteindelijk uitvinden wie Woodhouse (in Archer’s dromen zijn collega, maar in het echt zijn butler) vermoord heeft.

De reden waarom dit seizoen toch geen doorslaand succes is, is dat we toch een beetje in herhaling blijven vallen. Dat gevoel had bijvoorbeeld heel erg bij Archer’s oude tegenstander, Barry Dylan, die ook een rolletje speelt, en weer eens vreselijk wordt toegetakeld op een wijze die we al eerder gezien hebben.

Een negende seizoen is inmiddels aangekondigd. Maar eens kijken wat dat wordt!

Comments are closed.