Tv-recensie ‘Lupin’

Deze Netflix-serie wordt gedragen door de hoofdrolspeler Omar Sy, die we kennen uit de sterke Franse film ‘Intouchables’. In deze film speelt Omar Sy de hoofdrol als Assane Diop, die zich spiegelt aan zijn grote held Arsène Lupin, gentleman-inbreker, zeg maar de Franse tegenhanger van Sherlock Holmes. In een aardig plotje revancheert hij zich op Hubert Pellegrini, de verachtelijke steenrijke machtswellusteling. zeg maar een soort Strauss-Kahn in de overdrive. Deze man liet ooit Assane’s vader opdraaien voor de diefstal van een peperduur collier om hem daarna zelfs te laten vermoorden toen die eenmaal in de gevangenis zat.

Verwacht evenwel geen al te hoogstaand drama, maar vooral een lekker vlot en licht avonturenverhaaltje, waarin je vooral niet al te zwaar aan geloofwaardigheid moet tillen. Want de kunstjes die Assane uithaalt zijn soms wel erg boud.

Maar al met al een genietbare serie!

Tv-recensie ‘Sex Education’, seizoen 3

De vorige seizoenen van deze serie (1 en 2) vond ik ook al heel aardig en eigenlijk wordt deze lijn gewoon prima door gezet. Nog steeds vind ik de wat quirky toonzetting en de bijzondere setting in dat Engelse landelijke stadje goed getroffen.

En ook de hoofdpersonen die worden geportretteerd, zeker een stuk of tien of vijftien, blijven boeien. Alhoewel die relatie ‘die je weet dat zal komen‘ tussen Otis en Maeve centraal staat. Leuk!

Tv-recensie ‘Clickbait’ (miniserie)

Dit is een miniserie in 8 delen die fascinerend begint: slachtoffer en vermeend vrouwenmishandelaar Nick wordt gegijzeld en zal worden gedood bij 5 miljoen hits van het filmpje dat op de socials verschijnt. En aldus gebeurt natuurlijk!

De serie heeft een aardige vorm door zich steeds min of meer op één persoon te richten: de zus, de echtgenote, de zoon, de maîtresse. En er ontspint zich een plot waarin je tot het laatste deel zoekt naar wie Nick heeft vermoord. De laatste plotwending is er misschien één teveel en licht ongeloofwaardig. Maar toch met al een aardige serie voor tussendoor.

Tv-recensie ‘Afghanistan: The Wounded Land’

Deze boeiende korte documentaire-serie zag ik op NPO Plus (me even geabonneerd om dit te kunnen kijken). In vier afleveringen wordt verteld hoe een land dat in de jaren ’60 en begin jaren ’70 nog een oase was van rust en een geliefde bestemming voor hippies, inmiddels al bijna een halve eeuw wordt verscheurd door oorlog.

Dat komt kortweg door een nietsontziende cyclus waarin monsters steeds weer nieuwe monsters baren. Het communistische regime (gesteund door USSR) leidt tot een tegenreactie in de vorm van de mujahedin (gesteund door VS), de mujahedin ‘baren’ op hun beurt de Taliban, die daarna weer ruimte geven aan Al Qaida, ergo: oorlogen, oorlogen en nog eens oorlogen, Osama, 9-11, de ‘War on Terr’r‘, een inmiddels een verwoest land en een volledig getraumatiseerde bevolking.

En, inderdaad met het recente vertrek van de VS (en bondgenoten) en de snelle overname door wederom de Taliban, het bewijs dat geen enkele vreemde mogendheid in staat is Afghanistan te onderwerpen.

Tv-recensie ‘The Serpent’

Deze serie op Netflix gaat over de seriemoordenaar Charles ‘The Serpent’ Sobhraj, die het in de jaren ’70 gemunt heeft op argeloze backpackers op de Hippie Trail in India en Zuidoost-Azië. Hij meet zich hiervoor het personage ‘Alain Gautier’, handelaar in edelstenen, aan.

Nota bene de Derde Secretaris van de Nederlandse Ambassade, Herman Knippenberg, is degene die hem op het spoor komt en niet meer los laat voor hij hem opspoort en ten val brengt.  En dat leidt tot een vaak heel spannend verhaal, dat heel nauwgezet verteld wordt, met volop sprongetjes voor- en achteruit door de tijd die goed werken. Ook de mooie setting helpt mee: het Azië van de onbezorgde jaren ’70, toen je nog zonder veel problemen over land van Europa (via Irak, Iran, Afghanistan) naar India kon rijden.

Charles Sobhraj wordt verder sterk neergezet als een beroepsfantast met moeder-issues, een enorm minderwaardigheidscomplex en flink nare psychopathische trekjes. Hij windt al die reizigers moeiteloos om zijn vinger en vermoordt ze zonder enige scrupules. Zijn vriendin ‘Monique’ heeft die wel, maar kiest toch weer steeds voor het spannende, luxe leventje dat hij biedt.

Het is goed te zien dat er veel moeite is gedaan een waarheidsgetrouw beeld te geven van de jacht op ‘The Serpent’, ondanks het krakkemikkige Nederlands dat Knippenberg soms soms spreekt. En daarmee is dit gewoon een hele fijne serie!

Tv-recensie ‘Ozark’, seizoen 2

Deze serie zou je kunnen karakteriseren als het kleinere broertje van ‘Breaking Bad‘. Want ja, ook hier gaat alles om een op het oog vrij burgerlijke huis-vader, Marty Byrd (heerlijk gespeeld door Jason Bateman), die in de tussentijd kniediep in de criminele wereld zit. Hij kookt geen meth, zoals zijn evenknie Walter White, maar wast geld wit. En dat doet hij in een toeristisch merengebied in hartje Amerika, de Ozarks in Missouri.

In dit tweede seizoen (voor mijn oordeel over seizoen 1, zie hier) weten de Byrds een casino op te zetten voor hun witwasoperatie, maar daarvoor moeten ze wel steeds extremere maatregelen nemen, waarin ook Marty’s vrouw, Wendy (Laura Linney) zich niet onbetuigd laat.

Al met al is deze serie minder meeslepend als ‘Breaking Bad’, zo eerlijk moet je zijn, maar toch is er ten slotte voldoende te genieten.

 

Tv-recensie ‘It’s a sin’

In deze fijne Britse tv-serie volgen we enkele homoseksuele mensen en hun vrinden in het Londen van de jaren ’80. Elk gaan ze anders met hun geaardheid om, alhoewel ze allemaal samen in één huis gaan wonen. Het is een vrolijke boel en al snel wordt het een hecht clubje, tot aids toeslaat. Dit is gewoon een prachtige miniserie, met heerlijke personages, een goed verhaal en ook een bittere afloop, want ja, die aids hakt er stevig in.