Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle boekrecensies
  • Boekrecensie ‘De Grote Gatsby’, F. Scott Fitzgerald

    Posted on by admin

    Dit boek is (met de nevenstaande kaft) recent heruitgegeven na verschijning van de film ‘The Great Gatsby’, met in de hoofd- en titelrol Leo DiCaprio. Hij speelt dus Jay Gatsby; de mysterieuze puissant rijke jongeman, die kolossale feesten geeft in zijn al even enorme villa in de lommerrijke Hamptons (even buiten New York op Long Island), maar intussen op iets heel anders uit is…

    Het boek staat bekend als een absolute literatuur-klassieker en al snel blijkt waarom: het is in een prachtige bloemrijke taal geschreven, die soms misschien wel zeer poëtisch wordt. Het duistere tragische verhaal is verder, ondanks het gebrek aan vaart, zonder meer meeslepend. Door de ogen van Nick Carraway, de buurman van Gatsby die met hem bevriend raakt, begrijpen we langzamerhand hoe alles blijkt te draaien om de verloren liefde van Gatsby: Daisy, die (niet toevallig) in de villa tegenover dat van Gatsby woont en zichzelf heeft begraven in een liefdeloos huwelijk met een lomperik.

    Het plot dat zich zo ontvouwt is zoals gezegd dramatisch, maar ook misschien wel wat erg sentimenteel-romantisch naar hedendaagse normen. Maar door de prachtige vertelstem, alle extra betekenislagen en de mooie kenschets van het New York van de roaring twenties is dit toch gewoon een heerlijk boek. Fijn!


  • Boekrecensie ‘De gekwelde man’, Henning Mankell

    Posted on by admin

    Van Henning Mankell spreken met name enkele van zijn boeken buiten de Kurt Wallander-serie me aan. Maar mede ingegeven door het feit dat dit het tiende en laatste deel is uit die Wallander-serie, heb ik het toch gelezen.

    Het boek is duidelijk een afsluiting van de serie, als tal van elementen en personages uit eerdere boeken naar voren komen. Zoals Mona, de ex-vrouw van Wallander, maar ook Baiba Liepa, misschien wel de enige vrouw waar hij echt verliefd op was, uit het boek ‘De honden van Riga‘.

    Hiermee beweegt het plot zich niet bepaald snel en dat maakt het boek soms wat saai. Dat plot draait trouwens om de verdwijning van de schoonouders van Linda, de dochter van Wallander. Deze Hakan en Louise von Enke blijken al snel iets te maken te hebben met een spionage-intrige rondom Russische duikboten die in de jaren ’80 de Zweedse territoriale wateren hebben geschonden.

    Mankell is een zeer vaardig schrijver en neemt in dit boek nadrukkelijk de tijd om de worstelingen van de ouder wordende Wallander, en bijvoorbeeld zijn moeizame relatie met zijn dochter en ex-vrouw te beschrijven. Dat is goed gedaan, maar hierdoor mist dit boek als thriller wel vaart. Maar al met al wel een fraai slot van de Wallander-serie.

     

     


  • Boekrecensie ‘Lincoln in the Bardo’, George Saunders

    Posted on by admin

    Dit boek is een recente Man Booker prijswinnaar en daarom veelbelovend. Al snel blijkt het een stilistisch zeer bijzonder boek te zijn; het is geheel opgebouwd uit citaten van iedereen die iets met het verhaal te maken heeft.

    Dat werkt in eerste instantie verfrissend en kan ook bij vlagen geestig worden, bijvoorbeeld als allerlei mensen totaal verschillende herinneringen hebben van een zelfde avond (stond er nu een maan of niet?). Maar al snel begint die vorm tegen te staan en wordt het teveel een gebbetje; een trucje. Het hindert dan de vertelling enorm, ook omdat de bronvermelding van het citaat steeds aan het einde staat, wat de leeservaring bemoeilijkt.

    Intussen heb ik nog niets verteld over het verhaal! Dat draait omde vroege dood van Willie, de elfjarige zoon van Abraham Lincoln, de Amerikaanse president tijdens de donkere jaren van de burgeroorlog. Hij is enorm aangeslagen door zijn dood en bezoekt de dode Willie nog regelmatig is diens tombe. En daar gebeurt iets bijzonders, als er een soort contact lijkt te ontstaan met al de dode zielen, die daar in een soort voorportaal van het hiernamaals rond dolen en die allemaal, net als Willie, nog geen afscheid kunnen nemen van hun leven. Deze dolende zielen zijn meteen de belangrijkste vertellers in dit boek.

    Op zich is dit allemaal mogelijk wel interessant, maar helaas zit de gekozen vorm de vertelling teveel in de weg. Daarom naar mijn idee toch niet echt een succes…


  • Boekrecensie ‘Wat het hart verwoest’, John Boyne

    Posted on by admin

    Deze vuistdikke roman gaat over het leven van Cyril Avery. Hij is de bastaard van een tienermeisje, dat hem afstaat aan een kinderloos echtpaar. Als hij opgroeit, merkt hij al snel dat hij jongens prefereert boven meisjes. Hij bouwt vooraf een obsessie op voor Julian, een jongen die hij al van jongs af aan kent, en met wie hij op één kamer belandt op school. In het Ierland van midden twintigste eeuw is homoseusualiteit echter taboe, en zo ontkent Cyril keer op keer zijn ware aard, tot het dieptepunt dat hij de zus van Julian trouwt, maar na de bruiloft in verwarring vlucht. Dat is het begin van een zoektocht die hem onder meer naar Amsterdam en New York voeren.

    John Boyne heeft een goede schrijfstijl en weet het verhaal heel invoelbaar te maken. De belevenissen van Cyril zijn meeslepend en zijn meteen een portret van de tijdsgeest, niet alleen de Ierse periode, maar ook bijvoorbeeld het aids-tijdperk en de tijd van het internetdaten.

    Wat ik verder goed gedaan vind is dat Boyne de soms wel erg zware materie (Cyril krijgt behoorlijk wat voor zijn kiezen) toch nog licht te houden, door bij vlagen heel geestig te schrijven. Dat lukt met name in het begin van het boek heel goed in de passages over de adoptieouders van Cyril: de schuinsmarcherende en frauderende Charles, die niet voldoende kan benadrukken dat Cyril geen echte Avery is, en de frigide Maude, die boeken schrijft waarvan ze eigenlijk niet wil dat die worden gelezen, want dat is maar vulgair.  Die amusante, bijna kluchtige, toon weet Boyne in het hele boek, met name in de dialogen, vast te houden. Zoals ook een kostelijk gesprek van Cyril met een bekrompen echtpaar dat volhoudt heel open te staan tegen afwijkende geaardheden, maar telkens weer precies het tegenover gestelde laat zien.

    Een puntje van kritiek is wel dat Boyne heel vaak als stijlelement gebruikt dat hij een plotlijn opbouwt tot een ‘climax’, en daarna de vertelling bruut eindigt en een grote sprong in de tijd maakt. Dit komt, vooral omdat hij dat drie, vier keer doet, toch een beetje gekunsteld en als een formule over. Maar al met al was dit zeker een boek dat zeer de moeite waard is!


  • Boekrecensie ‘Mr. Mercedes’, Stephen King

    Posted on by admin

    Na een lange tijd heb ik me maar weer eens aan een Stephen King gewaagd. En dat beviel toch wel weer erg goed: wat een vertelkracht heeft deze man, ongelooflijk!

    Het verhaal waarin King je meesleurt, is evenwel absoluut niet iets in het genre van de horror, waar King toch vooral bekend om staat. Het is opvallend genoeg zelfs gewoon een rechttoe-rechtaan-thriller! Een veel beproefd genre, waarin heel veel middelmatige boeken geschreven zijn, als je het mij vraagt. King weet die middelmaat gelukkig te ontstijgen. Misschien wel ondanks dat zijn hoofdpersoon Bill Hodges een aan lager wal geraakte (inmiddels gepensioneerde) politie-rechercheur is die zichzelf verwaarloost (cliché-alarm!). Maar King brengt deze man gelukkig wel heel vaardig tot leven.

    Belangrijker is echter dat hij ervoor gekozen heeft de ‘bad guy’, de massa-moordenaar die met een Mercedes in reed op het publiek en nog wist weg te komen ook, al even uitgebreid in beeld te brengen. Hiermee wordt het verhaal geen who-dunnit-achtige zoektocht naar deze ‘Mr. Mercedes’, maar veel meer een boeiend kat-en-muis-spel. Zeker omdat de ‘daarder’ Brady Hartsfield in dezelfde wijk woont als Hodges en hun paden zich regelmatig (bijna) kruisen. Die Brady Hartsfield is daarbij weer echt zo’n verknipte, maar ook complexe, persoonlijkheid die alleen King kan verzinnen. Een tegelijkertijd fascinerende en afstotelijke ‘bad guy’ die dit boek tot het prima in elkaar gestoken eind interessant houdt.

    Het boek kent overigens meer interessante personen; want naast de psychisch gestoorde Brady is daar ook nog Holly (familie van een eerder slachtoffer), die dan weer een heel andere ontwikkeling doormaakt…

    Daarmee lijk ik alleen maar positief te zijn, maar dat is niet het geval; want mindere punten heeft dit boek ook. De belangrijkste is dat ik vond dat King, net als bij 11-2-63, veel te veel woorden nodig heeft voor een uiteindelijk toch vrij eenvoudig plot. Schrap 30-40%, en je houdt een veel krachtiger boek over, zou ik zeggen. Maar ja, welke redacteur durft dat nog tegen een grootheid als King te zeggen..?

     


  • Boekrecensie “A boy in winter”, Rachel Seiffert

    Posted on by admin

    Dit boek speelt in de Oekraïne tijdens WOII, als na de verovering door het Duitse leger, de ‘inzetgroepen’ aan de slag gaan met hun grimmige klus Joden te vermoorden.

    Het boek brengt deze gebeurtenissen tot leven via verschillende personen. De Duitse ingenieur en wegenbouwer Pohl, ten eerste, wiens geweten zwaar op de proef wordt gesteld; de Oekraïense Yasia, die bezorgd is om haar gedeserteerde vriend en met de Duitsers collaborerende Mykola, en twee jonge Joodse broertjes die zijn ondergedoken. En de levenslopen van deze personen kruizen zich al snel.

    Seiffert schrijft in een sterke beeldende stijl en maakt dit boek hiermee buitengewoon meeslepend en indringend. Een prachtig boek. Lezen!


  • Boekrecensie ‘Een goede school’, Richard Yates

    Posted on by admin

    Deze schrijver kende ik nog van Revolutionary Road. In dit ook al weer (semi-)autobiografische boek keert hij terug naar zijn schooltijd; een kostschool in de VS. Het verhaal richt zich hierbij op verschillende personages, zowel scholieren als docenten. Dat zou interessant kunnen zijn, maar helaas blijft het allemaal nogal vlak: de personages komen niet tot leven en ook mist het boek enige verhaalkundige spanning of urgentie. Daarmee is dit een weinig meeslepend boek. Nee, geen succes…


  • Boekrecensie ‘Gezien de feiten’, Griet op de Beeck

    Posted on by admin

    Traditiegetrouw lees ik natuurlijk het Boekenweekgeschenk; zoals ook de bijdrage voor 2018 van Griet op de Beeck. Ik ken geen enkele van haar boeken en de vraag was of dit Boekenweekgeschenk ervoor zou zorgen dat dit ik me verder verdiep in haar oeuvre. Meteen het antwoord: nou… nee…

    Het boek begint op zich wel aardig als de man van de bejaarde vrouw Olivia sterft, en zij merkt dat zij eigenlijk is bevrijd van een last. Ze stort zich meteen in nieuwe uitdagingen, waaronder een trip naar een Goed Doel in Afrika. En hier ontmoet ze lokalo Daniel. Ondanks dat haar dochter er niets van moet hebben, ontstaat er een relatie. En op enig moment besluit ze zelfs terug te gaan naar Afrika voor hem. Waarna het verhaal plotsklaps (letterlijk plotsklaps) eindigt…

    Het probleem met dit boek is denk ik met name de vraag wat Griet op de Beeck nu eigenlijk wil vertellen. Dat je elke dag moet leven als je laatste? Altijd nieuwe wegen moet durven in te slaan? Maar die boodschap gooit ze met haar bruuske afloop zelf weer in…

    Verder is de personage van Daniel voor mij erg onduidelijk; hij een perfecte vriend, zonder enige twijfel, zonder enig krasje. Maar daarmee is hij ook ongeloofwaardig en eigenlijk van bordkarton.

    Conclusie: nee; dit is geen erg geslaagd boek. Volgend jaar hopelijk weer beter!


  • Boekrecense ‘Kafka on the Shore’, Haruki Murakami

    Posted on by admin

    Ik heb toch al wel een flinke reeks Murakami’s gelezen, maar dit vind ik toch echt zijn beste! Naar mijn idee komt in dit boek alles samen wat Murakami zo goed kan: in een prachtig, soepele en leesbare stijl een meeslepend verhaal vertellen vol magisch-realistische elementen. Met dat laatste bedoel ik de soms wel heel bizarre gebeurtenissen: zoals vissen die uit de lucht vallen, twee WOII-soldaten die nog steeds ergens diep in het bos ‘de wacht houden’, personages als Johnnie Walker en Colonel Sanders (de KFC-man!), mannen die met katten praten, het houdt niet op. Alles is daarnaast verweven in een plot waarin een heel sterke interne logica toch een beetje lijkt te ontbreken.

    Maar dat neem je allemaal zonder meer voor lief. Want zo kostelijk is het boek wel! Het verhaal concentreert zich op ten eerste de 15-jarige jongen Kafka die van huis wegloopt en zijn plek in de wereld zoekt. Hij belandt in een buitenissige bibliotheek en bouwt een bijzondere relatie op met de eigenaresse en haar enige werknemer. En in een parallel verhaal gaat de bejaarde man Nakata, die zichzelf ‘dom’ noemt en een bijzondere spreekstijl heeft, een bizar avontuur aan, geholpen door een vrachtwagenchauffeur die in hem zijn oude opa ziet. En aan het einde van het boek komt alles min of meer samen.

    Concluderend: dit boek kan ik iedereen, ook zeker degenen die Murakami nog niet kennen, van harte aanbevelen!


  • Boekrecensie ‘De geweldenaars’, Flannery O’Connor

    Dit boek viel me op in de bibliotheek omdat de naam Flannery O’Connor ergens een belletje deed rinkelen. Werd deze Amerikaanse niet genoemd als inspiratie van T.C. Boyle? En hadden die niet dezelfde schrijfopleiding gevolgd? Het was voldoende aanleiding het boek maar eens te lenen.

    En meteen al door de monumentale beginzin, begreep ik dat dit een heel bijzonder boek is over godsdienstwaanzin. We volgen ‘de jongen’, die is opgevoed door zijn oudoom, een zelfverklaard ‘profeet’ die zich terug heeft getrokken in afzondering in het bos. Als die oom op een dag dood in elkaar zakt, kan de jongen eindelijk de wereld in trekken en hij besluit naar zijn oom te gaan, die als leraar in alles precies het tegenovergestelde lijkt van die oudoom. En natuurlijk probeert ‘de leraar’ de jongen meteen beschaving bij te brengen, maar dat is niet zo makkelijk, want de jongen wordt bijna letterlijk verscheurd door het gedachtengoed van zijn oudoom en oom. En zo raakt hij al snel op drift…

    Het boek heeft een heel bijzondere schrijfstijl, vol gruwelijkheden, gekte en verderf. In die zin deed het boek me denken aan Cormac McCarthy, die ook al zo’n rauw typisch Amerikaans boek schreef en ook al het gebruik had zijn karakters consequent zonder naam aan te duiden.

    En net als dat boek van Cormac, vond ik ook dit boek, alhoewel tot op een bepaald niveau zeker fascinerend, niet echt een prettig boek. Daarvoor is de schrijfstijl te weerbarstig en de toon te duister…