Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle boekrecensies
  • Boekrecensie ‘Ik ben Pelgrim’, Terry Hayes

    Dit boek kwam op mijn pad omdat het zeer lovende reacties kreeg op Hebban. Daarom moest ik het ook maar eens zelf lezen en ik werd niet teleurgesteld.

    Het verhaal gaat over ‘Pelgrim’, een ex-spion die betrokken raakt bij de zoektocht naar ‘De Saraceen’; een ultra-gevaarlijke terrorist die een vernietigende epidemie over de Verenigde Staten wil uitstorten.

    Hayes vertelt dit alles op een smeuïge wijze. Ondanks dat het ik-perspectief natuurlijk bij Pelgrim ligt, zijn er ook lange meeslepende passages buiten diens belevingswereld, bijvoorbeeld over onder meer de jeugd van ‘De Saraceen’. Het perspectief (dat soms opeens naar de alwetende verteller schuif) is hiermee lang niet altijd even helder, en dat vind ik hier en daar (amateur-schrijver als ik ben) toch wel erg storend. Alhoewel het voor de gemiddelde lezer nauwelijks uit zal maken bij het leesplezier.

    En een ander minpuntje is dat Hayes soms iets te geforceerd er dik bovenop probeert te leggen dat alles wat de hoofdpersonen doen heel uitgekookt is. Dit terwijl ik daar zelf nog wel eens aan twijfelde!

    Maar al met al toch een prima boek dit. Niet de geramde klassieker die ‘Hebban’ het laat zijn, maar gewoon een uitstekende thriller.


  • Boekrecensie ‘De rechtvaardigen’, Jan Brokken

    Ik had verwacht dat dit boek een roman was, maar dat is het zeker niet. Het is ‘faction’ en vertelt over alles rondom Jan Zwartendijk, de ‘interim-consul’ van Litouwen die aan het begin van WOII vanuit Kaunas duizenden Joden een ‘visum’ bezorgde voor nota bene Curaçao, op die wijze een nogal onwaarschijnlijke ontsnappingsroute creërend voor Joden via Rusland, Siberië, Japan en de Stille Oceaan richting de Amerika’s.

    Dit is fascinerende materie en Brokken (die ik nog ken van enkele uitstekende ‘schrijf-boeken’ 1 2) vertelt hier zeer meeslepend over, mede omdat hij overduidelijk zeer goed gedocumenteerd is.

    Het boek gaat verder zeker niet alleen over Jan Zwartendijk, maar ook over allerlei mensen daaromheen: Joodse vluchtelingen, de Japanse consul, noem maar op. Hiermee is dit al met al een zeer boeiend epos over hoe mensen in oorlogstijd ondanks alle bezwaren, toch pogen het goede te doen.


  • Boekrecensie ‘Prussian Blue’, Philip Kerr

    Dit is deel 12 van de Bernie Gunther serie en tevens het twee-na-laatste. Het boek pakt naadloos de draad op van het vorige deel, als Bernie Gunther, na ternauwernood een plot rond de schrijver W. Somerset Maugham te hebben overleefd, nu de Stasi achter zich aan heeft zitten.

    Interessanter wordt het echter als we vanuit 1956 een sprongetje terug in de tijd maken naar 1939. En hier wordt Gunther gevraagd door Heydrich zich bezig te houden met een moordzaak in de Berghof, het buitenverblijf van de Führer zelf! Hier wordt Gunther al snel de speelbal tussen diverse Nazi-kopstukken.

    Hiermee is dit al met al weer een zeer smakelijke aflevering in de Gunther-serie. Nog twee te gaan! Die ga ik ook zeker nog lezen!


  • Boekrecensie ‘De ontdekking van Moskou’, Harry Mulisch

    Van de schrijver Mulisch, onderdeel van de zogenaamde vroegere Grote Drie, kon me eigenlijk maar één boek ècht bekoren; namelijk ‘De ontdekking van de Hemel‘. Andere boeken vond ik echter beduidend minder.

    En dan dit boek; dat postuum is verschenen en nooit door Mulisch zelf is gepubliceerd. Daar had hij -naast dat het manuscript onaf was- denk ik goede reden voor, want nee: dit is een redelijk onleesbaar werkstukje.

    Mulisch doet hierin een beetje wat hij wel vaker doet: filosoferen over het schrijven. In dit boek doet hij dat met het Droste Effect. Zo’n zogenaamd recursief verhaal kan interessant zijn, zie bijvoorbeeld dat ene boek van Pennac of zelfs een verhaal van mij zelf: ‘The Joker‘.

    Maar bij Mulisch wordt het vervelend als hij schrijft over een schrijver, die schrijft over een schrijver, die schrijft over een schrijver. Hierdoor wordt er niet alleen een verhaal verteld, maar zijn ook in minimaal twee niveaus voetnoten geplaatst. En ook nog eens miet alleen door Mulisch, maar óók door de redacteuren die na diens dood het onaffe manuscript alsnog probeerden af te ronden.

    Deze vermoeiende opzet zorgt ervoor dat ik weinig trek meer had in waar het boek uiteindelijk over zou moeten gaan: een mislukte ‘ontdekkingsreis’ naar Moskou in het jaar 1492. Nee, ik had toen inmiddels dit boek allang weggelegd. Jammer.


  • Boekrecensie ‘Stephen Florida’, Gabe Habash

    Dit boek kon me ondanks de ronkende recensies op voor- en achterkaft niet erg bekoren. Duidelijk is dat hoofdpersoon Florida een getroebleerde ziel is; hij doet en denkt de gekste dingen en intussen is hij obsessief met die aartslelijke sport worstelen bezig en begint hij wel/niet een relatie met ene Mary Beth.

    Habash beschrijft dit alles in een weerbarstige, zeker niet soepel leesbare, schrijfstijl. Veel deed me denken aan dat andere veelgeprezen boek van de laatste jaren dat me niet kon bekoren; dat boek van Atticus Lish met die veel te lange titel.

    Kortom: nee; niet echt een succes dit boekwerk; ik ben ergens halverwege afgehaakt.


  • Boekrecensie ‘The other Side of Silence’, Philip Kerr

    De inmiddels helaas gestorven Philip Kerr heeft maar liefst veertien boeken weten af te ronden over Bernie Gunther (1 2 3), en dit is hiervan deel elf. In alles is dit weer een typische Gunter: hij ontmoet weer tal van historische personages, is zoals altijd zwartzallig en cynisch, maar ook rap van de tongriem gesneden, hij legt het weer eens aan met een ‘femme fatale’ en raakt verwikkeld in een ongedacht plot dat al snel erg gevaarlijk wordt.

    In dit boek, dat speelt in 1956, is Gunther onder een schuilnaam hotel-conciërge in een Frans hotel. Hij komt in contact met de schrijver W. Somerset Maugham, die afgeperst blijkt te worden door iemand die Gunther nog kent vanuit de oorlog. Al snel blijkt niet zozeer de homoseksuele geaardheid van Maugham het hete hangijzer, maar een nogal pijnlijke verwikkeling in de Engelse geheime dienst rondom de dubbelspion Guy Burgess.

    Al met al is dit een boek dat misschien niet meer heel verrassend is, maar toch wel weer kostelijk is geschreven. Een prima loot aan de stam! Nu delen 12-14 nog!


  • Boekrecensie ‘Inca’, Geoff Micks

    Dit is een boek dat in eigen beheer is uitgeven, maar elk daaruit volgende vooroordeel dat het wel een matig boek zal zijn komt op geen enkele manier uit. Want ja: dit is echt een kneiter-goede historische roman! Met een overtuigende stijl bewijst Micks dat hij zeer goed kan schrijven en daarnaast heeft hij overduidelijk veel kennis over het Inca-rijk.

    De gekozen vertelstijl is erg effectief als de oude Inca-edelman Haylli aan een Spaanse priester zijn hele levensverhaal uit de doeken doet. En dat levensverhaal is zeer intrigerend en ook nauw verbonden met de laatste bloeiperiode van het Inca-rijk: voor het ten tijde van de aankomst van de Spaanse conquistadores volledig in elkaar zal klappen.

    Haylli zit hierbij heel dicht bij het vuur, als zoon en later ook de opvolger van de Tocoyricoc, ‘Hij die alles ziet’: zeg maar de opper-rekenmeester of minister van Financiën van de Inca’s. Hij groeit op samen met de jongens die de laatste drie grote generaals zullen worden van de Inca’s (Chalcuchima, Quisquis en Ruminavi), is bevriend met Huayna Capac (de laatste grote Inca-‘keizer’) en is de mentor van diens zonen (waaronder Atahualpa, Huascar en Manco). En zo maakt hij van dichtbij mee hoe het hele kaartenhuis in elkaar stort, als eerst al het rijk verzwakt raakt door een langdurige militaire campagne in het noorden (rond Quito), de bevolking keihard wordt geraakt door de door de Spanjaarden meegebrachte plagen, er daarna een vernietigende strijd om de troon tussen Huascar en Atahualpa volgt en ten slotte Francisco Pizarro zich aandient, die bij de eerste de beste gelegenheid, de troonpretendent gijzelt en zo het hele Inca-rijk verlamt.

    Micks vertelt dit alles in een voortreffelijke stijl, waarbij de enige aanwijzing dat dit boek niet door een uitgeverij is uitgebracht de opmaak van de alinea’s is. Van begin tot eind is dit boek smullen geblazen! Een onverwachte voltreffer dit!

     


  • Boekrecensie ‘Voor de val’, Noah Hawley

    Posted on by admin

    Deze schrijver kennen we natuurlijk van de excentrieke serie ‘Legion‘, maar vooral van drie heerlijke seizoenen ‘Fargo‘! Van beide series is hij de showrunner, maar hij is dus ook schrijver (net als bijvoorbeeld David Benioff dat is).

    En ook als schrijver is Hawley zeer te genieten. Met dit boek schotelt hij je een zondermeer interessante vertelling voor over hoe een zakenvliegtuigje in zee crasht en slechts twee inzittenden overleven. Dat gegeven is vooral gebruikt om een raamvertelling aan op te hangen, waarin vrijwel alle inzittenden van dat vliegtuigje aan bod komen. Een malafide Wall-street-bons, de baas van een tv-station, een stewardess die wil stoppen met haar werk, een door haar geobsedeerde co-piloot en een consciëntieuze piloot bijvoorbeeld. Hawley weet hen allen vakkundig tot leven te brengen en kenschets hiermee en passant allerlei eigentijdse worstelingen in de levens van deze mensen.

    Maar hoofdpersoon is toch de schilder Scott, die de crash op miraculeuze wijze overleeft en te maken krijgt met de mediastorm die volgt. Hij duikt uiteindelijk onder bij de tante van de kleuter JJ, de andere overlevende. En ten slotte confronteert hij de lompe tv-presentator die allerlei onzin-theorieën over de vliegtuigcrash de wereld in helpt. Hawley stelt hier onverbloemd de hijgerigheid van de hedendaagse media ter discussie en houdt  hiermee en passant hedendaags USA een spiegel voor.

    Al met al is dit hiermee een zeer sterk boek. Als ik toch een kritiekpuntje mag geven: van de achterflap-tekst klopt erg weinig; wie schrijft die dingen toch? Hebben die mensen überhaupt het boek gelezen? En het is niet voor het eerst dat ik dat constateer. Heel vreemd!


  • Boekrecensie ‘Zoon van de Zon’, Wim Kamerbeek

    Posted on by admin

    Bij mijn research voor mogelijk een nieuw boek stuitte ik op deze roman. Het wonderlijke is dat de schrijver, Wim Kamerbeek, duidelijk een min of meer soortgelijk idee had als ik: een boek schrijven over de Inca-tijd ten tijde van de inval door de Spanjaarden. En wel door midden tussen alle historische feiten een fictief hoofdpersonage te plaatsen.

    Dit fictieve personage is in dit boek de Nederlander Willem. Hij krijgt als taak de Inca Huascar, die door Cortes als Inca-ambassadeur gevangen is genomen in Mexico en daardoor in Europa is beland, terug naar huis te brengen. Dit is meteen een nogal boud uitgangspunt, want die Huascar is een belangrijke historische figuur: hij wordt de Inca-‘keizer’ die een verwoestende oorlog zal beginnen tegen zijn halfbroer Atahualpa, vlak voor de noodlottige verschijning van Pizarro.

    Maar ook in het verhaal dat volgt, toont Kamerbeek zich vooral niet te terughoudend. Willem maakt meteen in Machu Picchu kennis met de volledige ‘keizerlijke familie’, trouwt met een Inca-prinses, leert de Inca’s enkele Europese krijgstechnieken, maakt een verre reis naar Brazilië waar hij de legende van ‘El Dorado’ laat ontspruiten en brengt zelfs paarden het Inca-rijk binnen. In de tussentijd veroorlooft Kamerbeek zich nog veel meer: hij toont het Inca-rijk als vergevorderde beschaving die wel degelijk het schrift kent en wereldkaarten heeft en zelfs niet alleen contact heeft met de Mejica’s (Azteken), maar ook met onder meer de ‘gele mensen’ en eerder al ‘Roma’. Hij blaast nieuw leven in de legenda dat de Joden met hun goud naar Zuid-Amerika zijn gevlucht en veroorlooft zich onder meer grapjes over het ontstaan van de rubberen band. Hier toont Wim Kamerbeek in ieder geval zijn enorme kennis over de Inca’s, maar weifelt hij ook niet daar zelf wat speculatieve zaken aan toe te voegen.

    Hoe interessant ook, qua storytelling is er wel wat aan te merken. Ondanks dat het boek bijna 600 pagina’s dik is, had ik heel lang het idee dat het verhaal nog op gang moest komen. Het grote drama ligt immers (volgens mij) in die strijd tussen Huascar en Atahualpa en de komst van Pizarro. Maar zo ver komt Kamerbeek helemaal niet; het verhaal eindigt namelijk nog vóór al die gebeurtenissen; als Huascar inmiddels gevangen is genomen door generaal Quisquis en Atahualpa ver in het noorden begint met zijn reis naar Cuzco om de troon op te eisen. Dat is een merkwaardige keuze, want hiermee mist dit boek eigenlijk een beetje een dwingend plot. Tenzij dit boek nog naadloos wordt gevolgd door een tweede deel natuurlijk. En dat kan zomaar nog eens het geval zijn…


  • Boekrecensie Echo, Thomas Olde Heuvelt

    Posted on by admin

    Deze Nederlandse schrijver heb ik al een tijdje op de radar staan. En zijn een-na-laatste boek ‘Hex’ vond ik meer dan prima gedaan. Daarom was ik ook heel benieuwd naar dit boek, waar Thomas maar liefst zes jaar over gedaan heeft.

    Hij heeft in ieder geval niet stil gezeten, want met 600+ pagina’s is dit een enorme pil geworden. Al met de huiveringwekkende proloog (vrouw wordt in ingesneeuwd chalet belaagd door geesten) wordt duidelijk dat Olde Heuvelt zich nog steeds volop in het horror-genre begeeft. En dat blijkt ook wel uit de rest, want Thomas heeft een uiterst bizar en gruwelijk verhaal voor je in petto. Een verhaal dat wel wat lijkt op de voorganger, in de zin dat nu niet een ‘ondode’ heks een Nederlands dorp in de greep heeft, maar een duivelse berg het Zwitsers dorp Grimentz.

    Alles draait om Nick, die met klimmaatje Augustin, besluit een volledig onbekende berg in Zwitserland te beklimmen, de Maudit. Zijn relaas over die gedoemde beklimming lijkt steeds meer één grote hallucinatie te worden; een huiveringwekkende angstdroom waaruit je niet meer wakker kunt worden. Alles wordt al snel een gruwelijke overlevingsstrijd, waarin Augustin gek wordt en Nick met een klimbijl bewerkt voor die in een ijskloof valt. IJzingwekkend goed beschreven! Dit vond ik achteraf bezien misschien wel het allerbeste deel van het boek.

    Maar daarmee is het verhaal nog verre van verteld, want het grootste deel gaat erover hoe de zwaar in zijn gezicht verminkte Nick de beproeving ternauwernood overleeft, maar wel een kwade kracht in zich te hebben meegenomen; de duivelse krachten van de berg zelf! Zijn Amerikaanse vriend Sam (leuk hoe er eens volledig naturel een gay stel in een horrorboek centraal staat!) probeert hem zo goed en kwaad als het kan bij te staan, maar moet ook nog enkele demonen uit zijn eigen jeugd zien te overwinnen. Ook in dit ‘tweede deel’ van het boek schuwt Olde Heuvelt het grote gebaar nergens: ongelooflijk bizarre gebeurtenisssen en meer dan dertig doden die zullen vallen, allemaal in een woordgebruik dat ook nergens het grote gebaar schuwt. Alles was misschien wel over de top gegaan als de stukken vanuit het perspectief van Sam niet voor enige verlichting hadden gezorgd: hij doorspekt zijn relaas met nonchalante, vaak grappige observaties, eigentijdse mode-taal en engelse one-liners. Sam als de broodnodige ‘comic relief‘ dus.

    Ondanks dat ik soms het idee had dat dit boek zeker ergens voorbij de helft soms wat korter gekund had, bleef het me zonder meer boeien. En dat is maar goed ook, want tegen het einde komen de eindjes heel mooi bij elkaar in een huiveringwekkend en dramatisch einde. Hiermee is dit boek een ‘tour de force’ van een schrijver die duidelijk heel veel in zijn mars heeft. Ondanks dat ik niet echt horror-fan ben, wist het me meer dan te boeien. Ik zal zeker nog eens meer van Thomas olde Heuvelt lezen; hij is zonder meer één van de meest interessante Nederlandse schrijvers van dit ogenblik!