Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


Tv-recensie ‘Archer’, seizoen 11

Dit nieuwe seizoen van Archer is op zijn best een studie naar hoe een serie die ooit zo onbedaarlijk geestig was, zo ernstig kan ontsporen. Want helaas; er is allemaal héél weinig meer aan. Ik zie ook nu pas dat ik niet eens de moeite heb genomen van seizoen 10 nog een recensie te maken (van seizoen 9 als laatste nog wel).

In denk dat het er zeker mee te maken heeft dat, na drie seizoenen die gevuld waren met de comateuze dromen van Sterling Archer, het een beetje teleurstellend is dat we uiteindelijk weer bij precies hetzelfde zijn teruggekeerd: dat spionage-agentschap in New York gerund door Archer’s koudhartige en drankzuchtige moeder. Het hele seizoen wordt hiermee toch een herhalingsoefening! En is alles niet in die eerste 4 à 5 seizoenen niet al veel beter gedaan? Ik denk het wel!

Daar komt bij dat zich wreekt dat geen van de personages in de ensemblecast van 7 mensen, zich ergens naar toe lijkt te hebben ontwikkeld. En zo wordt het bekende gekibbel tussen hun gewoon vermoeiend en saai.

Nee, voor mij is het nu klaar met ‘Archer’: het begon allemaal heel leuk, maar helaas… Das war ein mal!

Comments are closed.