Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle recensies van films en tv-series
  • Tv-recensie ‘La casa de papel’, deel 1

    Dit is een hit-serie op Netflix, en dat is op zich wel te begrijpen. De Spaanse makers hebben namelijk een heel doeltreffende vorm van hun vertelling gekozen: de serie begint meteen met de  kern van het verhaal: de overval op de Spaanse Munt (het huis van papier(-geld) uit de titel). En vervolgens wordt met heel veel flash-backs in beeld gebracht hoe het hiertoe gekomen is.

    Ook is het een heel aardig idee dat ‘De Professor, de leider van de overval, zich buiten het al snel door de politie omsingelde gebouw van de Munt ophoudt, zodat hij alle bewegingsvrijheid houdt.

    Vanaf dit moment wordt het echter snel minder, naar mijn idee. De zes of zeven overvallers die in de Munt het personeel gijzelen en intussen zelf geld bijdrukken, zijn namelijk nogal veel onderling aan het kissebissen. Ze zijn zelfs zo druk met elkaar dat je je afvraagt hoe ze óók nog het gebouw en al die gijzelaars (meer dan 60!) bewaken. En inderdaad, dat kan natuurlijk ook helemaal niet! Hiermee wordt het verhaal al snel zeer ongeloofwaardig…

    De Professor bouwt intussen ook nog eens een relatie op met nota bene Raquel, het hoofd van de politie-eenheid die de gijzelingssituatie moet zien te beëindigen. Dat is erg onlogisch voor de anders zo berekenende Professor. Bovendien leidt dit tot absurde scenes, bijvoorbeeld als de Professor bewijsmateriaal op een autosloperij probeert te vernietigen en bijna door Raquel wordt gesnapt. Diezelfde Raquel is overigens zelf ook weer zo in beslag genomen door privé-kwesties dat ze intussen voortdurend hopeloos incompetent overkomt.

    Nee, dit is al met al een serie die heel aardig begon, maar toch bezwijkt onder het zwakke plot, waarin steeds veel te gemaakt is gezocht naar weer een nieuwe sensationele plotwending. Ik haakte aan het eind van deel 1 af…


  • Tv-recensie ‘Final Space’, seizoen 1

    Dit is een geanimeerde Netflix-serie die zich afspeelt in de ruimte. Een vergelijking met Rick & Morty is dus misschien snel gemaakt (deze serie speelt zich immers ook in allerlei multiversums af), maar daar kan deze serie toch niet aan tippen.

    Toch is ‘Final Space’ zeker geen mislukking. Hoofdpersoon is Gary, die een gevangenisstraf uitzit op ruimteschip de Galaxy One, bevriend raakt met ‘Mooncake’ (een planetenvernietiger!), dol is op chocoladekoekjes en een crush heeft op Quinn. Hij koppelt een enorm ego aan nogal onvolwassen gedrag en in eerste instantie vond ik hem daarmee behoorlijk irritant. Maar gedurende de serie krijgt zijn karakter meer gelaagdheid en ontstaat er ook een plot (rond een strijd tegen de ‘Lord Commander’, een soort Darth Vader-badguy) dat zowaar spannend, meeslepend en zelfs emotioneel geladen is.

    Al met al is de serie daarmee toch wel echt de moeite waard. Wordt seizoen 2 nog beter?


  • Tv-recensie ‘Westworld’, seizoen 2

    ‘Westworld’ is naar mijn idee dé serie van dit moment! Het is zelfs die andere sensationele HBO-serie ‘Game of Thrones’ voorbijgestreefd, natuurlijk vooral omdat deze serie, zoals ik eerder heb beschreven, helaas in haar laatste seizoen behoorlijk desastreus uit de bocht gevlogen is.

    De belangrijkste vraag is dus bij voorbaat: slagen Jonathan Nolan (ja; de broer van!) en consorten er in dit tweede seizoen wèl in om het niveau van seizoen 1 vast te houden?  Het antwoord is, helaas, toch een weifelachtig mwah!

    Na de break leg ik uit waarom!

    Continue reading 


  • Tv-recensie ‘Legion’, seizoen 2

    Posted on by admin

    Deze tv-serie ving mijn aandacht omdat de maker Noah Hawley is; inderdaad: ook de maker van drie onvolprezen seizoenen Fargo (1 2 3). Dat was natuurlijk voldoende reden me ook eens aan deze serie te wagen, die door HBO werd uitgezonden.

    Ik wist dus dat ik een eigenzinnige serie kon verwachten, en dat is ook zeker het geval: in alles is deze serie zeer excentriek te noemen (en nauwelijks nog een loot aan de Marvel-stam). Zeker omdat ik het eerste seizoen heb het gemist was het zelfs een pittige kluif om sowieso te bepalen waar alles eigenlijk over gaat. Nou, het blijkt dus te draaien om David, een schizofreen die bijzondere krachten blijkt te hebben. In dit tweede seizoen draait alles (net als seizoen 1 begreep ik) om de strijd tegen de bad guy (of niet?) ‘The Shadow King‘.

    En om even aan te geven hoe ‘weird’ alles is: David werkt samen met ‘Division 3’, een organisatie die wordt aangestuurd door Fukyama, een personage die zijn gezicht verbergt in een omgekeerde mand op zijn kop en die alleen praat via een drietal vrijwel identieke androïden, ‘vrouwen’ (of zijn het mannen?) met bloempotkapsels en snorren, die samen ‘Vermillion’ worden genoemd. Inderdaad: Huh…?

    Dit alles leidt tot een serie die op zijn best fascinerend en zeer verrassend is, vol met dezelfde soort interessante visuele en verhaaltechnische trucjes die ook Fargo kenmerken. Op zijn minst wordt alles echter  soms wel heel vaag… Maar al met al was dit zeker een serie die zeker de moeite van het kijken waard was!


  • Tv-recensie ‘Archer’, seizoen 9

    Posted on by admin

    Deze komedieserie begon ooit in het spionage-genre en draaide rond topspion Archer van de organisatie ISIS. In latere seizoenen beweegt de serie zich evenwel (misschien ook wel door de inmiddels besmette naam) in steeds weer andere richtingen. Zo kregen we het vorige seizoen een detectiveverhaaltje voorgeschoteld dat speelt in de jaren ’50. Wat echter al die jaren hetzelfde is gebleven is de centrale cast van de circa acht hoofdpersonen.

    Dit nieuwe seizoen speelt omstreeks een decennium vroeger als vorig seizoen (nu net vóór WOII) en nu zijn alle personages ingebouwd in een plot dat zich afspeelt op een tropisch eiland (een Franse kolonie) waar de drankzuchtige moeder van Archer, Malory, een hotel bestiert. Er ontvouwt zich een plot waarin de nazi’s aangevoerd door Cyril Figgis (nu Fuchs geheten) een kostbaar relikwie proberen te bemachtigen met behulp van de lokale prinses (de incarnatie van Lana). Al snel ontstaat er een soort ‘rat race’ tussen iedereen die deze schat in handen wil krijgen.

    Deze serie was altijd het grappigst door de snedige en zeer rijkelijk aanwezige dialogen en de riant aanwezige meta-humor. Maar in dit seizoen lijkt die formule toch wat sleets geworden; het is gewoon allemaal niet zo leuk meer… Daarom is dit al met al een matige aflevering in de reeks. Er komt ook nog een seizoen 10, maar even kijken of dat nog wat is…


  • Tv-recensie ‘Happy!’

    Posted on by admin

    De Netflix-serie ‘Happy!’ heeft een behoorlijk absurde premisse: de lompe ‘hit-man’ en ex-politieman Nick Sax wordt door het ‘imaginaire vriendje’ van zijn  dochter gevraagd haar te bevrijden uit de handen van haar ontvoerder, de sinistere ‘Very Bad Santa’. Maar dat imaginaire vriendje, een potsierlijk bosbessenblauw eenhoorntje met vleugeltjes, komt op een verkeerd moment, want Nick heeft zich zojuist vreselijk in de nesten gewerkt en heeft de halve maffia van de stad achter zich aan zitten.

    Wat volgt is een kolderiek en kluchtig plot vol actie en potsierlijk geweld, waarin Nick op enig moment inderdaad besluit zijn ontvoerde dochter op te sporen, een meisje dat hij nog nooit gezien heeft zelfs. En dat is de acht episodes van deze serie meer dan boeiend, vooral omdat de absurde verwikkelingen vaak onbedaarlijk grappig zijn. En bovendien valt het plot gewoon goed in elkaar. Conclusie: top-serie, kijken!


  • Tv-recensie ‘Rick en Morty’, seizoen 1-3

    Posted on by admin

    Deze serie ving mijn aandacht omdat één van de makers Dan Harmon is, natuurlijk ook de showrunner van de onvolprezen serie ‘Community’ (1 2 3). Die serie kenmerkte zich door vaak knotsgekke plotjes, zich allemaal afspelend in een bedrieglijk saai lijkende omgeving; een ‘community college’. En die ‘Dan Harmon’-touch zit ook heel duidelijk in Rick en Morty.

    Deze serie is duidelijk sterk geïnspireerd op ‘Back to the Future‘, vooral omdat de twee hoofdpersonen duidelijk een persiflage zijn op Doc en Marty. Rick is echter een veel extremere versie van Doc: een briljante ‘mad scientist’ met een kwade dronk en een afwezig geweten, die het hele multiversum bereisd, maar intussen ook inwoont bij zijn dochter en de garage gebruikt als zijn laboratorium. Morty, diens kleinzoon, is dan weer een heel naïeve en beïnvloedbare tiener, maar ook iemand met juist een sterk moreel kompas. De beide karakters sluiten heel goed op elkaar aan en dat is één van de redenen voor het succes van de serie.

    De andere reden is met name dat de plotjes heerlijk uitgewerkt zijn. Heel erg geestig, zeer origineel, natuurlijk vol ‘meta-humor’ en soms zelfs bijna filosofisch van aard; bijvoorbeeld die episode waarin ‘De Citadel’, een soort paradijs, bewoond met alleen maar Ricks en Morty’s, volledig ontspoort.

    Maker Justin Roiland heeft ergens gezegd dat de serie een soort mengvorm is van de Matt Groening-series ‘Futurama’ en ‘The Simpsons’.  En dat klopt wel. Want we krijgen enerzijds onversneden science fiction (als Rick zijn kleinzoon Morty weer naar één of ander parallel universum meesleept) en anderzijds een familie-komedie voorgeschoteld (als verwikkelingen in het gezin van Morty aan bod komen). En allebei die aspecten zijn even geestig.

    Hiermee is dit een ronduit briljante serie. Laat seizoen 4 maar snel komen!