Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


Tv-recensies ‘Russian Doll’ en ‘The Umbrella Academy’

In deze dubbelrecensie ga ik in op twee Netflix-originals die ik onlangs bekeken hebben.

The Umbrella Academy‘ is hierbij te zien als het antwoord van Netflix op al het Marvel-geweld: door eigen ‘superhelden’ op te voeren. En dat lukt best aardig. Op zijn best is dit een lekker excentriek vormgegeven en vlotte serie rond de 6 (of 7) adoptiefkinderen van een steenrijke magnaat die allemaal bijzondere gaven hebben. Als volwassenen zijn ze echter lang niet allemaal geslaagd. Robert Sheehan (uit Misfits) speelt heel meeslepend Klaus, een drugsverslaafde losbol met talloze issues. En het muizige viool-meisje Vanya (fijn gespeeld door Ellen ‘Juno’ Page) blijkt onvermoede krachten te hebben. Het plot wordt intussen met name gedreven door kind Vijf (sterk gespeeld door Aidan Gallagher) die als jongeling uit de toekomst terugkeert en probeert een armageddon te voorkomen… Alles komt mooi bij elkaar in een ploteinde dat voldoende overlaat voor het inmiddels aangekondigde tweede seizoen. Hiermee is deze serie, ondanks enkele zwaktes, zeer de moeite waard!

Dan ‘Russian Doll‘, het Netflix antwoord op ‘Groundhog Day’; de filmklassieker met Bill Murray die steeds dezelfde dag moet beleven; de dag dat één of andere bever in een suf bergdorpje het eind van de winter moet voorspellen. In ‘Russian Doll’ gebeurt de cynische Nadia ongeveer hetzelfde; als ze steeds weer doodgaat en opnieuw begint in het toilet tijdens haar verjaardagsfeestje. In de serie komt het plot wat traag op gang en is die Nadia ook maar een rare snijboon. Maar het wordt toch interessanter als ook ene Alan een zelfde groundhog-day-ervaring heeft. Uiteindelijk blijkt dat ze beiden een probleem in hun leven te overwinnen hebben voor ze verder kunnen in de tijd… Dat is aardig bedacht, maar toch ook niet heel bijzonder. Daarom vond ik de uitwerking toch niet heel erg overtuigend.

Hiermee is samenvattend ‘The Umbrella Academy‘ toch het beste vermaak. ‘Russian Doll‘ heeft als variatie op het Groudhog-day-thema plottechnisch te weinig te bieden en is de mindere van de twee series. Wat beide series evenwel gemeen hebben is een vaak fantastische muziekkeuze, vol met ongedachte en nooit-gehoorde liedjes die heel goed passen bij de situatie. Dat is echt knap gedaan!

Comments are closed.