Boekrecensie ‘Kruispunt’, Jonathan Franzen

Van deze Amerikaanse auteur heb ik drie eerdere boeken gelezen (link), dus ik wist al vrij goed wat ik kon verwachten. Een breed uitgesponnen familie-sage dus, ontzettend goed geschreven en met heel veel inzicht in de menselijke psyche.

Precies zo’n boek is dit boek ook. En in dit geval wordt de familie Hildebrandt messcherp en ontzettend goed geportretteerd.

Je zou dus zeggen dat ik geen enkele moeite zou hebben gehad dit boek te lezen; maar dat is toch niet helemaal waar. Het lijkt wel dat ik tegenwoordig steeds meer moeite heb me nog door zo’n dikke pil (want dat is het) te werken. Een gevolg van al die nieuwe moderne (social) media die stiekem heel veel aandacht weg slurpt? Ik sluit het helaas niet uit…

Boekrecensie ‘De laatste man’, Pepijn Keppel

In dit boek vertelt Pepijn Keppel over hoe hij in zijn jeugd op hoog niveau hockey speelde; tot dat steeds meer begon te knellen met zijn homoseksuele geaardheid. Dat doet hij in een mooie schrijfstijl die de middelmaat zeer zeker overstijgt: zo gebruikt hij oorspronkelijke en doelmatige metaforen en bouwt hij het verhaal mooi op. Intussen leef je ook echt mee met de wordtelende tiener: “Keppeltje, Keppeltje, toch!”, verzuchtte ik meer dan eens :-).

En op deze manier is dit boek ook meer dan het zoveelste coming-of-age verhaaltje van een jongen die worstelt met zijn geaardheid. Goed gedaan!

Boekrecensie ’21 lessen voor de 21ste eeuw’, Yuval Noah Harari

Van deze schrijver heb ik eerder ‘Sapiens‘ en ‘Homo Deus‘ gelezen. En nu dus dit laatste boek in de ‘trilogie’ waarin Harari zich richt op de toekomst.

Dit doet hij met 21 lessen over alle belangrijke hedendaagse aspecten, zoals, en ik noem er maar wat: vrijheid en gelijkheid, immigratie, nationalisme en religie.

Helaas kwam dit boek echter voor mij veel minder aan; ik miste toch de echt sprankelende vernieuwende inzichten die de vorige boeken van Harari me wel gaven! Daarom ben ik op enig moment zelfs overgestapt op een soort ‘business samenvatting’ van dit boek (In het Engels, van Speed Read Publ.).; maar zelfs dit kon me niet bekoren. Kortom: voor mij was deze derde Harari er nèt eentje te veel!

Boekrecensie ‘Er is er hier maar één de baas’, Angelique Kunst

Het is een soort modern duister sprookje: één van de rijkste mensen van Nederland wordt gevangen in het web van een boze heks. Want als iets anders kun je het niet omschrijven; de geschiedenis van hoe de excentrieke Weerselose multimiljonair Gerard Sanderink (Centric, Antea, Strukton) zich geheel in de luren heeft laten leggen door de intrigante en beroepsfantast Rian van Rijsbroek.

Het is een verbijsterend relaas, waarin met name de persoon Sanderink voorop staat. Ja: hij is een briljante software-programmeur, messcherpe zakenman en een aimabele man, met ontwapenende Twentse tongval ook nog eens. Maar tegelijkertijd is hij bizar genoeg feitelijk functioneel digibeet (!) en nogal kwetsbaar en beïnvloedbaar. En daarvan heeft de kwaadaardige ‘cybercharlatan’ Rian van Rijsbroek genadeloos gebruik gemaakt, vooral door zijn toch al sluimerende wrok tegen de wereld flink op te stoken. En hierdoor weet ze intussen de macht over te nemen over een zakenimperium dat angstig genoeg een belangrijke positie inneemt in het functioneren van ons land; al is het maar omdat Centric de softwaresystemen voor 9 op de 10 Nederlandse gemeentes verzorgt.

Dit is een goed geschreven en meeslepend stukje journalistiek! Alhoewel wel richting het je een beetje begint te duizelen van al die rechtszaken die worden gevoerd. En alhoewel het verhaal een open einde heeft, want ja: het is nog niet klaar. Loopt dit dus echt, zoals het een echt duister sprookje betaamt, met een heel gruwelijke apotheose af? We zullen zien…

Boekrecensie ‘Monterosso mon amour’, Ilja Leonard Pfeiffer

Dit is het boekenweekgeschenk van 2022 en het is geschreven door misschien wel de meest interessante Nederlandse schrijver van dit moment, Ilja Leonard Pfeiffer (1 2 3 4 5).

In deze novelle laat hij zo’n typische dame aan het woord die hij vast bij de vleet is tegengekomen bij lezingen in den lande: de vrijwilligster bij een lokale bieb die hem als spreker heeft uitgenodigd. En hij laat vervolgens háár aan het woord, als zij uit melancholische overwegingen terug reist naar het Italiaanse dorp waar ze ooit als zestienjarige haar eerste (vakantie-)liefde ontmoette.

Ondanks dat het verhaaltje toch wat dun is, weet Pfeijffer toch van het geheel een meer dan genietbaar boek te maken. Onder meer door de link die hij legt met Thomas Mann’s “De dood in Venetië” en de corona-pandemie, de rake zelfspot (hij is immers ook zelf een personage) en eerst en vooral de vele mooie zinnen, observaties en gedachten waarop hij je trakteert. Een zeer waardig boekenweekgeschenk!

 

Boekrecensie ‘Hand to Mouth’, Paul Auster

Eén van mijn favoriete auteurs, Paul Auster, vertelt in dit boek over hoe hij ooit als schrijver is begonnen en hoeveel moeite hij toen had om de kost bijeen te schrapen. En dat is kostelijk om te lezen!

Auster weet al vanaf zijn tienerjaren dat hij niet geschikt is voor een nine-to-five baantje en leeft continu van de hand in de tand. Maar als hij trouwt, ze een kind krijgen en in een New Yorkse voorstand settelen, wordt de situatie nijpend. Zo nijpend, dat Auster heel veel moeite doet een soort kaartspel-versie van honkbal aan de man te brengen. Als dat overal wordt geweigerd wordt en zijn huwelijk ook nog eens strandt, raakt hij ‘rock-bottom’. En dan kan de langzame weg omhoog beginnen, en eindigt ook het boek….

Of niet helemaal, want enkele vroege werken, inclusief dat kaartspel, zijn integraal opgenomen als appendix. En van die vroege werken is met name ‘Squeeze Play’ zeer de moeite waard: een snedig hard-boiled detectiveverhaal! Het enige nadeel is dat Auster zelf al de centrale ‘blurb’ van dit boek verraadt; hij schrijft namelijk dat hij het klassieke detective-plotje van een zelfmoord die toch een moord blijkt te zijn, graag eens wilde omdraaien. Maar: al met al genoten!

Boekrecensie ‘De straat van de donkere winkels’ , Patrick Modiano

Dit boek gaat heel kort over een privé-detective met geheugenverlies die op zoek gaat naar zichzelf; en zijn eigen vroegere leven. Dit brengt hem terug naar Parijs, waar hij steeds meer mensen die ontmoet een rol in zijn leven hebben gespeeld en die hem gekend hebben. Maar hij weet nog steeds niet wie hij is en de zoektocht leidt naar schimmige werelden waarin langzaam maar zeker de stukjes de puzzel compleet maken.

Hoe oorspronkelijk het basis-idee van dit boek ook is (met snelle associaties naar Memento en The Arrow of Time), voor mij kon dit boek niet echt tot leven komen. Ik vond het niet echt een succes, helaas.

Boekrecensie ‘Van stress naar geluk’, Jurgen Spelbos

Dit zelfhulpboek kiest bij alle problemen die chronische stress geven een heel fysieke invalshoek. De centrale gedachte is dat al die stress je ‘gelukshormonen’ heeft uitgeput en hierdoor raak je uit balans, met bijv. burn-outklacht tot gevolg. Spelbos meent echter dat, door de juiste voedingsstoffen in te zetten, je weer nieuwe gelukshormonen kunt aanmaken en je balans kan herstellen.

Het boek neemt uitgebreid de tijd om dit te vertellen en gaat in het tweede deel ook in op allerlei andere methodes en denkwijzen.

Interessant al met al!

Boekrecensie ‘Het Grote Baggerboek’, Ilja Leonard Pfeijffer

In minimaal de helft van dit boek laat Ilja Pfeijffer een heuse baggeraar aan het woord en dat blijkt al snel hi-la-risch. Want de vuilbekkerij die er dit type komt is werkelijk onvoorstelbaar: de schunnige woorden en de schuttingtaal wisselen elkaar af in lange passages die vaak volledig uit de bocht schieten met absurd grof èn melig taalgebruik. Een recensie van Trouw die de achterkaft siert, schetst kernachtig: “een excursie door het riool van de taal”.

Intussen gaat het verhaal erover hoe hoofdpersoon, die op zijn baggerschip ergens voor de Afrikaans/Arabische kust werkt, met zijn ‘shift’ op sjorlief (‘shore leave’) gaat naar ‘Kamelistan City’ om even ‘goed van bil’ te gaan, maar dan onbedoeld de beschermer wordt van een klein jongetje. En ook lezen we er al snel over dat hij, verdacht van pedofilie, wordt opgepakt en wordt ondervraagd door een wel weer heel netjes formulerende psychiater, maar ook degene die al snel de ware schurk blijkt in dit verhaal.

Al met al een kostelijk boek!

Boekrecensie ‘Radetzkymars’, Joseph Roth

Deze klassieker in de wereldliteratuur had ik nog nooit gelezen, alhoewel ik wel eerder een boek van Joseph Roth heb gelezen (Hotel Savoy).

In dit boek draait alles om luitenant Carl Joseph Trotta, de kleinzoon van de infanterist die ooit het leven redde van de keizer en daarmee een adellijke titel won. De Trotta’s zijn hiermee zeer trouwe onderdanen van het Oostenrijks-Hongaarse rijk en hechten zeer aan alle formele rituelen die daarbij horen, zelfs in de persoonlijke omgang met elkaar. Maar ze sluiten hun ogen ervoor dat hun wereld in verval is: de Eerste Wereldoorlog staat op het punt van beginnen, die het Oostenrijks-Hongaarse rijk zal laten imploderen.

Carl Joseph ervaart die ondergang in levende lijve en gaat ook zelf ten onder aan het militaire leven, met drank, gokken en vrouwen. En zo weerspiegelt de ondergang van de Trotta’s de ondergang van het ‘Oude Europa’ en het laatste grote keizerrijk dat bestond uit zoveel verschillende volkeren en talen.

Dit is een uitmuntend geschreven boek en hiermee is de statuur als klassieker in de wereldliteratuur zonder meer terecht!