Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle recensies van films en tv-series
  • Tv-recensie ‘The Alienist’, seizoen 1

    Deze Netflix-serie gaat over de zoektocht naar een seriemoordenaar die het heeft voorzien op jonge jongens; inderdaad: een opvallende parallel met mijn eigen boek ‘Het ware paradijs‘.

    De setting is verder bijzonder; het verhaal speelt namelijk in het New York van eind negentiende eeuw. Hoofdpersoon is de ‘alienist’ (vertaald als: krankzinnigendokter) Dr. Kreizler, die met een klein clubje de zoektocht leidt. Intussen spelen ook heuse historische personen een rol in het verhaal, zoals Theodore Roosevelt (die later president zal worden) en tycoon/bankier J.P. Morgan (een verrassende rol van oudgediende Michael Ironside, die we nog uit Verhoeven’s Total Recall kennen).

    De toonzetting van de serie is duister, smoezelig en overal vrij excentriek. Verder is de serie verbluffend goed vormgegeven: het New York uit deze tijd van voor de introductie van de auto wordt prachtig tot leven gebracht. Het verhaal is meer dan voldoende boeiend om de aandacht vast te houden en ook met de rolbezetting is het dik in orde, vooral door de zeer overtuigende Daniel Brühl, die de genoemde dokter speelt.

    Daarmee is dit een hele fijne bekijkenswaardige serie!


  • Tv-recensie ‘Sex Education’, seizoen 1

    Door deze titel denk je misschien snel aan een platvoerse serie vol seksgrappen en -grollen. Dat is echter geenszins het geval, want dit is een juist hele fijnzinnige high-school-serie. De personages zijn interessant en maken allen een mooie ontwikkeling door en het verhaal is zowel meeslepend en indringend als bij vlagen grappig of zelfs hilarisch. Uitzonderlijk is hoe nuchter en down-to-earth de toon is, niet alleen over seks en liefde, maar ook over allerlei andere dingen. Een interraciaal lesbisch koppel bijvoorbeeld wordt als iets heel vanzelfsprekends en niet-problematisch in beeld gebracht; zoals het ook zou moeten zijn natuurlijk. Ook de bijzondere enscenering valt op: de high school in kwestie heeft wel iets wel van een kasteel en ligt in een idyllisch groen Engels plattelandsdorpje. De omgeving doet verder heel retro (jaren ’80) aan… Dat geeft het geheel bijna een sprookjesachtig karakter. En ten slotte zijn er fantastische rollen van Gillian Anderson (The X-Files) en Asa Butterfield (onder meer Ender’s Game). Heel goed gedaan!


  • Tv-recensie ‘The haunting of Hill House’

    Op zich heb ik niet zo heel veel met het horror-genre, vooral omdat ik niet zo snel onder de indruk ben van de meeste schrik-effecten die dit genre gebruikt (zoals misschien wel de meest gebruikte: er wordt op een deur gebonsd, de hoofdpersoon doet open, ziet niemand maar heeft niet door dat het monster inmiddels vlak achter hem staat). Ook al te gore en bloederige toestanden spreken mij niet echt aan.

    Gelukkig overstijgt deze serie de meest standaard horror. En dat komt omdat het verhaal vooral gaat over hoe ingrijpend de levens van het hele gezin dat ooit in een spookhuis woonde, hier door beïnvloed zijn. Zij allemaal; de vijf (inmiddels volwassen) kinderen en hun vader, zijn allemaal op hun eigen manier nogal beschadigd.

    De wijze waarop het verhaal verteld wordt is ook zeer effectief. Scenes toen het gezin nog in dat spookhuis woonde, zijn verweven met scenes van ongeveer een kwart eeuw later, als de dood van de jongste zus iedereen weer bij elkaar brengt. Natuurlijk komt het dan tot de onontkoombare definitieve afrekening met dat spookhuis (Hill House) dat hun zoveel ellende bezorgde!

    Een uitstekende Netflix-serie weer dit en ook een fijne rol van de Nederlander Michiel Huisman!


  • Tv-recensie ‘Maniac’

    Dit is een serie van vooralsnog één seizoen die draait om de twee getroebleerde personen Owen en Annie. Owen is de enige niet-geslaagde telg uit een steenrijke familie. Hij worstelt ermee dat hij door zijn familie wordt gedwongen om een valse getuigenis af te geven om zijn broer Jed te redden. Annie zit aan de drugs en heeft het nog steeds niet verwerkt dat ze ruzie had met haar zus Ellie toen die om het leven kwam bij een verkeersongeval.

    Ze besluiten allebei mee te doen aan een farmaceutisch testprogramma dat mensen met medicatie en door een computer (‘GRTA’ geheten) gegeneerde dromen, van al hun psychische problemen moet helpen. Maar dat verloopt verre van verwacht, mede omdat de bedenker van het programma, James Mantleray, dat GRTA naar zijn eigen moeder heeft gemodelleerd; een arrogante zelfhulp-goeroe met wie hij een problematische relatie heeft.

    De serie heeft een fijne excentrieke vormgeving en uitwerking. Veel van de episodes gaan uiteindelijk over de met elkaar verstrengelde dromen die Owen en Annie hebben en die zijn vaak kostelijk. Ook komt alles uiteindelijk mooi bij elkaar in een prima plot-einde. Al met al dus een kostelijke serie. Mocht er nog een seizoen 2 komen: i’m in!


  • Tv-recensie ‘Better Call Saul’, seizoen 4

    Het nieuwe seizoen van deze serie rond de wordingsgeschiedenis van louche advocaat Saul Goodman (die van Walter White) gaat rustig verder waar seizoen 3 is gebleven. En dan bedoel ik ook echt rustig! Al eerder heb ik opgemerkt dat de snelheid toch een beetje uit deze serie is gelopen en dat is in het seizoen 4 zeker niet anders.

    Tegelijkertijd wreekt zich wederom het grote manco van de prequel: we weten al waar het naar toe gaat! Dat maakt met name de verhaallijn rond Mike Ehrmantraut en Nacho (beide op enigerlei wijze reeds in dienst van Gus Fring) eigenlijk vrij nietszeggend. En bij Jimmy (Saul in wording) is eigenlijk alleen nog de grote vraag wat er met Kim Wexler -diens vriendin- gebeurt. Want die is ten tijde van Breaking Bad helemaal van het toneel verdwenen…

    Toch blijven vormgeving en de wijze waarop het verhaal worden verteld om te smullen. De zwendeltjes van Jimmy zijn goed uitgewerkt en ook de dramatische verwikkeling rond de bouwer van het drugslab dat later door Walter White zal worden gebruikt, is meeslepend. Daarom is dit een serie om toch -met al haar manco’s- te blijven volgen.


  • Tv-recensie ‘La casa de papel’, deel 1

    Dit is een hit-serie op Netflix, en dat is op zich wel te begrijpen. De Spaanse makers hebben namelijk een heel doeltreffende vorm van hun vertelling gekozen: de serie begint meteen met de  kern van het verhaal: de overval op de Spaanse Munt (het huis van papier(-geld) uit de titel). En vervolgens wordt met heel veel flash-backs in beeld gebracht hoe het hiertoe gekomen is.

    Ook is het een heel aardig idee dat ‘De Professor, de leider van de overval, zich buiten het al snel door de politie omsingelde gebouw van de Munt ophoudt, zodat hij alle bewegingsvrijheid houdt.

    Vanaf dit moment wordt het echter snel minder, naar mijn idee. De zes of zeven overvallers die in de Munt het personeel gijzelen en intussen zelf geld bijdrukken, zijn namelijk nogal veel onderling aan het kissebissen. Ze zijn zelfs zo druk met elkaar dat je je afvraagt hoe ze óók nog het gebouw en al die gijzelaars (meer dan 60!) bewaken. En inderdaad, dat kan natuurlijk ook helemaal niet! Hiermee wordt het verhaal al snel zeer ongeloofwaardig…

    De Professor bouwt intussen ook nog eens een relatie op met nota bene Raquel, het hoofd van de politie-eenheid die de gijzelingssituatie moet zien te beëindigen. Dat is erg onlogisch voor de anders zo berekenende Professor. Bovendien leidt dit tot absurde scenes, bijvoorbeeld als de Professor bewijsmateriaal op een autosloperij probeert te vernietigen en bijna door Raquel wordt gesnapt. Diezelfde Raquel is overigens zelf ook weer zo in beslag genomen door privé-kwesties dat ze intussen voortdurend hopeloos incompetent overkomt.

    Nee, dit is al met al een serie die heel aardig begon, maar toch bezwijkt onder het zwakke plot, waarin steeds veel te gemaakt is gezocht naar weer een nieuwe sensationele plotwending. Ik haakte aan het eind van deel 1 af…


  • Tv-recensie ‘Final Space’, seizoen 1

    Dit is een geanimeerde Netflix-serie die zich afspeelt in de ruimte. Een vergelijking met Rick & Morty is dus misschien snel gemaakt (deze serie speelt zich immers ook in allerlei multiversums af), maar daar kan deze serie toch niet aan tippen.

    Toch is ‘Final Space’ zeker geen mislukking. Hoofdpersoon is Gary, die een gevangenisstraf uitzit op ruimteschip de Galaxy One, bevriend raakt met ‘Mooncake’ (een planetenvernietiger!), dol is op chocoladekoekjes en een crush heeft op Quinn. Hij koppelt een enorm ego aan nogal onvolwassen gedrag en in eerste instantie vond ik hem daarmee behoorlijk irritant. Maar gedurende de serie krijgt zijn karakter meer gelaagdheid en ontstaat er ook een plot (rond een strijd tegen de ‘Lord Commander’, een soort Darth Vader-badguy) dat zowaar spannend, meeslepend en zelfs emotioneel geladen is.

    Al met al is de serie daarmee toch wel echt de moeite waard. Wordt seizoen 2 nog beter?