Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


Tv-recensie ‘La casa de papel’, deel 1

Dit is een hit-serie op Netflix, en dat is op zich wel te begrijpen. De Spaanse makers hebben namelijk een heel doeltreffende vorm van hun vertelling gekozen: de serie begint meteen met de  kern van het verhaal: de overval op de Spaanse Munt (het huis van papier(-geld) uit de titel). En vervolgens wordt met heel veel flash-backs in beeld gebracht hoe het hiertoe gekomen is.

Ook is het een heel aardig idee dat ‘De Professor, de leider van de overval, zich buiten het al snel door de politie omsingelde gebouw van de Munt ophoudt, zodat hij alle bewegingsvrijheid houdt.

Vanaf dit moment wordt het echter snel minder, naar mijn idee. De zes of zeven overvallers die in de Munt het personeel gijzelen en intussen zelf geld bijdrukken, zijn namelijk nogal veel onderling aan het kissebissen. Ze zijn zelfs zo druk met elkaar dat je je afvraagt hoe ze óók nog het gebouw en al die gijzelaars (meer dan 60!) bewaken. En inderdaad, dat kan natuurlijk ook helemaal niet! Hiermee wordt het verhaal al snel zeer ongeloofwaardig…

De Professor bouwt intussen ook nog eens een relatie op met nota bene Raquel, het hoofd van de politie-eenheid die de gijzelingssituatie moet zien te beëindigen. Dat is erg onlogisch voor de anders zo berekenende Professor. Bovendien leidt dit tot absurde scenes, bijvoorbeeld als de Professor bewijsmateriaal op een autosloperij probeert te vernietigen en bijna door Raquel wordt gesnapt. Diezelfde Raquel is overigens zelf ook weer zo in beslag genomen door privé-kwesties dat ze intussen voortdurend hopeloos incompetent overkomt.

Nee, dit is al met al een serie die heel aardig begon, maar toch bezwijkt onder het zwakke plot, waarin steeds veel te gemaakt is gezocht naar weer een nieuwe sensationele plotwending. Ik haakte aan het eind van deel 1 af…

Comments are closed.