Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle boekrecensies
  • Boekrecensie ‘Het Noordwater’, Ian McGuire

    Dit is het tweede boek dat ik -deels- tijdens mijn zomervakantie las en -ja!- het is nog veel beter dan het ook al erg fijne boek ‘Pilaren van de aarde‘ van Follett. Waar Follett je een uitstekende leeservaring biedt met gewoon een erg puike historische thriller, doet dit boek van de voor mij nog onbekende McGuire echter meer: het grijpt je echt bij de strot.

    Vanaf het begin is duidelijk dat je een bijzonder boek aan het lezen bent. McGuire schetst de grimmige wereld van de walviswaarders (we spreken ergens in de 19e eeuw) en doet dat met ongelooflijk veel zintuiglijke beschrijvingen: hoe iets eruit ziet, klinkt, maar vooral: ruikt! Waar heb ik toch ook alweer gelezen dat het zintuig reuk het meest direct met je emoties is verbonden? Hoe dan ook, McGuire lijkt dit ook te beseffen, want mijn hemel; wat vertelt hij veel over allerlei geurtjes, vaak zeer onwelriekend!

    Het plot ‘stinkt’ ook al; want we lezen over hoe een volstrekt gewetenloos monster, ene Drax, voordat hij aanmonstert op de walvisvaarder Volunteer als harpoenier, nog even een jongen gruwelijk vermoordt. Maar ook eenmaal aan boord zal hij zich op gruwelijke wijze vergrijpen aan één van de scheepsjongens.

    We ervaren dit allemaal vanuit de ogen van Patrick Sumner, een getroebleerde persoon, die aanmonstert als scheepsarts, maar totaal onvoorbereid is op de ontberingen van de reis naar het ‘Noordwater’. En zo ontvouwt zich een duister en verontrustend verhaal als enerzijds de moordenaar die aan boord is moet worden ontmaskerd en anderzijds de kapitein de geheime taak heeft in het kader van een verzekeringsfraude zijn schip te laten vergaan. De verschrikkingen die Sumner moet doorstaan zijn hierdoor bij tijd en wijlen verbijsterend.

    Zo is dit een niet heel makkelijk leesbaar, maar wel fascinerend en uiteindelijk prachtig boek dat uiteindelijk gaat over alle facetten van de moraliteit… Lezen!


  • Boekrecensie ‘Pilaren van de aarde’, Ken Follett

    Posted on by admin

    Dit is een heel populair boek van de voormalige spionagethriller-schrijver Follett. Het is volgens mij ook het eerste boek waarin hij zijn oeuvre opnieuw uitvond en meeslepende historische romans ging schrijven. Diens latere ‘Val der titanen‘ dat ik zelf eerder las, is in dat zelfde genre geschreven en lijkt dus ook heel erg op dit boek.

    Beide boeken kenmerken zich door de vele verwikkelingen rondom zeker een handvol hoofdpersonages, wiens levenspaden elkaar zeer regelmatig kruisen. De verhalen hebben veel vaart en zijn in een makkelijk, zeer leesbaar proza geschreven dat wars is van enige literaire pretentie. Dat blijkt er bijvoorbeeld wel uit dat Follett niet terug deinst voor clichés, bijvoorbeeld door te schrijven dat de maag van een personage knort als die etensgeuren ruikt.

    Dit boek speelt intussen in de vroege middeleeuwen en centraal hierin staat de bouw van een kathedraal in het (fictieve) stadje Kingsbridge. We volgen de bouwer Tom Builder, die aanvankelijk moeite heeft met zijn gezin zijn hoofd boven water te houden, maar er uiteindelijk (bijna) in slaagt zijn droom te verwezenlijken: hij mag de bouw van de kathedraal leiden. Ook volgen we de ambitieuze prior van het klooster van Kingsbridge, de wrokkige en wrede William Hamsleigh, die graaf wil worden, Aliena, een zelfbewuste dochter van een graaf en ten slotte Jack Jackson, de zoon van een mistreel en een vermeende heks.

    Dit alles is mooi ingebed in de historische feiten van het vroegmiddeleeuwse Engeland. Follett heeft daarnaast een mooi rond plot gesmeed dat is uitgesmeerd over circa een halve eeuw waarin uiteindelijk alles mooi samen komt. Dit leidt tot een kostelijk boek dat geen moment verveelt: het is zeer onderhoudend zonder een moment literair te worden. Leuk!

     


  • Boekrecensie ‘Pizarro, conqueror of the Inca’, Stuart Stirling

    Posted on by admin

    Dit geschiedenisboek gaat over de fascinerende verovering van het Inca-rijk door de Spanjaard Francisco Pizarro, begin zestiende eeuw. Zelf heeft me al tijden gefascineerd hoe één man met net aan hondervijftig soldaten erin geslaagd is een heel rijk ten val te brengen. En ook bij lezing van dit boek blijft verbazen hoe onwaarschijnlijk dit was. Want Pizarro deed er al een hele tijd over om überhaupt voorbij de ondoordringbare jungles aan de kust te komen, voor hij op de cordillera’s belandde, de hooglanden van de Andes waar zich de belangrijkste steden bevonden en het hart van de Inca-beschaving.

    Maar door een volledige onderschatting van de zijde van de Inca’s, gecombineerd met een voorafgaande burgeroorlog die het rijk danig had verzwakt èn een misplaatst ontzag voor deze witbebaarde mannen die van overzee kwamen (als incarnaties van de godheid Viracocha), kon het gebeuren dat Pizarro daarna bizar snel de Inca’s op de knieen kreeg. In een extreem baude manoeuvre slaagde Pizarro erin de Inca-keizer Atahualpa in gijzeling te nemen en door vernuftig manoeuvreren, maar vooral door het gebrek aan centraal leiderschap bij de Inca’s, stortte hierna de gehele Inca-beschaving als een kaartenhuis in elkaar.

    Door de materie is het boek zeer interessant en het is ook prima geschreven. Zeker de moeite waard dus!

     


  • Boekrecensie ‘De Grote Gatsby’, F. Scott Fitzgerald

    Posted on by admin

    Dit boek is (met de nevenstaande kaft) recent heruitgegeven na verschijning van de film ‘The Great Gatsby’, met in de hoofd- en titelrol Leo DiCaprio. Hij speelt dus Jay Gatsby; de mysterieuze puissant rijke jongeman, die kolossale feesten geeft in zijn al even enorme villa in de lommerrijke Hamptons (even buiten New York op Long Island), maar intussen op iets heel anders uit is…

    Het boek staat bekend als een absolute literatuur-klassieker en al snel blijkt waarom: het is in een prachtige bloemrijke taal geschreven, die soms misschien wel zeer poëtisch wordt. Het duistere tragische verhaal is verder, ondanks het gebrek aan vaart, zonder meer meeslepend. Door de ogen van Nick Carraway, de buurman van Gatsby die met hem bevriend raakt, begrijpen we langzamerhand hoe alles blijkt te draaien om de verloren liefde van Gatsby: Daisy, die (niet toevallig) in de villa tegenover dat van Gatsby woont en zichzelf heeft begraven in een liefdeloos huwelijk met een lomperik.

    Het plot dat zich zo ontvouwt is zoals gezegd dramatisch, maar ook misschien wel wat erg sentimenteel-romantisch naar hedendaagse normen. Maar door de prachtige vertelstem, alle extra betekenislagen en de mooie kenschets van het New York van de roaring twenties is dit toch gewoon een heerlijk boek. Fijn!


  • Boekrecensie ‘De gekwelde man’, Henning Mankell

    Posted on by admin

    Van Henning Mankell spreken met name enkele van zijn boeken buiten de Kurt Wallander-serie me aan. Maar mede ingegeven door het feit dat dit het tiende en laatste deel is uit die Wallander-serie, heb ik het toch gelezen.

    Het boek is duidelijk een afsluiting van de serie, als tal van elementen en personages uit eerdere boeken naar voren komen. Zoals Mona, de ex-vrouw van Wallander, maar ook Baiba Liepa, misschien wel de enige vrouw waar hij echt verliefd op was, uit het boek ‘De honden van Riga‘.

    Hiermee beweegt het plot zich niet bepaald snel en dat maakt het boek soms wat saai. Dat plot draait trouwens om de verdwijning van de schoonouders van Linda, de dochter van Wallander. Deze Hakan en Louise von Enke blijken al snel iets te maken te hebben met een spionage-intrige rondom Russische duikboten die in de jaren ’80 de Zweedse territoriale wateren hebben geschonden.

    Mankell is een zeer vaardig schrijver en neemt in dit boek nadrukkelijk de tijd om de worstelingen van de ouder wordende Wallander, en bijvoorbeeld zijn moeizame relatie met zijn dochter en ex-vrouw te beschrijven. Dat is goed gedaan, maar hierdoor mist dit boek als thriller wel vaart. Maar al met al wel een fraai slot van de Wallander-serie.

     

     


  • Boekrecensie ‘Lincoln in the Bardo’, George Saunders

    Posted on by admin

    Dit boek is een recente Man Booker prijswinnaar en daarom veelbelovend. Al snel blijkt het een stilistisch zeer bijzonder boek te zijn; het is geheel opgebouwd uit citaten van iedereen die iets met het verhaal te maken heeft.

    Dat werkt in eerste instantie verfrissend en kan ook bij vlagen geestig worden, bijvoorbeeld als allerlei mensen totaal verschillende herinneringen hebben van een zelfde avond (stond er nu een maan of niet?). Maar al snel begint die vorm tegen te staan en wordt het teveel een gebbetje; een trucje. Het hindert dan de vertelling enorm, ook omdat de bronvermelding van het citaat steeds aan het einde staat, wat de leeservaring bemoeilijkt.

    Intussen heb ik nog niets verteld over het verhaal! Dat draait omde vroege dood van Willie, de elfjarige zoon van Abraham Lincoln, de Amerikaanse president tijdens de donkere jaren van de burgeroorlog. Hij is enorm aangeslagen door zijn dood en bezoekt de dode Willie nog regelmatig is diens tombe. En daar gebeurt iets bijzonders, als er een soort contact lijkt te ontstaan met al de dode zielen, die daar in een soort voorportaal van het hiernamaals rond dolen en die allemaal, net als Willie, nog geen afscheid kunnen nemen van hun leven. Deze dolende zielen zijn meteen de belangrijkste vertellers in dit boek.

    Op zich is dit allemaal mogelijk wel interessant, maar helaas zit de gekozen vorm de vertelling teveel in de weg. Daarom naar mijn idee toch niet echt een succes…


  • Boekrecensie ‘Wat het hart verwoest’, John Boyne

    Posted on by admin

    Deze vuistdikke roman gaat over het leven van Cyril Avery. Hij is de bastaard van een tienermeisje, dat hem afstaat aan een kinderloos echtpaar. Als hij opgroeit, merkt hij al snel dat hij jongens prefereert boven meisjes. Hij bouwt vooraf een obsessie op voor Julian, een jongen die hij al van jongs af aan kent, en met wie hij op één kamer belandt op school. In het Ierland van midden twintigste eeuw is homoseusualiteit echter taboe, en zo ontkent Cyril keer op keer zijn ware aard, tot het dieptepunt dat hij de zus van Julian trouwt, maar na de bruiloft in verwarring vlucht. Dat is het begin van een zoektocht die hem onder meer naar Amsterdam en New York voeren.

    John Boyne heeft een goede schrijfstijl en weet het verhaal heel invoelbaar te maken. De belevenissen van Cyril zijn meeslepend en zijn meteen een portret van de tijdsgeest, niet alleen de Ierse periode, maar ook bijvoorbeeld het aids-tijdperk en de tijd van het internetdaten.

    Wat ik verder goed gedaan vind is dat Boyne de soms wel erg zware materie (Cyril krijgt behoorlijk wat voor zijn kiezen) toch nog licht te houden, door bij vlagen heel geestig te schrijven. Dat lukt met name in het begin van het boek heel goed in de passages over de adoptieouders van Cyril: de schuinsmarcherende en frauderende Charles, die niet voldoende kan benadrukken dat Cyril geen echte Avery is, en de frigide Maude, die boeken schrijft waarvan ze eigenlijk niet wil dat die worden gelezen, want dat is maar vulgair.  Die amusante, bijna kluchtige, toon weet Boyne in het hele boek, met name in de dialogen, vast te houden. Zoals ook een kostelijk gesprek van Cyril met een bekrompen echtpaar dat volhoudt heel open te staan tegen afwijkende geaardheden, maar telkens weer precies het tegenover gestelde laat zien.

    Een puntje van kritiek is wel dat Boyne heel vaak als stijlelement gebruikt dat hij een plotlijn opbouwt tot een ‘climax’, en daarna de vertelling bruut eindigt en een grote sprong in de tijd maakt. Dit komt, vooral omdat hij dat drie, vier keer doet, toch een beetje gekunsteld en als een formule over. Maar al met al was dit zeker een boek dat zeer de moeite waard is!


  • Boekrecensie ‘Mr. Mercedes’, Stephen King

    Posted on by admin

    Na een lange tijd heb ik me maar weer eens aan een Stephen King gewaagd. En dat beviel toch wel weer erg goed: wat een vertelkracht heeft deze man, ongelooflijk!

    Het verhaal waarin King je meesleurt, is evenwel absoluut niet iets in het genre van de horror, waar King toch vooral bekend om staat. Het is opvallend genoeg zelfs gewoon een rechttoe-rechtaan-thriller! Een veel beproefd genre, waarin heel veel middelmatige boeken geschreven zijn, als je het mij vraagt. King weet die middelmaat gelukkig te ontstijgen. Misschien wel ondanks dat zijn hoofdpersoon Bill Hodges een aan lager wal geraakte (inmiddels gepensioneerde) politie-rechercheur is die zichzelf verwaarloost (cliché-alarm!). Maar King brengt deze man gelukkig wel heel vaardig tot leven.

    Belangrijker is echter dat hij ervoor gekozen heeft de ‘bad guy’, de massa-moordenaar die met een Mercedes in reed op het publiek en nog wist weg te komen ook, al even uitgebreid in beeld te brengen. Hiermee wordt het verhaal geen who-dunnit-achtige zoektocht naar deze ‘Mr. Mercedes’, maar veel meer een boeiend kat-en-muis-spel. Zeker omdat de ‘daarder’ Brady Hartsfield in dezelfde wijk woont als Hodges en hun paden zich regelmatig (bijna) kruisen. Die Brady Hartsfield is daarbij weer echt zo’n verknipte, maar ook complexe, persoonlijkheid die alleen King kan verzinnen. Een tegelijkertijd fascinerende en afstotelijke ‘bad guy’ die dit boek tot het prima in elkaar gestoken eind interessant houdt.

    Het boek kent overigens meer interessante personen; want naast de psychisch gestoorde Brady is daar ook nog Holly (familie van een eerder slachtoffer), die dan weer een heel andere ontwikkeling doormaakt…

    Daarmee lijk ik alleen maar positief te zijn, maar dat is niet het geval; want mindere punten heeft dit boek ook. De belangrijkste is dat ik vond dat King, net als bij 11-2-63, veel te veel woorden nodig heeft voor een uiteindelijk toch vrij eenvoudig plot. Schrap 30-40%, en je houdt een veel krachtiger boek over, zou ik zeggen. Maar ja, welke redacteur durft dat nog tegen een grootheid als King te zeggen..?

     


  • Boekrecensie “A boy in winter”, Rachel Seiffert

    Posted on by admin

    Dit boek speelt in de Oekraïne tijdens WOII, als na de verovering door het Duitse leger, de ‘inzetgroepen’ aan de slag gaan met hun grimmige klus Joden te vermoorden.

    Het boek brengt deze gebeurtenissen tot leven via verschillende personen. De Duitse ingenieur en wegenbouwer Pohl, ten eerste, wiens geweten zwaar op de proef wordt gesteld; de Oekraïense Yasia, die bezorgd is om haar gedeserteerde vriend en met de Duitsers collaborerende Mykola, en twee jonge Joodse broertjes die zijn ondergedoken. En de levenslopen van deze personen kruizen zich al snel.

    Seiffert schrijft in een sterke beeldende stijl en maakt dit boek hiermee buitengewoon meeslepend en indringend. Een prachtig boek. Lezen!


  • Boekrecensie ‘Een goede school’, Richard Yates

    Posted on by admin

    Deze schrijver kende ik nog van Revolutionary Road. In dit ook al weer (semi-)autobiografische boek keert hij terug naar zijn schooltijd; een kostschool in de VS. Het verhaal richt zich hierbij op verschillende personages, zowel scholieren als docenten. Dat zou interessant kunnen zijn, maar helaas blijft het allemaal nogal vlak: de personages komen niet tot leven en ook mist het boek enige verhaalkundige spanning of urgentie. Daarmee is dit een weinig meeslepend boek. Nee, geen succes…