Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle boekrecensies
  • Boekrecensie ‘Inca’, Geoff Micks

    Dit is een boek dat in eigen beheer is uitgeven, maar elk daaruit volgende vooroordeel  aangaande de kwaliteit komt op geen enkele manier uit. Want ja: dit is echt een kneiter-goede historische roman! Met een overtuigende stijl bewijst Micks dat hij zeer goed kan schrijven en daarnaast heeft hij overduidelijk veel kennis over het Inca-rijk.

    De gekozen vertelstijl is erg effectief als de oude Inca-edelman Haylli aan een Spaanse priester zijn hele levensverhaal uit de doeken doet. En dat levensverhaal is zeer intrigerend en ook nauw verbonden met de laatste bloeiperiode van het Inca-rijk: voor het ten tijde van de aankomst van de Spaanse conquistadores volledig in elkaar zal klappen.

    Haylli zit hierbij heel dicht bij het vuur, als zoon en later ook de opvolger van de Tocoyricoc, ‘Hij die alles ziet’: zeg maar de opper-rekenmeester of minister van Financiën van de Inca’s. Hij groeit op samen met de jongens die de laatste drie grote generaals zullen worden van de Inca’s (Chalcuchima, Quisquis en Ruminavi), is bevriend met Huayna Capac (de laatste grote Inca-‘keizer’) en is de mentor van diens zonen (waaronder Atahualpa, Huascar en Manco). En zo maakt hij van dichtbij mee hoe het hele kaartenhuis in elkaar stort, als eerst al het rijk verzwakt raakt door een langdurige militaire campagne in het noorden (rond Quito), de bevolking keihard wordt geraakt door een door de Spanjaarden meegebrachte plaag, er daarna een vernietigende strijd om de troon tussen Huascar en Atahualpa volgt en ten slotte Francisco Pizarro zich aandient, die bij de eerste de beste gelegenheid, de troonpretendent gijzelt en zo het hele Inca-rijk verlamt.

    Micks vertelt dit alles in een voortreffelijke stijl, waarbij de enige aanwijzing dat dit boek niet door een uitgeverij is uitgebracht, de opmaak van de alinea’s is. Van begin tot eind is dit boek smullen geblazen! Een onverwachte voltreffer dit!

     


  • Boekrecensie ‘Voor de val’, Noah Hawley

    Posted on by admin

    Deze schrijver kennen we natuurlijk van de excentrieke serie ‘Legion‘, maar vooral van drie heerlijke seizoenen ‘Fargo‘! Van beide series is hij de showrunner, maar hij is dus ook schrijver (net als bijvoorbeeld David Benioff dat is).

    En ook als schrijver is Hawley zeer te genieten. Met dit boek schotelt hij je een zondermeer interessante vertelling voor over hoe een zakenvliegtuigje in zee crasht en slechts twee inzittenden overleven. Dat gegeven is vooral gebruikt om een raamvertelling aan op te hangen, waarin vrijwel alle inzittenden van dat vliegtuigje aan bod komen. Een malafide Wall-street-bons, de baas van een tv-station, een stewardess die wil stoppen met haar werk, een door haar geobsedeerde co-piloot en een consciëntieuze piloot bijvoorbeeld. Hawley weet hen allen vakkundig tot leven te brengen en kenschets hiermee en passant allerlei eigentijdse worstelingen in de levens van deze mensen.

    Maar hoofdpersoon is toch de schilder Scott, die de crash op miraculeuze wijze overleeft en te maken krijgt met de mediastorm die volgt. Hij duikt uiteindelijk onder bij de tante van de kleuter JJ, de andere overlevende. En ten slotte confronteert hij de lompe tv-presentator die allerlei onzin-theorieën over de vliegtuigcrash de wereld in helpt. Hawley stelt hier onverbloemd de hijgerigheid van de hedendaagse media ter discussie en houdt  hiermee en passant hedendaags USA een spiegel voor.

    Al met al is dit hiermee een zeer sterk boek. Als ik toch een kritiekpuntje mag geven: van de achterflap-tekst klopt erg weinig; wie schrijft die dingen toch? Hebben die mensen überhaupt het boek gelezen? En het is niet voor het eerst dat ik dat constateer. Heel vreemd!


  • Boekrecensie ‘Zoon van de Zon’, Wim Kamerbeek

    Posted on by admin

    Bij mijn research voor mogelijk een nieuw boek stuitte ik op deze roman. Het wonderlijke is dat de schrijver, Wim Kamerbeek, duidelijk een min of meer soortgelijk idee had als ik: een boek schrijven over de Inca-tijd ten tijde van de inval door de Spanjaarden. En wel door midden tussen alle historische feiten een fictief hoofdpersonage te plaatsen.

    Dit fictieve personage is in dit boek de Nederlander Willem. Hij krijgt als taak de Inca Huascar, die door Cortes als Inca-ambassadeur gevangen is genomen in Mexico en daardoor in Europa is beland, terug naar huis te brengen. Dit is meteen een nogal boud uitgangspunt, want die Huascar is een belangrijke historische figuur: hij wordt de Inca-‘keizer’ die een verwoestende oorlog zal beginnen tegen zijn halfbroer Atahualpa, vlak voor de noodlottige verschijning van Pizarro.

    Maar ook in het verhaal dat volgt, toont Kamerbeek zich vooral niet te terughoudend. Willem maakt meteen in Machu Picchu kennis met de volledige ‘keizerlijke familie’, trouwt met een Inca-prinses, leert de Inca’s enkele Europese krijgstechnieken, maakt een verre reis naar Brazilië waar hij de legende van ‘El Dorado’ laat ontspruiten en brengt zelfs paarden het Inca-rijk binnen. In de tussentijd veroorlooft Kamerbeek zich nog veel meer: hij toont het Inca-rijk als vergevorderde beschaving die wel degelijk het schrift kent en wereldkaarten heeft en zelfs niet alleen contact heeft met de Mejica’s (Azteken), maar ook met onder meer de ‘gele mensen’ en eerder al ‘Roma’. Hij blaast nieuw leven in de legenda dat de Joden met hun goud naar Zuid-Amerika zijn gevlucht en veroorlooft zich onder meer grapjes over het ontstaan van de rubberen band. Hier toont Wim Kamerbeek in ieder geval zijn enorme kennis over de Inca’s, maar weifelt hij ook niet daar zelf wat speculatieve zaken aan toe te voegen.

    Hoe interessant ook, qua storytelling is er wel wat aan te merken. Ondanks dat het boek bijna 600 pagina’s dik is, had ik heel lang het idee dat het verhaal nog op gang moest komen. Het grote drama ligt immers (volgens mij) in die strijd tussen Huascar en Atahualpa en de komst van Pizarro. Maar zo ver komt Kamerbeek helemaal niet; het verhaal eindigt namelijk nog vóór al die gebeurtenissen; als Huascar inmiddels gevangen is genomen door generaal Quisquis en Atahualpa ver in het noorden begint met zijn reis naar Cuzco om de troon op te eisen. Dat is een merkwaardige keuze, want hiermee mist dit boek eigenlijk een beetje een dwingend plot. Tenzij dit boek nog naadloos wordt gevolgd door een tweede deel natuurlijk. En dat kan zomaar nog eens het geval zijn…


  • Boekrecensie Echo, Thomas Olde Heuvelt

    Posted on by admin

    Deze Nederlandse schrijver heb ik al een tijdje op de radar staan. En zijn een-na-laatste boek ‘Hex’ vond ik meer dan prima gedaan. Daarom was ik ook heel benieuwd naar dit boek, waar Thomas maar liefst zes jaar over gedaan heeft.

    Hij heeft in ieder geval niet stil gezeten, want met 600+ pagina’s is dit een enorme pil geworden. Al met de huiveringwekkende proloog (vrouw wordt in ingesneeuwd chalet belaagd door geesten) wordt duidelijk dat Olde Heuvelt zich nog steeds volop in het horror-genre begeeft. En dat blijkt ook wel uit de rest, want Thomas heeft een uiterst bizar en gruwelijk verhaal voor je in petto. Een verhaal dat wel wat lijkt op de voorganger, in de zin dat nu niet een ‘ondode’ heks een Nederlands dorp in de greep heeft, maar een duivelse berg het Zwitsers dorp Grimentz.

    Alles draait om Nick, die met klimmaatje Augustin, besluit een volledig onbekende berg in Zwitserland te beklimmen, de Maudit. Zijn relaas over die gedoemde beklimming lijkt steeds meer één grote hallucinatie te worden; een huiveringwekkende angstdroom waaruit je niet meer wakker kunt worden. Alles wordt al snel een gruwelijke overlevingsstrijd, waarin Augustin gek wordt en Nick met een klimbijl bewerkt voor die in een ijskloof valt. IJzingwekkend goed beschreven! Dit vond ik achteraf bezien misschien wel het allerbeste deel van het boek.

    Maar daarmee is het verhaal nog verre van verteld, want het grootste deel gaat erover hoe de zwaar in zijn gezicht verminkte Nick de beproeving ternauwernood overleeft, maar wel een kwade kracht in zich te hebben meegenomen; de duivelse krachten van de berg zelf! Zijn Amerikaanse vriend Sam (leuk hoe er eens volledig naturel een gay stel in een horrorboek centraal staat!) probeert hem zo goed en kwaad als het kan bij te staan, maar moet ook nog enkele demonen uit zijn eigen jeugd zien te overwinnen. Ook in dit ‘tweede deel’ van het boek schuwt Olde Heuvelt het grote gebaar nergens: ongelooflijk bizarre gebeurtenisssen en meer dan dertig doden die zullen vallen, allemaal in een woordgebruik dat ook nergens het grote gebaar schuwt. Alles was misschien wel over de top gegaan als de stukken vanuit het perspectief van Sam niet voor enige verlichting hadden gezorgd: hij doorspekt zijn relaas met nonchalante, vaak grappige observaties, eigentijdse mode-taal en engelse one-liners. Sam als de broodnodige ‘comic relief‘ dus.

    Ondanks dat ik soms het idee had dat dit boek zeker ergens voorbij de helft soms wat korter gekund had, bleef het me zonder meer boeien. En dat is maar goed ook, want tegen het einde komen de eindjes heel mooi bij elkaar in een huiveringwekkend en dramatisch einde. Hiermee is dit boek een ‘tour de force’ van een schrijver die duidelijk heel veel in zijn mars heeft. Ondanks dat ik niet echt horror-fan ben, wist het me meer dan te boeien. Ik zal zeker nog eens meer van Thomas olde Heuvelt lezen; hij is zonder meer één van de meest interessante Nederlandse schrijvers van dit ogenblik!


  • Boekrecensie ‘Mijn verhaal’, Johan Cruijff (opgetekend door Jaap de Groot)

    Posted on by admin

    Dit is een aardig boek over het leven van Johan Cruijff, opgetekend door Telegraaf-journalist Jaap de Groot. Het meest interessante is als het bijvoorbeeld gaat over de relatie die Cruijff had met die andere Nederlandse voetbalgrootheid: Rinus Michels. Als we het mogen geloven enerzijds een bikkelharde man, maar tegelijkertijd een heel zorgzaam iemand, bijvoorbeeld als hij Cruyff hoogstpersoonlijk een massage geeft na een zware wedstrijd.

    Maar ook als het gaat over de tijd van Cruyff als speler (ook zijn Amerikaanse periode!) en zijn tijd als trainer/coach, is het vaak boeiend.

    Het minst interessant is echter het tweede deel van het boek, als we over zijn tijd als bestuurder moeten lezen. Hier wordt veel te lang doorgezaagd over de moeizame perikelen tussen Cruyff en sportbestuurders van bijvoorbeeld Ajax, Barcelona of de KNVB. Hier deed het boek teveel denken aan een laatste persoonlijke afrekening. En de latere hoofdstukken met Cruyff’s ideeën over het voetbalspel en de huidige stand van zaken in het voetbal vond ik eerlijk gezegd ook niet zo heel boeiend meer. Zo dooft dit boek, dat zo aardig begon, als een nachtkaars uit.

    En dat is jammer, want Cruyff lijkt toch voldoende interessants te vertellen te hebben. Wat mij betreft had hij nog veel meer verteld over zijn tijd als speler en trainer. Daar heeft schrijver Jaap de Groot volgens mij echt nog veel interessant materiaal laten liggen. Jammer…


  • Boekrecensie ‘Atahuallpa’s vergissing’, Wim Kamerbeek

    Posted on by admin

    Dit boek gaat over misschien wel één van de meest bizarre kantelpunten in de geschiedenis; namelijk hoe een groepje van nog geen tweehonderd Spanjaarden er begin zestiende eeuw in slaagde het machtige Inca-Rijk op de knieën te krijgen. Atahuallpa had hierin een belangrijke rol; als de nieuwe ‘Inca Keizer’ had hij alle kans om de Spanjaarden weg te vagen, maar als gevolg van een aantal fatale vergissingen aan zijn kant, ging het allemaal helemaal mis…

    Wim Kamerbeek heeft over dit gegeven een onderhoudend boek geschreven in een prettig leesbare, losse en soms zelfs bijna joviale stijl. De eerste helft van het boek besteedt hij aan de historische feiten, in het tweede deel gaat hij nader in op de Inca-beschaving.

    Boeiend en leuk boek en zeker bruikbaar bij de research voor wat mogelijk een nieuw boek van mijzelf gaat worden!


  • Boekrecensie ‘Kolja’, Arthur Japin

    Posted on by admin

    Dit is één van de eerste boeken die ik als luisterboek tot me genomen heb. En dat is zeker genieten. Arthur Japin leest zijn verhaal zelf voor en heeft een prettige vertelstem. Zijn verhaal is ook nog eens heel interessant. Hoofdpersoon is Kolja Konradi, een jongeman die lange tijd de beschermeling is geweest van de gebroeders Pjotr en Modest Tsjaikovski.  Zijn ‘schitterende gebrek’ (om even een ‘japinisme’ te gebruiken) is dat hij doof is.

    Als hij op basis van een urgente brief van Pjotr terug gaat naar Petersburg, blijkt de voornoemde onder onduidelijke omstandigheden te zijn overleden. Was het cholera, zelfmoord? Kolja gaat al snel op onderzoek uit.

    Dit relaas wordt doorsneden met dagboekaantekeningen van Modest. Hij wordt door de rijke familie Konradi ingehuurd om hun onhandelbare zoon, de dan nog heel jonge Kolja die als een dier in een donkere kamer is opgesloten, onder handen te nemen. Het lukt Modest al snel om het vertrouwen van de jongen te winnen en hem om te laten gaan met zijn doofheid. Samen maken ze reizen naar doven-instituten in Europa en Kolja bloeit onder de invloed van ‘Modja’ helemaal op.

    Het plot van het boek wordt voortgedreven door twee vragen. Ten eerste: waarom zijn Kolja en Modest gebrouilleerd met elkaar als ze elkaar na de dood van Pjotr treffen? En ten tweede: hoe is Pjotr aan zijn einde gekomen? Die vragen zorgen er zeker voor dat je geboeid blijft. Maar natuurlijk zorgt ook de uitstekende schrijfstijl van Japin daarvoor. Alhoewel je dan wel over zijn soms oubollige woordgebruik (“ik pakte hem bij zijn ‘revers'” bijvoorbeeld) en soms al te overdreven pathos moet stappen.

    Concluderend kun je zeker spreken van een goed boek!


  • Boekrecensie ‘Grand Hotel Europa’, Ilja Leonard Pfeiffer

    Posted on by admin

    Dit boek is misschien wel te zien als een soort vervolg op La Superba, dat kortweg gaat over de tijd dat de schrijver verbleef in Genua. Het boek is heel ‘meta‘, in de zin dat het óók steeds gaat over het schrijven van dit boek. En wonderlijk genoeg lopen het boek en het schrijven van dit boek steeds gelijk op. Zo staat er ergens een zin in de geest als: “Als ik dát aan het begin van dit hoofdstuk geweten had, dan was …” Heel bijzonder…

    In dit boek lezen we erover hoe een nieuwe liefde, Clio, onze schrijver meevoert naar Venetië. En hoe, nadat deze relatie is verbroken, Pfeiffer terechtkomt in een verlopen hotel, natuurlijk het hotel uit de titel.

    Hier moest ik meteen denken aan The Grand Budapest Hotel, de meesterlijke film van Wes Anderson, waar ook al een prominente rol is weggelegd voor de piccolo. De piccolo in dit boek is Abdul, een vluchteling. Zijn verhaal over zijn barre tocht naar Europa vormt één van de vele lijntjes in dit boek (eentje die qua thematiek heel erg aansluit bij La Superba overigens).

    Maar dit boek vertelt veel meer. Een belangrijk thema is het massatoerisme, dat Pfeiffer in alle vormen verafschuwt en genadeloos te kijk zet. En de teloorgang van Europa als een ‘Avondland’, dat leeft in haar verleden, is een ander belangrijk thema. Pfeiffer kan daar allemaal heerlijk over vertellen in een overdadige barokke stijl vol ronkende volzinnen, scherpzinnige beschouwingen en poëtische overpeinzingen. Pfeiffer is dan nog op zijn best als hij op hele eloquente wijze een bepaalt fenomeen fileert, meestal niet al te positief natuurlijk.

    Hiermee is dit wederom een zeer boeiend boek van zonder meer één van de meest interessante schrijvers in het Nederlandse taalgebied.


  • Boekrecensie ‘El Negro en ik’

    Posted on by admin

    Dit boek van Frank Westerman gaat over ‘El Negro’, de neger die in andere tijden, als een dier opgezet werd en tentoon werd gesteld in Europese musea. Maar zoals de titel al aangeeft gaat het boek óók over hem zelf. En dus lezen we over hoe Westerman als jonge student ontwikkelingswerk gaat doen in den vreemde. En hoe hij en passant leert over de zin en onzin van ontwikkelingshulp, het nog steeds niet helemaal verdwenen kolonialisme en racisme en de soms moedeloos stemmende realiteit in veel landen in de rimboe.

    Het boek is met andere woorden dus net als diens andere boeken (1 2) weer heel meta. En dat is interessant genoeg! Westerman heeft voldoende interessants vertellen in dit boek, waarin de zoektocht naar de oorsprong van die El Negro steeds de rode draad vormt. Interessant!


  • Boekrecensie ‘The Parade’, Dave Eggers

    Posted on by admin

    Het meest bijzondere aan dit boek is dat ik het tot me heb genomen in de vorm van een luisterboek. Ik heb het bewust gekocht aangezien ik de laatste tijd iets vaker in de auto zit. En ik moet zeggen: ik vind dit een heel goede tijdsbesteding!

    Dat komt ook omdat er in ‘The Parade’ genoeg te genieten is. Natuurlijk heb ik al veel boeken van Eggers gelezen (1 2 3 4 5) en weet ik dat hij een uitstekende schrijver is. Dus het is niet verbazend dat ook dit boek zeer de moeite waard is.

    De premisse van het verhaal is redelijk absurd: een tweetal werkmannen moet een weg aanleggen in een naamloos ontwikkelingsland ten behoeve van de te houden ‘parade’ waarmee de zojuist verworven vrede in het land moet worden gevierd.

    De leider van de twee wil van dit alles een militaire operatie maken en besluit dat ze elkaar met een nummer moeten aanspreken: ‘4’ voor hemzelf en ‘9’ voor zijn collega. Maar die collega blijkt al snel uit heel ander hout gesneden. Terwijl 4 methodisch aan de slag gaat bij het bedienen van de RS-80, de hypermoderne machine die het asfalt kan aanleggen, heeft 9 de taak de omgeving te verkennen en te zorgen dat er geen obstakels zijn. Maar 9 lijkt alles eerder als een vakantie te beschouwen en hij gaat al snel bij lokale mensen eten (besmettingsgevaar), rotzooit aan met lokale vrouwen (idem), of zwemt met jongetjes in de rivier (idem in het kwadaat). Allemaal zaken die tegen het zere been van 4 aanschoppen natuurlijk. Een groot deel van het boek wordt op die manier gedreven door de moeizame interactie tussen deze twee mannen met die volledig botsende karakters.

    Het plot beweegt zich intussen richting steeds meer rampspoed: 9 raakt (natuurlijk) ziek en 4 ziet zich genoodzaakt de hulp te accepteren van lokale bewoners. Maar is intussen de behulpzame ‘Medallion’ geen cynisch spelletje met hem aan het spelen om hem al zijn geld en spullen af te troggelen? Dat blijft tot het einde onduidelijk. Een einde dat op de koop toe eerst nog goed lijkt af te lopen, maar uiteindelijk een zeer duister en sinister einde krijgt… Maar dat verklap ik nog even niet!

    Hiermee is dit boek een vlammend commentaar op ontwikkelingshulp en de cynische werkelijkheid in veel van dit soort ontwikkelingslanden. En een boek dat zeer de moeite waard is!