Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle recensies van films en tv-series
  • Tv-recensie ‘Archer’, seizoen 11

    Posted on by admin

    Dit nieuwe seizoen van Archer is op zijn best een studie naar hoe een serie die ooit zo onbedaarlijk geestig was, zo ernstig kan ontsporen. Want helaas; er is allemaal héél weinig meer aan. Ik zie ook nu pas dat ik niet eens de moeite heb genomen van seizoen 10 nog een recensie te maken (van seizoen 9 als laatste nog wel).

    In denk dat het er zeker mee te maken heeft dat na drie seizoenen, die gevuld waren met de comateuze dromen van Sterling Archer, we weer bij precies hetzelfde zijn teruggekeerd: dat spionage-agentschap in New York gerund door Archer’s koudhartige en drankzuchtige moeder. Het hele seizoen wordt hiermee een herhalingsoefening? En is alles niet in die eerste 4 a 5 seizoenen niet al veel beter gedaan?

    Daar komt bij dat zich wreekt dat geen van de personages in de ensemblecast van 7 mensen, zich ergens naar toe lijkt te hebben ontwikkeld. En zo wordt het bekende gekibbel tussen hun gewoon vermoeiend en saai.

    Nee, voor mij is het nu klaar met ‘Archer’: het begon allemaal heel leuk, maar helaas… Das war ein mal!


  • Tv-recensie ‘Please Like Me’, seizoen 1-4

    Posted on by admin

    Dit is een Australische Netflix-serie geschreven door, gespeeld door èn over Josh Thomas. We maken kennis met deze wat quirky en nerdy jongeman, als in de eerste episode zijn vriendin Claire het met hem uitmaakt, omdat hij homoseksueel zou zijn. Dat had ze dan wel weer goed geobserveerd! En zo begint een nieuwe ontdekkingstocht van Josh; met diverse vriendjes, relatiestrubbelingen en seks.

    Maar dat is zeker niet het enige wat speelt: zo is de moeder van Josh bipolair en doet soms een zelfmoordpoging en is dan weer helemaal hyper. Ook spelen de vrienden van Josh een grote rol in de serie: Tom, Claire (ja, ze blijven vrienden!) en later bijvoorbeeld ook nog Ella en Hannah. En ook de vader is een belangrijk karakter.

    Al met al is dit een serie die bij tijd en wijlen kostelijk is, door de vaak knotsgekke dialogen, situaties en verwikkelingen. Zeker de eerste episodes was ik aangenaam verrast. Maar op hetzelfde moment vond ik Josh soms ook wel vrij onuitstaanbaar: om hoe pretentieloos hij zijn leven inricht bijvoorbeeld, maar ook hoe bot hij soms omgaat met zijn vriendje Arnold, die nota bene in dezelfde instelling heeft gezeten als Josh’ moeder. Ook wordt de serie soms best zwaar, met al die depressieve, suïcidale mensen die er in rond lopen. Maar tegelijkertijd zijn enkele afleveringen echt heel mooi, leuk, grappig en zelfs ontroerend. Al met al is deze serie dus zeker de moeite waard!


  • Tv-recensie ‘Star Trek Discovery’, seizoen 1 & 2

    Nu ik door de beste half honderd Voyager-afleveringen heen ben (en een dozijn of zo Next Generation), heb ik me maar eens gewaagd aan seizoen 2 van de nog heel nieuwe loot aan de stam Star Strek Discovery; na een tijd geleden al seizoen 1 te hebben gezien.

    En dat seizoen 2 ziet er goed uit! Discovery speelt enkele decennia vóór de oorspronkelijke serie en heeft zelfs een karakter dat we uit die oer-serie kennen: Spock!

    Maar voor de rest lopen vergelijkingen toch wel mank, want ja: de kwaliteit van de cinematografie van Discovery is toch wel van een andere planeet dan de oerserie; die nu wel heel erg houtje-touwtje en kneuterig uitziet. Maar dat komt natuurlijk ook omdat Discovery er wel héél gaaf uit ziet. Ook zeker een sprong voorwaarts in vergelijking met The Next Generation en Voyager.

    Waar deze serie zich ook onderscheidt, is in de storytelling. Geen losse afleveringetjes meer die telkens beginnen met: “Captain’s Log, stardate huppelepup“, maar een doorlopend verhaal. In seizoen 2 draait dit allemaal om de zoektocht van de USS Discovery naar de mysterieuze ‘Red Angel’, en hierin speelt Michael Burnham (ondanks de naam een vrouw – uitstekend vertolkt overigens door Sonequa Martin-Green) een essentiële rol.

    Dit leidt tot een serie vol dramatische verwikkelingen, bijzondere verhaallijnen (zoals een uitstapje naar een soort parallelle ‘schimmel’-wereld – ja echt) en ook echte persoonlijke ontwikkelingen bij de hoofdpersonen. En hiermee een serie die zeker de moeite waard is; leuk!


  • Tv-recensie ‘The Queen’s Gambit’

    Dit is de nieuwe hit-serie van Netflix, een mini-serie van 7 afleveringen over de opkomst van de schaaklegende Beth Harmon. De serie is heel sterk vormgegeven: de jaren ’60 zien er puikgaaf uit, waarbij ook alle interieurs en kostuums zeer zorgvuldig gestyleerd zijn. Ook de hoofdrol is met Anya Taylor-Joy (een Emma Stone-lookalike met haar hertenogen) prima ingevuld.

    Maar waar de serie toch een beetje wringt is dat het verhaal en de personages -wat mij betreft- niet echt tot leven komen. Zoals stiefmoeder Alma, die Beth verlost uit het weeshuis waar zij in zat na de zelfmoord van haar biologische moeder. Wat is zij nou: een passieve slachtofferige huisvrouw? Een eigenzinnig feministe in de dop en gepassioneerd pianiste? Ik kreeg het gewoon niet scherp. Maar ook de beweegredenen van Beth (die kampt met een pillen-verslaving en op enig moment aan de drank gaat) snapte ik vaak niet.

    Daar komt bij dat de serie veel onverklaard laat. Een voice-over had misschien niet alleen soms iets meer kunnen vertellen van wat Beth denkt, maar ook de schaakwedstrijden van enige duiding kunnen voorzien: is die ene zet nu een meesterlijke zet, of juist niet?

    Zo is dit wat mij betreft toch geen volledig geslaagde serie: voor vormgeving een 10, maar voor storytelling een matig zesje. Zou deze serie zo’n succes geworden zonder de corona-epidemie, waar we nog steeds in zitten? In die zin lijkt deze serie een beetje op Tiger King, zou ik zeggen…


  • Tv-recensie ‘Star Trek – Voyager’

    Deze serie uit de Star Trek franchise omspant maar liefst 7 seizoen van gemiddeld 25 afleveringen elk; in totaal in ieder geval 172 episodes. Om het kijken van deze serie een beetje doenbaar te houden, besloot ik de beste ca. 50-60 episodes maar eens te kijken (ten minste, volgens de site Trek Ranks.com).

    En dat was een uitstekend idee, want ja: de episodes die ik hiermee gezien heb, waren vaak erg de moeite waard. Dit is Science Fiction op zijn best: als tal van concepten en ideeën over hoe het leven er in outer space uit kan zien, volop worden geëxploreerd. Dat leidt tot vaak boeiende storytelling.

    Neem daarbij dat de ensemble-cast van Voyager ook blijft boeien: is het niet de krachtdadige Captain Janeway, die je steeds meer leert kennen als iemand die moeilijke keuzes of uitdagingen niet uit de weg gaat, dan wel ‘The Doctor’ (danwel een hologram, maar tegelijkertijd een enorm boeiend en vaak geestig personage) en natuurlijk Seven of Nine, die uit de klauwen van de Borg is bevrijd.

    Zo ga ik na deze serie op dezelfde manier me nog maar eens wagen aan het beste uit ‘The Next Generation’ en wellicht zelfs nog andere Star Trek series.


  • Tv-recensie ‘Undercover’, seizoen 2

    Ook in dit nieuwe seizoen gaat hoofdpersoon Bob (Tom Waes) undercover, nu bij JP en Laurent Berger, twee broers die een wapenhandel runnen, maar belangrijker: Bob’s voormalige partner Kim hebben laten liquideren. De Bergers zijn al even volkse types als Ferry Bouman, want zij runnen tegelijkertijd een manege, inclusief kroeg met line-dance-feesten. Over Ferry Bouman (Frank Lammers) gesproken; ook hij speelt dit tweede seizoen een rolletje. Hij vormt wel meteen schijnbaar de enige Nederlandse inbreng in deze inmiddels voor het overige volledig Vlaamse productie.

    Er ontvouwt zich een boeiend plot dat zeker de aandacht vast houdt. Misschien was ik iets minder onder de indruk dan over seizoen 1, maar dit is nog steeds een prima serie.


  • Tv-recensie ‘Happy!’, seizoen 2

    Het was me eerlijk gezegd ontgaan dat deze serie nog een tweede seizoen heeft gekregen, maar dat bleek dus zo te zijn! En ook dit tweede seizoen is ook meer dan de moeite waard, wat mij betreft.

    Waarmee niet gezegd is dat dit een toegankelijke serie is die een breed publiek zal aanspreken. Daarvoor zijn de cartooneske maar tegelijkertijd zeer duistere toonzetting, de alom aanwezige zwarte humor, het extreem grafische geweld en de knotsgekke verwikkelingen en karakters véél te excentriek.

    Ik heb het bij dat laatste natuurlijk allereerst over de hoofdpersoon; de volledig losgeslagen ex-agent Nick Sax, die nog steeds wordt gevolgd door het bosbessenblauwe fantasie-eenhoorntje Happy, dat ooit het ‘imaginaire vriendje’ was van Nick’s dochter Hailey. Maar ook Sonny Shine, een grote kindertelevisie-ster is een uitzinnig (en zeer sinister) karakter. Net zoals de man die zichzelf Smoothie noemt. En ten slotte Blue Scaramucci, die wordt bezeten door de Romeinse god van de dood, Orcus. Ja, echt.

    Conclusie: voor de fijnproevers is de serie echt genieten! Jammer dat een derde seizoen als ik dat goed begrijp er echt niet in zit.