Tv-recensie ‘The end of the f***ing world’, seizoen 1-2

Dit is een wat oudere serie op Netflix die ik toch maar eens een kans heb gegeven. En dat was een prima keuze, want dit is een heel aardige serie rondom twee Britse tieners, beide behoorlijk verknipte einzelgängers, die besluiten er vandoor te gaan. Een nihilistische
coming-of-age-roadtrip volgt…

De jongen, James (gespeeld door Alex Lawther die we nog kennen van Black Mirror) speelt daarbij met fantasieën het meisje Alyssa, te vermoorden. Maar in plaats daarvan groeien ze naar elkaar toe tijdens al de knotsgekke verwikkelingen die volgen. Soms bloederig en rauw, maar ook heel vaak juist heel grappig. Seizoen 1 en 2 vormen daarbij samen een mooi afgerond geheel. Prima gedaan dit!

Tv-recensie ‘Better call Saul’, seizoen 6

Dit is het slotseizoen van de alom bewierookte serie die op tal van beoordelingssites klinkende tienen scoort. En die hosanna-stemming is niet onterecht, want ja, deze serie mag een slow-burner zijn en een lange adem vereisen, maar oh, wat zijn de personages allemaal prachtig mooi uitgediept, wat is de storytelling superieur en wat is het allemaal fenomenaal goed in beeld gebracht.

Zo is dit laatste seizoen (zie mijn eerdere recensies hier: 1 2 3 4 5) smullen voor de fijnproever. Niets eens zozeer omdat Walter White en Jesse Pinkman dan eindelijk in het leven komen van Jimmy ‘Saul Goodman’ McGill. Maar voorál omdat we eindelijk er achter komen wat er met Nacho, Lalo en Howard gebeurt (allemaal personages die niet in Breaking Bad zitten). Maar het allerbelangrijkste is natuurlijk dat we er (in de zwart-wit gefilmde passages van ná het Breaking Bad-tijdvak) achter komen wat het lot is van Kim Wexler èn Jimmy/Saul himself! En dat ga ik hier nog niet verklappen! Sublieme serie!

Tv-recensie ‘Trainwreck: Woodstock ’99’

Deze korte docu-serie van Netflix laat zien hoe het festival Woodstock ’99 ontaardde in één grote chaos. Hiermee doet deze docu natuurlijk meteen denken aan die àndere docu over een volledig mislukt festival; Fyre.

En ook hier is dit allemaal weer zeer boeiend. In een gedegen analyse krijgen we te zien hoe, alle nobele idealen over een herleving van Woodstock ’69 (“peace & love, man”) ten spijt, het festival ten onder gaat in een cluster-fuck waarin werkelijk àlles mis gaat. Een weinig uitnodigende locatie (een voormalige militaire basis), catering die is uitbesteed (en daarom kneiter-duur is), geen professionele beveiligers (maar alleen een roedel tieners in gele ‘Peace Patrol’-shirtjes) en hierdoor totale wetteloosheid, volstrekt ontoereikend sanitair en afvalbeheer en ten slotte geen enkele voorziening voor de bloedhete omstandigheden waarvan sprake zal zijn (ik heb het dan over schaduwplekken en drinkwater).

En al die omstandigheden zorgden voor een giftige cocktail, waarin de stemming al snel zeer grimmig werd, mede aangezwengeld door de optredens van boze ‘Teenage-Angst’-bands als Korn, Rage against the Machine en vooral Limp Bizkit, die ook al niet echt de Peace&Love-boodschap verkondigden…

Maar het meest exemplarisch van al dit mismanagement, is hoe de zweverige oude hippie Michael Lang (ook al organisator van ’69) doordrukt dat al het publiek op de laatste avond, káársen krijgt uitgedeeld, bedoeld voor een vreedzame ode aan vrede (c.q. protest tegen high schoolgeweld). Een spreekwoordelijk lont in het kruitvat. Dat daarna de boel ontaardt in massale brandstichting en een orgie van geweld (plunderingen, verkrachtingen, vernielingen), komt dan niet helemaal als een verrassing. Hoe verbijsterend de beelden van de ‘day after’, waarin je je in een war-zone waant, ook mogen zijn. Boeiende docu!

Tv-recensie ‘Stranger Things’, seizoen 4

Deze tv-serie is alweer toe aan haar vierde seizoen, maar ik was niet meteen dol-enthousiast. Na het vrij zwakke seizoen 3 twijfelde ik immers of deze tv-serie inmiddels al niet te lang was door gegaan. De eerste twee seizoenen vond ik namelijk meesterlijk, maar op een gegeven moment leek de koek toch wel een beetje op!

Maar die gedachte bleek onterecht, want in dit vierde seizoen is het weerzien met Hawkins toch wel weer erg fijn! En voelde alles voor mij weer heel fris aan! Misschien kwam het door het lange hiaat tussen dit en het vorige seizoen, maar volgens mij ook zeker omdat het plezier van de Duffer Brothers om deze serie weer verder te brengen, er écht van afspat.

Het plot wordt verder wel weer heel smeuïg en meeslepend opgebouwd. Dat draait erom dat een ‘nieuwe’ demon vanuit de Upside Down oprijst, die al snel Vecna genoemd wordt, naar een monster uit een D&D-spel dat Dustin met zijn nieuwe vriendclubje speelde. En die nieuwe demon blijkt al snel een zeer duidelijke link te hebben naar dat instituut waar Eleven in seizoen 1 uit gevlucht was.

En zo formeren zich naar goed gebruik al snel allerlei teampjes om het nieuw opgekomen kwaad te beteugelen. En zal opnieuw Eleven, die haar krachten kwijt is en gepest wordt op haar nieuwe school, een sleutelrol moeten gaan spelen. Maar daarvoor moet ze haar eigen demonen uit het verleden confronteren!

Al met al was ik toch weer zeer in mijn nopjes met dit seizoen. Alle nieuwe personages die werden geïntroduceerd voegden iets toe (zoals de hilarische pindakaas-smokkelaar Yuri) en ook hadden we eindelijk een echt interessante en gelaagde antagonist, met Vecna/One/Henry!

En zo kijk ik weer vol verwachting uit naar het vijfde en laatste seizoen! Laat maar komen!

Recensie ‘The Umbrella Academy’, Seizoen 3

In dit nieuwe seizoen keren we vanuit de jaren ’60 (zie seizoen 2) terug naar de huidige tijd. Maar net op het moment dat Five (heel goed gespeeld door Aidan Gallagher, foto) denkt dat hij nu eindelijk eens niet opnieuw de wereld hoeft te redden van een zoveelste dreigende Apocalyps, gebeurt natuurlijk precies dat!

Intussen hebben ze er ook nog mee te maken dat in dit parallelle universum hun hardvochtige vader Reginald Hargreeves een andere club met bijzondere kinderen heeft opgevoed; de Sparrows geheten. En natuurlijk is dat ook een recept voor de nodige spanningen en verwikkelingen.

Dit is een op een aangename wijze knotsgekke serie die je vooral niet serieus moet nemen, en dan is het allemaal erg fijn vermaak. Door het vindingrijke plot, de mooie manier waarop dit in beeld is gebracht, de sterke cast (vooral Robert Sheehan als Klaus is weer hi-la-risch) èn die heerlijke originele filmmuziek die de makers weer gevonden hebben is dit toch allemaal weer erg leuk!

Tv-recensie ‘Love, death & robots’

Dit is nog steeds een heerlijke geanimeerde anthologieserie (zie een eerdere recensie hier) met een verzameling miniatuur-afleveringetjes van steeds een half uurtje of zo. Het zijn prikkelende, ontroerende, originele verhaaltjes: soms is het pure horror, maar soms ook juist weer heel licht grappig en grappig .

Daarmee al met al heel leuk vermaak! Wat mij betreft is dit een serie die rustig verder mag gaan!

Tv-recensie ‘Ozark’, seizoen 4 deel 2

Eindelijk is ook het tweede deel van het laatste seizoen van ‘Ozark‘ beschikbaar. En, oh, wat wordt het spannend! Want de situatie wordt steeds penibeler voor de Byrdes, die nog steeds naarstig naar een weg zoeken om goed weg te komen uit de netelige situatie waarin ze zich bevinden, als witwassers van een Mexicaans drugskartel.

Maar uiteindelijk blijkt dat vooral de mensen om hen heen moeten het ontgelden. Waren dat eerder al bijvoorbeeld de vader van Ruth, Darlene Snell en zelfs Ben, Wendy’s eigen broer. Maar nu is het nota bene (spoiler alert) Ruth Langmore! En zo komt de serie tot een, wat mij betreft, bitter eind. Eentje waarin het gehele gezin van de Byrdes uiteindelijk ongehavend blijft…. Een heel bijzondere serie!

 

Tv-recensie ‘Heartstopper’

Deze tiener-serie gaat over de opbloeiende verliefdheid van Charlie Spring (type nerd) en Nick (type: populaire rugbyspeler). De vaak wat quirky en excentrieke toonzetting deed me geregeld denken aan ‘Sex Education‘, maar bij die top-serie komt ‘Heartstopper’ toch niet echt in de buurt. Het is allemaal te lief, gladgestreken en onecht, maar ook wat te puberaal, om het echt goed te vinden. Toch al met al aardig hoor!