Tv-recensie ‘The Walking Dead’, seizoen 7, eerste helft

The_Walking_Dead_Season_7_SDCCAlhoewel geen enorme fan, blijft de serie ‘The Walking Dead’ me voldoende boeien om me ook te wagen aan dit nieuwste seizoen. Al was het maar om uit te vinden hoe die bloedstollende scene eindigt waarin de nieuwe badguy Negan, de leider van de kwaaraardige groep die zichzelf The Saviors noemt, de hele club gevangen heeft (zie bovenstaande foto).

Die Negan is een psychopaat eerste klas, blijkt dan al snel. In de eerste episode dwingt hij op nietsontziende wijze de onderwerping van Rick af en laat hij Lucille (de met prikkeldraad omwikkelde honkbalknuppel die hij altijd meedraagt) neerkomen op niet alleen Abraham’s hoofd, maar ook op dat van Glenn. Klabam: twee zeer belangrijke personages worden zo bruut vermoord, waarbij Glenn de allerbelangrijkste is natuurlijk: als ik het goed heb is hij de enige -naast Rick- die we al sinds episode 1 van seizoen 1 volgen. Die klap komt dus hard aan, zeker als zijn ingeslagen hoofd nog even vol in beeld komt en hij nog een laatste keer Maggie’s naam uitbrengt; brrr, misschien wel de meest gruwelijke scene ooit in een tv-serie!

Hiernaast biedt dit seizoen gelukkig enigszins de expansie die ik node miste: we volgen naast Alexandria nu ook The Hiltop en de vesting van ‘King’ Ezekiel; die allen gebukt gaan onder de wreedheid van de Saviors. De vraag is echter of dat voldoende is; want de scope van het verhaal blijft toch veelal steken in de bossen van post-zombie-apocalyptisch Georgia.

Hiermee ben ik nog steeds niet super-enthousiast. Alhoewel ik nu wel langzaamaan een idee krijg waar het verhaal van deze serie naar toe gaat. Ik vroeg me dit al eerder af, en het wordt steeds duidelijker dat het einde zal worden gevormd door de onvermijdelijke eindstrijd tussen Rick en voornoemde Negan. En dat boeit voldoende om ook zeker het vervolg te blijven kijken. Nog anderhalf seizoen te gaan schat ik zo in!