Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle recensies van films en tv-series
  • Tv-recensie ‘Star Trek – Voyager’

    Deze serie uit de Star Trek franchise omspant maar liefst 7 seizoen van gemiddeld 25 afleveringen elk; in totaal in ieder geval 172 episodes. Om het kijken van deze serie een beetje doenbaar te houden, besloot ik de beste ca. 50-60 episodes maar eens te kijken (ten minste, volgens de site Trek Ranks.com).

    En dat was een uitstekend idee, want ja: de episodes die ik hiermee gezien heb, waren vaak erg de moeite waard. Dit is Science Fiction op zijn best: als tal van concepten en ideeën over hoe het leven er in outer space uit kan zien, volop worden geëxploreerd. Dat leidt tot vaak boeiende storytelling.

    Neem daarbij dat de ensemble-cast van Voyager ook blijft boeien: is het niet de krachtdadige Captain Janeway, die je steeds meer leert kennen als iemand die moeilijke keuzes of uitdagingen niet uit de weg gaat, dan wel ‘The Doctor’ (danwel een hologram, maar tegelijkertijd een enorm boeiend en vaak geestig personage) en natuurlijk Seven of Nine, die uit de klauwen van de Borg is bevrijd.

    Zo ga ik na deze serie op dezelfde manier me nog maar eens wagen aan het beste uit ‘The Next Generation’ en wellicht zelfs nog andere Star Trek series.


  • Tv-recensie ‘Undercover’, seizoen 2

    Ook in dit nieuwe seizoen gaat hoofdpersoon Bob (Tom Waes) undercover, nu bij JP en Laurent Berger, twee broers die een wapenhandel runnen, maar belangrijker: Bob’s voormalige partner Kim hebben laten liquideren. De Bergers zijn al even volkse types als Ferry Bouman, want zij runnen tegelijkertijd een manege, inclusief kroeg met line-dance-feesten. Over Ferry Bouman (Frank Lammers) gesproken; ook hij speelt dit tweede seizoen een rolletje. Hij vormt wel meteen schijnbaar de enige Nederlandse inbreng in deze inmiddels voor het overige volledig Vlaamse productie.

    Er ontvouwt zich een boeiend plot dat zeker de aandacht vast houdt. Misschien was ik iets minder onder de indruk dan over seizoen 1, maar dit is nog steeds een prima serie.


  • Tv-recensie ‘Happy!’, seizoen 2

    Het was me eerlijk gezegd ontgaan dat deze serie nog een tweede seizoen heeft gekregen, maar dat bleek dus zo te zijn! En ook dit tweede seizoen is ook meer dan de moeite waard, wat mij betreft.

    Waarmee niet gezegd is dat dit een toegankelijke serie is die een breed publiek zal aanspreken. Daarvoor zijn de cartooneske maar tegelijkertijd zeer duistere toonzetting, de alom aanwezige zwarte humor, het extreem grafische geweld en de knotsgekke verwikkelingen en karakters véél te excentriek.

    Ik heb het bij dat laatste natuurlijk allereerst over de hoofdpersoon; de volledig losgeslagen ex-agent Nick Sax, die nog steeds wordt gevolgd door het bosbessenblauwe fantasie-eenhoorntje Happy, dat ooit het ‘imaginaire vriendje’ was van Nick’s dochter Hailey. Maar ook Sonny Shine, een grote kindertelevisie-ster is een uitzinnig (en zeer sinister) karakter. Net zoals de man die zichzelf Smoothie noemt. En ten slotte Blue Scaramucci, die wordt bezeten door de Romeinse god van de dood, Orcus. Ja, echt.

    Conclusie: voor de fijnproevers is de serie echt genieten! Jammer dat een derde seizoen als ik dat goed begrijp er echt niet in zit.

     


  • Tv-recensie ‘The Crown’, seizoen 4

    Dit vierde seizoen van de serie over het Britse koningshuis is wederom niet te versmaden, net als eerdere seizoenen (1 2).

    Nu staat natuurlijk het vanaf het begin reeds onzalige huwelijk tussen Charles en Diana centraal. Maar wie in dit seizoen vooral de show steelt is een weergaloze Gillian Anderson als Margaret Thatcher. Haar kostelijke vertolking van de ‘Iron Lady’ komt heel dichtbij hoe John Lithgow in eerdere seizoenen op briljante wijze Churchill neerzette.

    En hiermee is dit weer een heerlijk zeer genietbaar (als niet binge-baar) seizoen. Alhoewel ik heel goed snap dat het Britse koningshuis not amused zal zijn over de toch soms pijnlijke verwikkelingen bij de royals en het toch ergens ongemakkelijk is dat je mensen die nog gewoon in leven zijn, gebruikt voor wat uiteindelijk toch gewoon fictie is…


  • Tv-recensie ‘Undercover’, seizoen 1

    De Nederlandse bijdrage aan de Netflix-bibliotheek is vrij schamel, maar dit is dan toch een serie die heel aardig staande blijft in het overheersend Amerikaanse aanbod. Het is overigens een Nederlands-Vlaamse coproductie en dat blijkt ook uit het verhaal, dat draait rond een undercoveroperatie van twee Belgische agenten in de drugsbende van de Nederlander Ferry Bouman. Die zit dan wel weer lekker volks het liefst op een Brabantse camping, waar iedereen een hekel heeft aan ‘de wouten’.

    Alles aan de serie is goed getroffen: de omgevingen, de personages en ook het intelligente plot, dat vele sterke wendingen in zich heeft. Maar vooral vond ik de hoofdrolspelers zeer sterk: Anna Drijver en Tom Waes als de undercoveragenten, Raymond Thiry als John, en Frank Lammers en Elise Schaap als Fer en zijn vrouw. Met deze serie kan Nederland prima voor de dag komen! Zoals ze in Brabant zeggen: “Goe! Keigaaf!”


  • Tv-recensie ‘Messiah’, seizoen 1

    Door die zeer interessante Zomergasten-editie met Ilja Leonard Pfeiffer werd ik op het spoor gezet van deze Netflix-serie, en die is inderdaad zeer de moeite waard. Het concept is simpel. In het door de oorlog verscheurde Syrië staat een Messiaans figuur op die zijn volgers naar Israel leidt. Daarna duikt hij op in de VS, waar hij zijn volgers meeneemt naar het centrum van de macht, Washington DC. De CIA-agente Eva en haar Israelische evenknie Aviram vinden het maar niets en houden de man nauwlettend in de gaten.

    Continu blijf je ook als kijker twijfelen: is deze ‘messias’ nu een bijna goddelijke profeet die de wereld komt redden? Of is hij een gevaarlijke bedrieger, die alleen maar uit is op ontwrichting en ellende? Zullen alle mensen die hoop in hem hebben gesteld, teleurgesteld worden of niet? Deze vragen blijft de serie interessant houden. Ondanks dat het toch jammer is dat veel vragen aan het einde van seizoen 1 onbeantwoord blijven…


  • Tv-recensie ‘The Umbrella Academy’, seizoen 2

    Deze Netflix-serie kon me in het eerste seizoen behoorlijk bekoren. Natuurlijk gaat het allemaal natuurlijk nergens over: een clubje superhelden dat een Apocalyps moet voorkomen, waar hebben we dat eerder gezien? Maar doordat alles heerlijk lichtvoetig en met de nodige ironie en zelfspot is gebracht, vond ik het toch best leuk.

    En dat kun je ook zeker over seizoen 2 zeggen. Ondanks dat de broers en zussen Hargreeves opnieuw een Apocalyps moeten voorkomen, is er zeker geen sprake van een herhalingsoefening. Zo zijn ze allen los van elkaar beland ergens in de vroege jaren ’60 en hebben ze zich elk op een andere manier ontwikkeld. Opnieuw is het Five (overtuigend gespeeld door Aidan Gallagher) die de boel bij elkaar moet krijgen.

    De serie is sympathiek omdat er wel degelijk belangrijke thema’s getoond worden: de raciale ongelijkheid in de VS uit die tijd bijvoorbeeld, maar ook door heel vanzelfsprekend te tonen hoe twee van de Hargreeves-telgen homoseksueel zijn. Maar de serie is ook gewoon heel origineel, eigenzinnig, bij vlagen heel geestig, en kent met onder meer Ellen Page en Robert Sheehan (die weer heerlijk mag schmieren als Klaus) een erg sterke rolbezetting. En tenslotte: het heeft een werkelijk fantastische soundtrack. De ironische deuntjes tijdens actiescenes bijvoorbeeld, zijn heel goed getroffen. Leuk: “I’m in voor seizoen 3!”