Tv-recensie ‘Afghanistan: The Wounded Land’

Deze boeiende korte documentaire-serie zag ik op NPO Plus (me even geabonneerd om dit te kunnen kijken). In vier afleveringen wordt verteld hoe een land dat in de jaren ’60 en begin jaren ’70 nog een oase was van rust en een geliefde bestemming voor hippies, inmiddels al bijna een halve eeuw wordt verscheurd door oorlog.

Dat komt kortweg door een nietsontziende cyclus waarin monsters steeds weer nieuwe monsters baren. Het communistische regime (gesteund door USSR) leidt tot een tegenreactie in de vorm van de mujahedin (gesteund door VS), de mujahedin ‘baren’ op hun beurt de Taliban, die daarna weer ruimte geven aan Al Qaida, ergo: oorlogen, oorlogen en nog eens oorlogen, Osama, 9-11, de ‘War on Terr’r‘, een inmiddels een verwoest land en een volledig getraumatiseerde bevolking.

En, inderdaad met het recente vertrek van de VS (en bondgenoten) en de snelle overname door wederom de Taliban, het bewijs dat geen enkele vreemde mogendheid in staat is Afghanistan te onderwerpen.

Tv-recensie ‘The Serpent’

Deze serie op Netflix gaat over de seriemoordenaar Charles ‘The Serpent’ Sobhraj, die het in de jaren ’70 gemunt heeft op argeloze backpackers op de Hippie Trail in India en Zuidoost-Azië. Hij meet zich hiervoor het personage ‘Alain Gautier’, handelaar in edelstenen, aan.

Nota bene de Derde Secretaris van de Nederlandse Ambassade, Herman Knippenberg, is degene die hem op het spoor komt en niet meer los laat voor hij hem opspoort en ten val brengt.  En dat leidt tot een vaak heel spannend verhaal, dat heel nauwgezet verteld wordt, met volop sprongetjes voor- en achteruit door de tijd die goed werken. Ook de mooie setting helpt mee: het Azië van de onbezorgde jaren ’70, toen je nog zonder veel problemen over land van Europa (via Irak, Iran, Afghanistan) naar India kon rijden.

Charles Sobhraj wordt verder sterk neergezet als een beroepsfantast met moeder-issues, een enorm minderwaardigheidscomplex en flink nare psychopathische trekjes. Hij windt al die reizigers moeiteloos om zijn vinger en vermoordt ze zonder enige scrupules. Zijn vriendin ‘Monique’ heeft die wel, maar kiest toch weer steeds voor het spannende, luxe leventje dat hij biedt.

Het is goed te zien dat er veel moeite is gedaan een waarheidsgetrouw beeld te geven van de jacht op ‘The Serpent’, ondanks het krakkemikkige Nederlands dat Knippenberg soms soms spreekt. En daarmee is dit gewoon een hele fijne serie!

Tv-recensie ‘Ozark’, seizoen 2

Deze serie zou je kunnen karakteriseren als het kleinere broertje van ‘Breaking Bad‘. Want ja, ook hier gaat alles om een op het oog vrij burgerlijke huis-vader, Marty Byrd (heerlijk gespeeld door Jason Bateman), die in de tussentijd kniediep in de criminele wereld zit. Hij kookt geen meth, zoals zijn evenknie Walter White, maar wast geld wit. En dat doet hij in een toeristisch merengebied in hartje Amerika, de Ozarks in Missouri.

In dit tweede seizoen (voor mijn oordeel over seizoen 1, zie hier) weten de Byrds een casino op te zetten voor hun witwasoperatie, maar daarvoor moeten ze wel steeds extremere maatregelen nemen, waarin ook Marty’s vrouw, Wendy (Laura Linney) zich niet onbetuigd laat.

Al met al is deze serie minder meeslepend als ‘Breaking Bad’, zo eerlijk moet je zijn, maar toch is er ten slotte voldoende te genieten.

 

Tv-recensie ‘It’s a sin’

In deze fijne Britse tv-serie volgen we enkele homoseksuele mensen en hun vrinden in het Londen van de jaren ’80. Elk gaan ze anders met hun geaardheid om, alhoewel ze allemaal samen in één huis gaan wonen. Het is een vrolijke boel en al snel wordt het een hecht clubje, tot aids toeslaat. Dit is gewoon een prachtige miniserie, met heerlijke personages, een goed verhaal en ook een bittere afloop, want ja, die aids hakt er stevig in.

Tv-recensie ‘How to become a tyrant’

Dit is een satirisch zelfhulp-programma waarin met wat goede voorbeelden wordt getoond hoe je een succesvol dictator kunt worden. De toon van de serie is lekker vlot en cynisch natuurlijk, als enkele grote dictators van de laatste eeuwen de revue passeren: Adolf ‘Korporaaltje Schicklgruber’ Hitler natuurlijk eerst en vooral, maar ook o.a. Idi Amin, Saddam Hoessein, Kolonel Khadaffi  en ten slotte de Kim-dynastie in Noord-Korea.

Wellicht voelt de cynische, satirische toon voor sommigen wat ongemakkelijk, maar ik vind deze goed geslaagd. Neem hierbij ook nog eens de fijne vertelstem van Peter Dinklage (Tyrion uit Game of Thrones) en je hebt een aardige serie!

( Omdat ‘Tyrion’ toch aan het woord was, zou je bijna zeggen dat zelfs een verwijzing naar één van de fijne dictators uit het GoT-universum niet misstaan: Aegon de Veroveraar? Cersei? Het had zomaar gekund! )

Filmrecensies Mei-Juni 2021

Van goed naar slecht:
| De beentjes van Sint Hildegard
| The Mitchells vs. the Machines
| Ferry
| The White Tiger
| Mistify
| The Last Stand
| I, Tonya
| Blood Father
| King Cobra
| They shall not grow old
| Sherlock Holmes – A Game of Shadows
| The man in the Iron Mask
| The Last Legion

Na de break de volledige recensies!

“Filmrecensies Mei-Juni 2021” verder lezen

Tv-recensie ‘Mr. Mercedes’, seizoen 1

Dit is natuurlijk de verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King dat ik eerder las. En ook in tv-serie-vorm is dit prima te genieten. Natuurlijk: de ‘politieman/rechercheur met rafelrandjes  en persoonlijke issues‘ die ook in deze serie wordt opgevoerd met de personage van Bill Hodges, is het grootste cliché in dit genre, maar dat is toch niet echt een probleem. Met name door de aanstekelijke personages (zoals Holly en Ida) het prima plot. Niet zo gek als Dennis Lehane hieraan heeft meegeschreven.

In het plot wil de dader van de al jaren geleden gepleegde ‘Mercedes-moorden’ toch nog ‘erkenning’ wil voor zijn daad en begint hij een kat-en-muis spel met de inmiddels gepensioneerde rechercheur Hodges, die nota bene in dezelfde wijk woont. Hodges heeft er nog steeds moeite mee heeft de zaak nooit opgelost te hebben en bijt zich in de zaak vast. Hij wordt prima vertolkt door Brendan Gleeson, ook bekend -onder meer- van ‘In Bruges‘.

Tv-recensie ‘Master of None’, seizoen 3

De tv-serie ‘Master of None’ is een Netflix-favoriet van mij; ten minste: de eerste twee seizoenen (1 en 2) zeker. Hierin volgden we de dertiger Dev (gespeeld door komiek Aziz Ansari) en kregen we een heerlijk kijkje in zijn leven in New York; met alle vragen, drama’s en natuurlijk ook alle komische momenten en geestige dialogen van dien. De fijnbesnaarde toon van de serie sprak me zeer aan.

Dit derde seizoen blijkt op zijn hoogst een aardige nabrander te zijn. We volgen nu hoofdzakelijk Denise (de beste vriendin van Dev) en krijgen een inkijkje in hoe haar relatie met Alicia stukloopt. Dat is mooi gedaan, alhoewel sommige scenes wel héél traag en statisch zijn.

Wel wordt heel treffend in beeld gebracht hoe de inmiddels eind-dertigers Denise en Dev (die natuurlijk wel enkele keren voorbij komt) toch een beetje teleurgesteld zijn geraakt in hoe hun leven, dat vijf jaar geleden helemaal open leek te liggen, zich heeft ontwikkeld. Maar bijvoorbeeld ook de lijdensweg van Alicia om zwanger te raken is schrijnend mooi in beeld gebracht.

Hiermee is dit seizoen zeker de moeite waard, alhoewel het zeker niet zo kostelijk wordt als de eerste twee -vrij geniale- seizoenen.