Tv-recensie ‘Mr. Mercedes’, seizoen 1

Dit is natuurlijk de verfilming van het gelijknamige boek van Stephen King dat ik eerder las. En ook in tv-serie-vorm is dit prima te genieten. Natuurlijk: de ‘politieman/rechercheur met rafelrandjes  en persoonlijke issues‘ die ook in deze serie wordt opgevoerd met de personage van Bill Hodges, is het grootste cliché in dit genre, maar dat is toch niet echt een probleem. Met name door de aanstekelijke personages (zoals Holly en Ida) het prima plot. Niet zo gek als Dennis Lehane hieraan heeft meegeschreven.

In het plot wil de dader van de al jaren geleden gepleegde ‘Mercedes-moorden’ toch nog ‘erkenning’ wil voor zijn daad en begint hij een kat-en-muis spel met de inmiddels gepensioneerde rechercheur Hodges, die nota bene in dezelfde wijk woont. Hodges heeft er nog steeds moeite mee heeft de zaak nooit opgelost te hebben en bijt zich in de zaak vast. Hij wordt prima vertolkt door Brendan Gleeson, ook bekend -onder meer- van ‘In Bruges‘.

Tv-recensie ‘Master of None’, seizoen 3

De tv-serie ‘Master of None’ is een Netflix-favoriet van mij; ten minste: de eerste twee seizoenen (1 en 2) zeker. Hierin volgden we de dertiger Dev (gespeeld door komiek Aziz Ansari) en kregen we een heerlijk kijkje in zijn leven in New York; met alle vragen, drama’s en natuurlijk ook alle komische momenten en geestige dialogen van dien. De fijnbesnaarde toon van de serie sprak me zeer aan.

Dit derde seizoen blijkt op zijn hoogst een aardige nabrander te zijn. We volgen nu hoofdzakelijk Denise (de beste vriendin van Dev) en krijgen een inkijkje in hoe haar relatie met Alicia stukloopt. Dat is mooi gedaan, alhoewel sommige scenes wel héél traag en statisch zijn.

Wel wordt heel treffend in beeld gebracht hoe de inmiddels eind-dertigers Denise en Dev (die natuurlijk wel enkele keren voorbij komt) toch een beetje teleurgesteld zijn geraakt in hoe hun leven, dat vijf jaar geleden helemaal open leek te liggen, zich heeft ontwikkeld. Maar bijvoorbeeld ook de lijdensweg van Alicia om zwanger te raken is schrijnend mooi in beeld gebracht.

Hiermee is dit seizoen zeker de moeite waard, alhoewel het zeker niet zo kostelijk wordt als de eerste twee -vrij geniale- seizoenen.

Tv-recensie ‘Avatar, The Legend of Korra’

Deze nieuwe serie bouwt natuurlijk voort op het universum zoals geschapen in ‘Avatar; the Last Airbender‘. En, alhoewel een serie bedoeld voor jongeren, is ook deze serie weer zeer de moeite waard. Want ja: alles klopt gewoon weer! De setting (een Oost-Aziatische wereld waarin er vier naties bestaan, die steeds aan één van de vier elementen verbonden zijn) is nog steeds erg sterk. Net zoals de rijkgeschakeerde en zeer geraffineerd in elkaar geknutselde verhaallijnen van deze fantasie-wereld.

En ook geeft deze nieuwe cyclus een mooie draai aan het concept van de Avatar, de enige die alle vier de elementen kan ‘benden’ en zo het evenwicht op de wereld moet bewaken. Ten eerste doordat Korra (de nieuwe Avatar) zo verschilt van Aang: zij is een zelfbewuste, koppige, impulsieve meid die wel houdt van een potje vechten, en daarmee meteen zó anders dan de zachtaardige en vredelievende Aang.

Maar óók is de wereld die ca. 70 na de eerste cyclus speelt, nogal veranderd: een beetje op een manier die lijkt op het verschil tussen ca. 1860 en ca. 1930, zeg maar. De industriële revolutie heeft dus toegeslagen en opeens zijn er auto’s, elektriciteit, radio en vliegtuigen, om maar iets te noemen. Maar óók zitten de mensen helemaal niet meer zo te wachten op de Avatar! In een briljante omkering gaat seizoen 1 om een opstand van de ‘non-benders’ tegen de elite van ‘uitverkorenen’ die wèl kunnen benden.

Ook zijn de makers er wederom in geslaagd interessante karakters neer te zetten, zoals de steile Tenzin (een zoon van Aang) en Korra’s vrienden Mako, Asami en Bolin (waarbij Bolin min of meer een zelfde soort ‘comic relief’ geeft als Sokka in de eerste cyclus). Maar vooral zijn ze er weer in geslaagd om tal van nieuwe boeiende en ook geraffineerde en genuanceerde verhaallijnen uit te stippelen!

Wat mij verder opviel is dit: In seizoen 2 wordt onder meer verteld over het ontstaan van de eerste Avatar en de weelderige animatie-stijl die voor de ‘historische’ passages is gebruikt, deed me heel erg denken aan de Kung Fu Panda-films. Net als dat de super-schurken Zaheer en co uit seizoen 3 erg lijken op de superschurk Tai Lung uit de eerste worp van voornoemde franchise.

Misschien iets te opzichtig leentjebuur gespeeld? Het maakt allemaal niet uit, want de verhalen blijven intrigerend, tot aan seizoen 4 toe, dat zelfs afsluit met een bijzondere girl-romance tussen Korra en Asami. Bijzonder, hoe een populaire Amerikaanse serie voor tieners het thema homoseksualiteit zo volstrekt vanzelfsprekend laat zien. Het is maar één van de vele redenen om deze serie te bekijken, want dit is al met al gewoon heel goed!

Tv-recensie ‘Drive to Survive’, seizoen 3

Dit nieuwe seizoen vertelt over het F1-seizoen van 2020; en dat doet het wederom, net als seizoen 1 en 2, meeslepend en onderhoudend. Nog steeds bijzonder hoeveel sommigen uit het F1-wereldje van zichzelf laten zien; zoals Guenther Steiner. Opvallende gebeurtenissen, zoals de racewinsten van ‘Checo’ Perez en Pierre Gasly en de mega-crash van Grosjean, worden in een mooi kader ingepast. Al met al wederom erg smakelijke televisie! Volgend seizoen wel graag iets meer aandacht voor Max. Het is te hopen dat Max daar zelf voldoende aanleiding voor gaat geven; bijvoorbeeld door nu echt eens wereldkampioen te worden!

Tv-recensie ‘Fargo’, seizoen 4

De serie Fargo is al drie seizoenen lang wat mij betreft een absolute topper in het serie-aanbod op Netflix (1 2 3). En nu is er dus ook een seizoen 4, dat wonderlijk genoeg als allereerste uitgezonden werd door onze Belgische vrienden van Canvas. Dus bij wijze van uitzondering was dit zowaar een aanleiding om me nog weer eens tot de ouderwetse lineaire tv te wenden.

De vraag was natuurlijk of het akelig hoge niveau van de vorige seizoenen kon worden vastgehouden. Zou het basis-idee: een origineel vormgegeven zwart-komisch misdaadverhaaltje op het platteland van Amerika vol met buitenissige karakters en ongedachte helden (met de film Fargo alléén als inspiratie) niet een keer sleets raken? Zou het niet een herhalingsoefening gaan worden? En zou er alweer een interessant verhaal kunnen worden verteld? (elk seizoen bevat immers min of meer een apart verhaal)

Gelukkig kun je op al deze vragen bevestigend antwoorden. Ja, ja en ja! Sterker nog: misschien is dit wel het beste seizoen ooit! Meteen wordt de toon gezet met een knotsgek vertrekpunt: het gebruik van de maffia-families in Kansas City (plaats van handeling dit seizoen, we spreken begin jaren ’50 van de vorige eeuw) om de jongste zoon uit te wisselen, om zodoende een oorlog te vermijden. Maar nadat de Joden, Ieren en Italianen elkaar toch nog van de apenrots hebben gevochten, is het nu de beurt aan de zwarten.

En zo draait het seizoen om het conflict tussen deze zwarten, onder leiding van Loy Cannon (een briljante rol van Chris Rock) en de Italianen, al snel na de dood van de oude Don, onder leiding van de impulsieve Josto Fadda (ook al een hele fijne rol van Jason Schwartzman). Maar daarmee is verre van alles verteld, want een even belangrijke rol spelen bijvoorbeeld een corrupte politieagent met een obsessief-compulsieve stoornis, een lesbisch stel bandieten, een zuster die als een Engel des Doods vele ziekenhuizen langs gaat en een heel pienter meisje. En alhoewel hierdoor het verhaal aanvankelijk wel heel breed uitwaaiert, slaagt maker Noah Hawley erin alles uiteindelijk prachtig samen te brengen. Én te verbinden met de rest van het Fargo-universum: namelijk door te laten zien dat het jongetje Satchel uiteindelijk opgroeit tot de Mike Milligan uit seizoen 2.

Dit seizoen is dus, om samen te vatten, echt televisie van de bovenste plank! OK: misschien is deze serie wel voor de fijnproever, maar die fijnproever wordt dan wel heel erg smakelijk getrakteerd! Top!

Tv-recensie ‘Archer’, seizoen 11

Dit nieuwe seizoen van Archer is op zijn best een studie naar hoe een serie die ooit zo onbedaarlijk geestig was, zo ernstig kan ontsporen. Want helaas; er is allemaal héél weinig meer aan. Ik zie ook nu pas dat ik niet eens de moeite heb genomen van seizoen 10 nog een recensie te maken (van seizoen 9 als laatste nog wel).

In denk dat het er zeker mee te maken heeft dat, na drie seizoenen die gevuld waren met de comateuze dromen van Sterling Archer, het een beetje teleurstellend is dat we uiteindelijk weer bij precies hetzelfde zijn teruggekeerd: dat spionage-agentschap in New York gerund door Archer’s koudhartige en drankzuchtige moeder. Het hele seizoen wordt hiermee toch een herhalingsoefening! En is alles niet in die eerste 4 à 5 seizoenen niet al veel beter gedaan? Ik denk het wel!

Daar komt bij dat zich wreekt dat geen van de personages in de ensemblecast van 7 mensen, zich ergens naar toe lijkt te hebben ontwikkeld. En zo wordt het bekende gekibbel tussen hun gewoon vermoeiend en saai.

Nee, voor mij is het nu klaar met ‘Archer’: het begon allemaal heel leuk, maar helaas… Das war ein mal!

Tv-recensie ‘Please Like Me’, seizoen 1-4

Dit is een Australische Netflix-serie geschreven door, gespeeld door èn over Josh Thomas. We maken kennis met deze wat quirky en nerdy jongeman, als in de eerste episode zijn vriendin Claire het met hem uitmaakt, omdat hij homoseksueel zou zijn. Dat had ze dan wel weer goed geobserveerd! En zo begint een nieuwe ontdekkingstocht van Josh; met diverse vriendjes, relatiestrubbelingen en seks.

Maar dat is zeker niet het enige wat speelt: zo is de moeder van Josh bipolair en doet soms een zelfmoordpoging en is dan weer helemaal hyper. Ook spelen de vrienden van Josh een grote rol in de serie: Tom, Claire (ja, ze blijven vrienden!) en later bijvoorbeeld ook nog Ella en Hannah. En ook de vader is een belangrijk karakter.

Al met al is dit een serie die bij tijd en wijlen kostelijk is, door de vaak knotsgekke dialogen, situaties en verwikkelingen. Zeker de eerste episodes was ik aangenaam verrast. Maar op hetzelfde moment vond ik Josh soms ook wel vrij onuitstaanbaar: om hoe pretentieloos hij zijn leven inricht bijvoorbeeld, maar ook hoe bot hij soms omgaat met zijn vriendje Arnold, die nota bene in dezelfde instelling heeft gezeten als Josh’ moeder. Ook wordt de serie soms best zwaar, met al die depressieve, suïcidale mensen die er in rond lopen. Maar tegelijkertijd zijn enkele afleveringen echt heel mooi, leuk, grappig en zelfs ontroerend. Al met al is deze serie dus zeker de moeite waard!