Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle recensies van films en tv-series
  • Tv-recensie ‘Legion’, seizoen 2

    Posted on by admin

    Deze tv-serie ving mijn aandacht omdat de maker Noah Hawley is; inderdaad: ook de maker van drie onvolprezen seizoenen Fargo (1 2 3). Dat was natuurlijk voldoende reden me ook eens aan deze serie te wagen, die door HBO werd uitgezonden.

    Ik wist dus dat ik een eigenzinnige serie kon verwachten, en dat is ook zeker het geval: in alles is deze serie zeer excentriek te noemen (en nauwelijks nog een loot aan de Marvel-stam). Zeker omdat ik het eerste seizoen heb het gemist was het zelfs een pittige kluif om sowieso te bepalen waar alles eigenlijk over gaat. Nou, het blijkt dus te draaien om David, een schizofreen die bijzondere krachten blijkt te hebben. In dit tweede seizoen draait alles (net als seizoen 1 begreep ik) om de strijd tegen de bad guy (of niet?) ‘The Shadow King‘.

    En om even aan te geven hoe ‘weird’ alles is: David werkt samen met ‘Division 3’, een organisatie die wordt aangestuurd door Fukyama, een personage die zijn gezicht verbergt in een omgekeerde mand op zijn kop en die alleen praat via een drietal vrijwel identieke androïden, ‘vrouwen’ (of zijn het mannen?) met bloempotkapsels en snorren, die samen ‘Vermillion’ worden genoemd. Inderdaad: Huh…?

    Dit alles leidt tot een serie die op zijn best fascinerend en zeer verrassend is, vol met dezelfde soort interessante visuele en verhaaltechnische trucjes die ook Fargo kenmerken. Op zijn minst wordt alles echter  soms wel heel vaag… Maar al met al was dit zeker een serie die zeker de moeite van het kijken waard was!


  • Tv-recensie ‘Archer’, seizoen 9

    Posted on by admin

    Deze komedieserie begon ooit in het spionage-genre en draaide rond topspion Archer van de organisatie ISIS. In latere seizoenen beweegt de serie zich evenwel (misschien ook wel door de inmiddels besmette naam) in steeds weer andere richtingen. Zo kregen we het vorige seizoen een detectiveverhaaltje voorgeschoteld dat speelt in de jaren ’50. Wat echter al die jaren hetzelfde is gebleven is de centrale cast van de circa acht hoofdpersonen.

    Dit nieuwe seizoen speelt omstreeks een decennium vroeger als vorig seizoen (nu net vóór WOII) en nu zijn alle personages ingebouwd in een plot dat zich afspeelt op een tropisch eiland (een Franse kolonie) waar de drankzuchtige moeder van Archer, Malory, een hotel bestiert. Er ontvouwt zich een plot waarin de nazi’s aangevoerd door Cyril Figgis (nu Fuchs geheten) een kostbaar relikwie proberen te bemachtigen met behulp van de lokale prinses (de incarnatie van Lana). Al snel ontstaat er een soort ‘rat race’ tussen iedereen die deze schat in handen wil krijgen.

    Deze serie was altijd het grappigst door de snedige en zeer rijkelijk aanwezige dialogen en de riant aanwezige meta-humor. Maar in dit seizoen lijkt die formule toch wat sleets geworden; het is gewoon allemaal niet zo leuk meer… Daarom is dit al met al een matige aflevering in de reeks. Er komt ook nog een seizoen 10, maar even kijken of dat nog wat is…


  • Tv-recensie ‘Happy!’

    Posted on by admin

    De Netflix-serie ‘Happy!’ heeft een behoorlijk absurde premisse: de lompe ‘hit-man’ en ex-politieman Nick Sax wordt door het ‘imaginaire vriendje’ van zijn  dochter gevraagd haar te bevrijden uit de handen van haar ontvoerder, de sinistere ‘Very Bad Santa’. Maar dat imaginaire vriendje, een potsierlijk bosbessenblauw eenhoorntje met vleugeltjes, komt op een verkeerd moment, want Nick heeft zich zojuist vreselijk in de nesten gewerkt en heeft de halve maffia van de stad achter zich aan zitten.

    Wat volgt is een kolderiek en kluchtig plot vol actie en potsierlijk geweld, waarin Nick op enig moment inderdaad besluit zijn ontvoerde dochter op te sporen, een meisje dat hij nog nooit gezien heeft zelfs. En dat is de acht episodes van deze serie meer dan boeiend, vooral omdat de absurde verwikkelingen vaak onbedaarlijk grappig zijn. En bovendien valt het plot gewoon goed in elkaar. Conclusie: top-serie, kijken!


  • Tv-recensie ‘Rick en Morty’, seizoen 1-3

    Posted on by admin

    Deze serie ving mijn aandacht omdat één van de makers Dan Harmon is, natuurlijk ook de showrunner van de onvolprezen serie ‘Community’ (1 2 3). Die serie kenmerkte zich door vaak knotsgekke plotjes, zich allemaal afspelend in een bedrieglijk saai lijkende omgeving; een ‘community college’. En die ‘Dan Harmon’-touch zit ook heel duidelijk in Rick en Morty.

    Deze serie is duidelijk sterk geïnspireerd op ‘Back to the Future‘, vooral omdat de twee hoofdpersonen duidelijk een persiflage zijn op Doc en Marty. Rick is echter een veel extremere versie van Doc: een briljante ‘mad scientist’ met een kwade dronk en een afwezig geweten, die het hele multiversum bereisd, maar intussen ook inwoont bij zijn dochter en de garage gebruikt als zijn laboratorium. Morty, diens kleinzoon, is dan weer een heel naïeve en beïnvloedbare tiener, maar ook iemand met juist een sterk moreel kompas. De beide karakters sluiten heel goed op elkaar aan en dat is één van de redenen voor het succes van de serie.

    De andere reden is met name dat de plotjes heerlijk uitgewerkt zijn. Heel erg geestig, zeer origineel, natuurlijk vol ‘meta-humor’ en soms zelfs bijna filosofisch van aard; bijvoorbeeld die episode waarin ‘De Citadel’, een soort paradijs, bewoond met alleen maar Ricks en Morty’s, volledig ontspoort.

    Maker Justin Roiland heeft ergens gezegd dat de serie een soort mengvorm is van de Matt Groening-series ‘Futurama’ en ‘The Simpsons’.  En dat klopt wel. Want we krijgen enerzijds onversneden science fiction (als Rick zijn kleinzoon Morty weer naar één of ander parallel universum meesleept) en anderzijds een familie-komedie voorgeschoteld (als verwikkelingen in het gezin van Morty aan bod komen). En allebei die aspecten zijn even geestig.

    Hiermee is dit een ronduit briljante serie. Laat seizoen 4 maar snel komen!


  • Tv-recensie ‘Homeland’, seizoen 6

    Van alle hedendaagse tv-series vind ik dit verreweg de meest realistische. De angst voor (moslim-)terrorisme, de Patriot-Act, de Alt-Right beweging, het zit allemaal in dit zesde seizoen, dat hiermee hoogst actueel is. Niet voor niets is dit het eerste seizoen sinds jaren dat zich weer helemaal in de VS afspeelt: de makers realiseren zich terdege dat al het belangwekkende zich nu hier afspeelt.

    En de makers hebben volgens mij ook Amerika een spiegel willen voorhouden. Bijvoorbeeld als keer op keer de veiligheidsdiensten extreem reageren, mede doordat ze nogal vooringenomen en stompzinnig handelen. Zo concluderen ze meteen dat een busje dat ontploft een zelfmoordaanslag moet zijn en daarna dat Peter Quinn (ja, hij leeft nog) de dochter en oppas van Frannie, Carrie’s dochter, gijzelt. Beide aannames zijn natuurlijk fout. Maar ook de Alt-Right beweging wordt flink op de hak genomen, als in beeld wordt gebracht hoezeer zij de waarheid keer op keer grotesk verdraaien.

    Zo is deze serie, afgezien van een uitstekende en meer dan boeiende spionage-thriller, ook een sterke politieke statement naar mijn idee. En al met al dus zeker de moeite waard!


  • Tv-recensie ‘Black Mirror’, seizoen 4

    Al vanaf het eerste seizoen excelleert deze ‘anthology’-serie (waarin elke episode een apart verhaal vertelt) in het exploreren van wat nieuwe technologie zal betekenen voor ons mensen. En daar gaat dit seizoen gewoon weer mee verder met wederom zes steengoede episodes.

    Bijzonder leuk is dan de eerste episode, waarin een opmerkelijk lichte en humoristische toon wordt aangeslagen, als we zien hoe een wrokkige techneut (een heerlijke rol van Jesse Plemons, die we al kenden van Breaking Bad en Fargo) collega’s in gijzeling houdt in een Star Trek-fantasie waarin hij natuurlijk kapitein is (zie foto).

    De volgende vier episodes zijn dan wellicht iets meer wat we gewend zijn, als er wordt ingegaan op de invloed van software die kinderen veilig moet houden, technologie die je geheugen kan lezen, de toekomst van ‘dating’ en robot-waakhouden. En alle zijn ze  kostelijk.

    Ten slotte wordt er passend afgesloten met een episode die op zichzelf bijna weer een anthologie is, als een buitenissige museum-directeur drie min of meer losstaande verhalen vertelt over uitgestalde objecten. Fantastisch gedaan, opnieuw!

    Hiermee is dit een serie van een torenhoog niveau en voor iemand die van verhalen houdt (zoals ik) een ontzettend grote inspiratiebron!