Recensie ‘Breaking Bad’ seizoen 5 deel 1

De tv-serie ‘Breaking Bad’  zal gaan afsluiten met een laatste vijfde seizoen, waarvan ik de eerste helft van acht afleveringen heb gezien.

Breaking Bad is een groeibriljantje. De serie begon misschien soms wat rommelig, inmiddels heeft die een akelig hoog niveau bereikt. De kern van het plot (hoe Walter White steeds meer afglijdt in het moeras van de criminaliteit) is nog steeds fascinerend. Was Walter ooit moet het koken van meth begonnen omdat hij dodelijk ziek was en zijn gezin goed wilde achterlaten, inmiddels is hij danwel weer gezond geworden, maar is zijn relatie met zijn vrouw op de klippen en is zijn misdaad-alter ego Heisenberg alles wat hem nog rest…

Wat de serie ook nog steeds ijzersterk maakt, zijn de soms prachtige beelden en de originele cameravoering. Tezamen met hoe het verhaal zich ontwikkelt, lijkt zich een geweldig slot van de serie te gaan aftekenen, ik ben benieuwd naar de laatste 8 episodes!

 

Recensie ‘Dexter seizoen 7’

De geweldige Showtime-serie ‘Dexter’  is alweer toe aan het zevende seizoen. De verwachtingen waren natuurlijk hoog gespannen, want seizoen 6 sloot af met een dijk van een cliff hanger, toen Debra onbedoeld haar broer Dexter ontmaskerde.

In dit seizoen zien we hoe Debra haar broer niet kan verraden en al snel wegzinkt in een weg van leugens. Nee, Debra wordt ook dit seizoen niet gespaard… Intussen lijkt het net zich rond Dexter steeds meer te sluiten, als captain La Guerta haar onderzoek naar de Bay Harbor Butcher weer opstart.

Seizoen 7 is hiermee wederom zeer vermakelijk. Tegelijkertijd heb ik wel het idee dat de rek een beetje uit het verhaal is: hoe lang kan Dexter’s risicovolle spelletje nog goed gaan? Ook verhaalstructuurtechnisch lijkt het me logisch dat seizoen 8 het laatste seizoen wordt. Als je immers de vorige seizoenen in ogenschouw neemt, is de volgende structuur te ontdekken:

  • Begin: seizoen 1 en 2: Dexter wordt geintroduceerd, we leren hoe hij zo is geworden, hij rekent af met zijn broer (Ice Truck Killer) en weet sergeant Doakes voor zijn moorden te laten opdraaien (Bay Harbor Butcher).
  • Tussendelen: seizoen 3 tot en met 6: Dexter probeert te leren hoe hij moet leven en om te gaan met zijn ‘ dark passenger’. Hij exploreert dingen die hem misschien kunnen helpen, namelijk de vriendschap (s03), het gezinsleven (s04), de wereld van de zelfhulp (s05) en religie (s06).
  • Eind: seizoen 7 en 8?: Het net rond Dexter sluit zich, het onderzoek rond de Bay Harbor Butcher wordt weer opgestart, het verhaal komt tot een knallend einde (?)

Nou, of het zo afloopt? We zullen zien!

Filmrecensie ‘The Artist’

Deze film gaat over het tijdperk van de stomme film: de hoofdpersoon George is een beroemde acteur, die echter in de problemen komt als films met geluid in zwang raken. Omdat hij de overgang niet wil maken, raakt hij aan lager wal, dit terwijl het danseresje Peppy, wiens pad hij eerder heeft gekruist, er juist wel bij vaart en de nieuwe ster aan het firmament wordt.

Het briljante aan de film is dat de vorm de inhoud volgt, want ook deze film is in zwartwit en ‘stom’. Dat werkt verbazingwekkend goed, ook met alleen beelden weet deze film het verhaal prachtig te vertellen. Hiermee is de film zonder meer een bijzondere belevenis.

Zelf keek ik natuurlijk ook goed of de film voldeed aan Bart van Lierde’s set met regels voor een succesvol filmscript (zie elders op deze site) en: inderdaad, dat klopt precies. George bevindt zich aanvankelijk in een relatief evenwicht (want het tijdperk van de stille film loopt op zijn einde), het beginincident is dat zijn filmbaas geluidsfilms wil maken en hij geen baan meer heeft, zijn blinde vlek is dat hij niet inziet dat de stille film gedoemd is te verdwijnen en dat hij zich zal moeten aanpassen, de keerpunten in de film (een door hem zelf gemaakte stille film flopt onder meer) brengen hem verder in de problemen, en pas als hij zijn blinde vlek onder ogen ziet, komt alles goed (want Peppy geeft hem een grote rol in haar nieuwe film). Eind goed, al goed!

Filmrecensie Django Unchained

Quentin Tarantino heeft in de afgelopen jaren een reeks met iconische films gemaakt, natuurlijk aangevoerd door de absolute klassieker ‘Pulp Fiction’. Ook zijn een-na-laatste worp ‘Inglorious basterds’ (sic) is memorabel, alleen al om de beklemmende beginscene.

Dat in ogenschouw nemend is deze laatste film van Tarantino toch wat tegenvallend. Opnieuw geeft Tarantino een eigen draai aan de geschiedenis, nu niet WOII maar het Amerikaanse slavernij-verleden, opnieuw is de film onderhoudend, maar echt heel bijzonder wil het toch niet worden. Het rondspuitende bloed in het weer bijzonder grafische geweld is wel erg overdreven, de onderhandelingsscene met Calvin Candie tegen het einde van de film is bijna saai, en de heldenrol van hoofdpersoon Django wordt zo groot uitgemeten, dat het karikaturaal wordt.

Concluderend: zeker een onderhoudende film, maar toch een van de minste van Tarantino.