Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Alle boekrecensies
  • Boekrecensie ‘Val der titanen’, Ken Follett

    follDe zoektocht naar -mij nog- onbekende schrijvers bracht me bij Ken Follett, die op veel zeer positieve recensies kan rekenen. Zo kwam ik bij dit boek uit, het eerste deel in wat een trilogie moet zijn dat de gehele twintigste eeuw beslaat. En lieve hemel; wat een enorm boek. Met bijna duizend pagina’s is dit een loodzwaar boek: letterlijk zware kost.

    Maar gelukkig blijkt al snel dat in figuurlijke zin de stof veel lichter is. Al meteen de proloog sleept je mee in het relaas van een jongen die op zijn eerste dag in de kolenmijnen (we praten Wales, begin 20e eeuw) een ‘ontgroening’ moet doorstaan. En vanaf dat moment laat het boek je niet meer los. Want Ken Follett voert je mee langs allerlei personages in Europa en Amerika en heeft vooral een heerlijke vertelstem, die noopt tot doorlezen.

    Follett heeft verder een ingenieus plot gebouwd waarin de hoofd-personages maar al te vaak in contact komen met elkaar en vooral ook met allerlei hoofdpersonen uit de Europese geschiedenis. Ik heb het dan over presidenten, premiers, generaals en keizers. En heel vaak zijn de hoofdpersonen aanwezig bij allerlei historische sleutel-scenes. Het deed me een beetje denken aan de manier waarop in de serie ‘Rome’ de hoofdpersonen ook steeds heel veel in contact komen met de ‘grote namen’. En net als bij ‘Rome’ is dat niet altijd even geloofwaardig. Maar Follett komt hiermee weg door vlotte vertelstijl.

    Follett laat overigens ook duidelijk blijken gedegen historisch onderzoek te hebben gedaan. In zijn verhaal verpakt hij heel veel observaties en feitjes over hoe de Eerste Wereldoorlog (die centraal staat in dit boek) tot stand kwam en zich daarna afwikkelde. En daarmee presenteert hij ook zeker feitjes en wetenswaardigheden die ik nog niet wist. Net als dat hij heel goed weet te treffen hoe de mensen die historische gebeurtenissen zelf moeten hebben beleefd.

    En zo is dit een kostelijk boek. Het gaat te ver om in deze recensie ook maar te beginnen met een samenvatting van alle verhaallijnen die over je worden uitgestort in dit boek, maar wees in ieder geval gerust: boeiend is het! De passages die bijvoorbeeld gaan over de loopgravenoorlog aan de Somme en de revolutie in Rusland zijn echt zeer meeslepend.

    Verwacht echter geen verhaal met literaire kwaliteit, personages met heel veel diepgang ,of heel veel betekenislagen, want zo’n boek is dit gewoon niet: het heeft geen enkele enige literaire pretentie. Maar dit is wèl gewoon een hele puike historische roman in optima forma. Daarom toch het advies: Lezen!


  • Boekrecencie ‘Als ik mijn ogen sluit’, Edney Silvestre

    silvDit boek ving mijn aandacht aangezien de blurb wel wat lijkt op mijn eigen roman ‘Het ware paradijs”: jongens gaan op onderzoek naar de dader van een recente moord.

    In dit geval praten we dan begin jaren ’60, Brazilië. De beide jongens Eduardo en Paulo vinden in het bos een bruut vermoorde vrouw. Al snel begrijpen ze dat de hoogbejaarde echtgenoot van haar, de plaatselijke tandarts, dit nooit gedaan kan hebben, en gaan ze op onderzoek.

    Om al snel op allerlei onverkwikkelijke zaken te stuiten, zeker als ze hulp krijgen van een hoogbejaarde ex-communist. Schrijver Silvestre gebuikt hier zijn verhaal nadrukkelijk als stuk maatschappijkritiek op de misstanden in het Brazilië van die tijd, dat nog maar net Keizerrijk af is en op de vooravond staat van een gewelddadige militaire dictatuur. En die misstanden betreffen vooral het grote verschil tussen arm en rijk en alle misdaden waar die rijke bovenlaag telkens weer mee wegkomen.

    Tegelijk is dit boek echter ook een coming-of-age roman over opgroeiende jongens die enkele levenslessen leren over de wereld van de volwassenen. Bijvoorbeeld ook over dat ze niet zo makkelijk de dader zullen vinden als ze wel gedacht hadden. Want ja; dit boek eindigt met een bittere toon. Een finale die overigens wel prachtig is uitgewerkt. En met het prima slot is dit gewoon een prima roman, die het lezen zeker waard is!


  • Boekrecensie ‘Austerlitz’, W.G. Sebald

    sevDit is een heel bijzonder boek, al is het alleen maar om de stijl. Sebald geeft er blijk van lak te hebben aan de gangbare conventies en gebruikt daarom in het geheel geen structurerende elementen als alinea’s of hoofdstukken. Zelfs soms een keer een zin eindigen, lijkt Sebald een vervelende onderbreking te vinden. En zo staat het boek vol met soms ellenlang doormeanderende zinnen.

    Dit zou een vervelend boek kunnen opleveren, maar dat is geenszins het geval. Want Sebald heeft gewoon een heel fijn pennetje en vooral een enorme verteldrift. En zo sleurt hij je meedogenloos het verhaal in, waarin de ik-persoon vertelt over zijn ontmoetingen met de excentrieke, welbespraakte Austerlitz. Die blijkt als kind aan het begin van de oorlog door zijn joodse ouders naar Engeland te zijn gestuurd, waar hij opgroeit als domineeszoon Daffyd in Wales. Zijn ouders heeft hij nooit meer gezien en zo blijft Austerlitz zijn hele leven het gevoel houden dat hij nergens bij hoort.

    Maar hiermee is het boek zeker niet volledig samengevat. Want wat Sebald ook doet is prachtige observaties op je loslaten en kostelijke semi-wetenschappelijke beschouwingen over tal van onderwerpen, zoals de wonderlijke eigenaardigheden van de Middeleeuwse vestingbouw en de opbouw en werking van Theresienstadt (tijdens de oorlog een Joods Getto).

    En overal houdt hij je goed bij de les, ondanks, zoals gesteld, het gebrek aan stijlelementen: ook als je leest over hoe de ik-persoon vertelt over hoe Austerlitz vertelt over hoe Vera (een voormalige buurvrouw van zijn ouders) vertelt over de oorlog (“Vera zei, zei Austerlitz, dat…”), dan raak je geen moment in de war.

    Sebald’s lak aan de stijlregels deed me erg denken aan het boek ‘Alles wat is‘ van James Salter, dat precies hetzelfde laat zien. Want ook dat boek lakt veel van die onwrikbare regels als de laars. Komt het misschien omdat zowel Sebald als Salter gearriveerde schrijvers zijn van gevorderde leeftijd? Hebben bejaarde schrijvers zoals zij gewoon geen zin meer om te voldoen aan al die zogenaamde voorschriften? Het lijkt er wel op en het geeft er ook blijk van dat je al die schrijf- en stijlregels misschien wel vooral niet te serieus moet nemen. Want ook zonder weten zowel Sebald als Salter een geweldig mooi boek te schrijven.

    Kortom: dit is een boek dat je zeker moet lezen!


  • Boekrecensie ‘De helden van New York’, R.J. Ellory

    ellotVan deze schrijver heb ik eerder enkele boeken gelezen (1 2) en daarmee heeft hij bewezen een uitstekende thriller-schrijver te zijn met een literaire kwaliteit. De vraag is alleen wel of hij dit ook bewijst met dit boek, één van zijn vroegere werken.

    Het is een thriller over een getroubleerde Newyorkse politierechercheur die onderzoek doet naar een seriemoord. Op het eerste oog lijkt dit allemaal vreselijk clichématig: hoeveel rechercheurs met rafelrandjes (gedragsproblemen, gebroken gezin, drankprobleem, etc. ) bestaan er immers wel al niet? En daarbij: hoeveel boeken zijn er niet al geschreven over seriemoordenaars? (ik moet toegeven dat ik hier zelf ook aan heb bijgedragen, mijn eigen roman ‘Het ware paradijs‘ handelt ook over de zoektocht naar een seriemoordenaar).

    Het is daarbij twijfelachtig of Ellory met zijn hoofdpersoon Frank Parrish die clichés weet te overstijgen. Natuurlijk; de hoofdpersoon maakt enige ontwikkeling door in het boek, met name in positieve zin omdat Frank weet te dealen met zijn vadercomplex, als hij bedenkt dat die (ooit een corrupte politie-agent) misschien minder erg was als gedacht. Maar intussen heeft Ellory wel vreselijk veel woorden nodig voor zijn verhaal. En dat wordt hierdoor ronduit langdradig als ook de zoektocht naar de seriemoordenaar niet echt opwindend kan worden. Hiermee is dit verreweg Ellory’s matigste boek dat ik heb gelezen. Mijn tip: lees één van de andere boeken van hem.


  • Boekrecensie ‘American Gods’, Neil Gaiman

    agodsDeze schrijver kende ik al van twee eerdere boeken (1 2), die allebei erg sterk waren. Daarom waagde me ik maar eens aan dit bepaald vuistdikke boek, bij wijze van vakantieboek. En dat was geen straf, alleen al door de kostelijke en vaak humorvolle schrijfstijl van Gaiman.

    Het plot intussen draait om de premisse dat met de mensen die naar de Nieuwe Wereld zijn getrokken, ook hun goden mee zijn gekomen. Maar al die oude goden leiden in Amerika een kwijnend bestaan, omdat mensen andere goden op het schild hebben gehezen, zoals de media en de tv. De ex-gedetineerde Shadow wordt ingehuurd door ene ‘Wednesday’ (Wodan / Odin) en belandt op die wijze midden in het strijdgewoel tussen de oude en nieuwe goden.

    Dit alles lijkt een knotsgekke premisse van een boek, maar Neil Gaiman werkt het allemaal meeslepend en ingenieus uit in een heerlijk surrealistisch plot vol mooie wendingen, waarin alles op het eind mooi samen komt. Niet voor niets is inmiddels van het boek ook een tv-serie gemaakt. Al met al is dit dus gewoon weer een erg goed boek. Maar bereid je wel voor op een flinke kluif!


  • Boekrecensie ‘The Phantom Atlas’, Edward Brooke-Hitching

    Posted on by admin

    phaDit boek is een absolute must voor ‘cartofielen’ zoals ik. In een prachtig geillustreerd en samengesteld boek vertelt Brooke kostelijk over allerlei fouten die in ooit op kaarten hebben voorgekomen. Zoals die wonderlijke weergave van Californie als eiland op kaarten uit de 17e eeuw, een nogal vreemde dwaling, want oudere kaarten hadden het nog wel goed. Maar ook over allerlei andere curiositeiten, die om tal van redenen op de kaart verschenen. En nog steeds verschijnen! Zoals het spookeiland ‘Sandy Island’, ergens in de Stille Oceaan, dat nog steeds staat aangegeven op Google Maps.

    Zelf vind ik ook het verhaal rond het Middenamerikaanse land Poyais erg geestig. De avonturier en fantast Gregor MacGregor wist de Europeanen op de mouw te spelden dat hij de koning (‘cazique’) van dit niet bestaande land was. En hij wist hier veel geld aan te verdienen! Als ‘eerbetoon’ aan MacGregor laat ik mijn lange verhaal ‘Judas Iskariot’ overigens ook plaatsvinden in dit land.

    En zo zijn er nog tal van voorbeelden te vinden in dit boek van geinige weetjes en bijzondere geschiedenissen. Daarom is dit boek dus zoals gesteld een ‘must have’ voor mensen die houden van kaarten en atlassen. Geweldig!


  • Boekrecensie “Onze man in Teheran”, Thomas Erdbrink

    Posted on by admin

    erdbDit is een boek met losse verhalen over het dagelijkse leven in Iran, dat fascinerende land in het kruidvat dat het Midden-Oosten heet. Politieke verhandelingen of socio-economische analyses hoef je echter niet te verwachten. Dit is een soms heel persoonlijk over hoe Erdbrink het dagelijkse leven ervaren heeft in de Teheran.

    En dat is boeiend genoeg om te lezen. Bijvoorbeeld omdat je leest dat de bevolking vaak veel vooruitstrevender en meer vrijgevochten is dan de ayatollah’s misschien wel zouden willen. Soms vond ik de persoonlijke beslommeringen van Thomas echter niet altijd even interessant. Maar ondanks dat is dit een zeer lezenswaardig en interessant boekwerk.

    Mede op basis hiervan zou ik het land graag eens willen bezoeken!


  • Boekrecensie “De vrouw in de blauwe mantel”, Deon Meyer

    Posted on by admin

    deonmDit boekje kreeg je cadeau in de week van het Spannende Boek. En het is een hartstikke leuk werkje. Deon Meyer vertelt een verhaal over zijn blijkbaar vaste speurders, Bennie Griessel en Vaughn Cupido. Hiermee heeft hij al een paar mooie personages te pakken. Zo is het bij Vaughn grappig dat hij zijn zinnen doorspekt met Engelse uitdrukkingen, iets wat in Zuid-Afrika echt gebeurt bij mensen die switchen tussen het Afrikaans en Engels.
    Het plotje gaat inmiddels over de zoektocht naar de dader van de moord op een Engelse kunsthistorica. Al snel blijkt dat dit allemaal verband houdt met de jacht op een zeldzaam en peperduur schilderij van Nederlandse Carel Fabritius (van wie ook ‘Het Puttertje’ was, waarover La Tartt schreef). En dit leidt tot een prima plot met een passende en ongedachte ontknoping. Meyer bewijst zich dus, zonder enige literaire aspiraties, een goede thriller-auteur te zijn. Leuk!


  • Boekrecensie ‘Verloren wereld’, Dennis Lehane

    Posted on by admin

    lehLaat ik maar meteen met de deur in huis vallen: dit is een knetter-knetter-knetter-goed boek. Iedereen die op zoek is naar een hardboiled thriller met literaire kwaliteiten, look no further, want dit absolute pareltje in het genre is alles wat je zoekt!

    Voor mij kwam dit overigens niet als een absolute verrassing want de boeken van Dennis Lehane zijn eigenlijk zonder uitzondering goed, zowel zijn Kenzie-Gennaro-serie als losstaande romans als ‘Mystic River’. Maar zijn allerbeste werk is toch wel de Coughlin-trilogie, de serie die verhaalt over het Amerika in de vroege twintigste eeuw vanuit het perspectief van de gebroeders Coughlin, waarvan er eentje de wet zal dienen (hierover lazen we in het fantastische ‘De infiltrant’) en de ander de wet zal overtreden. Over die laatste, Joe, lazen we al in het kostelijke ‘Nachtleven’ en nu dus ook in deze afsluiter van de trilogie.

    Dit boek gaat over de jaren veertig, als Joe Coughlin inmiddels in Florida is opgeklommen tot een gerespecteerd zakenman, die echter nog steeds zeer duidelijke lijntjes met de onderwereld heeft. En dit boek begint ermee dat Joe zich zorgen begint te maken dat dit wel eens verkeerd kan uitpakken, want hij verneemt dat door iemand in het wereldje de opdracht is gegeven om hem te vermoorden.

    Wat volgt is een wervelend meeslepend verhaal, dat vanaf pagina 1 tot de laatste pagina niet alleen overtuigt, maar ook vervult met eerbied. Want Lehane bewijst zich wederom een rasverteller en een fenomenale plotbouwer. En hiermee kon ik eigenlijk niet meer stoppen met lezen tot aan het ijzersterke maar ook zeer dramatische einde. Een absoluut monument, dit boek! Lezen!


  • Boekrecensie ‘Alles wat is’, James Salter

    Posted on by admin

    saltDit is een veelgeroemd boek en daarom ben ik het ook maar eens gaan lezen (in een afgeschreven bieb-boek van een eurootje). Om zeker niet teleurgesteld te worden! En dat terwijl het toch wel een ander soort boek is dan ik had verwacht. Ik had een subtiele en poëtische roman over de liefde verwacht, maar deze roman doet gewoon veel meer; eigenlijk is het een beschrijving van het hele leven van één man; de hoofdpersoon Philip Bowman. We beginnen vanaf het moment dat dit personage afzwaait als militair in WOII en krijgen daarna kortweg zijn hele leven voorgeschoteld, in een soort helikopterview-vertelling. Wat daaraan bijdraagt is dat Salter zijn hoofdpersoon consequent heel afstandelijk ‘Bowman’ blijft noemen.
    Dit alles zou een oninteressant boek kunnen opleveren, ware het niet dat Salter heel knap steeds heel precies en kernachtig kan doordringen tot de essentie. En dan maakt het niet uit waar het over gaat; de liefdes van Bowman, zijn werk, of zelfs de zijpaadjes die soms worden ingeslagen (zoals de passages over Bowman’s (ex-) collega Eddins). Hij weet steeds precies net datgene te beschrijven waar het om gaan.
    Ja, die Salter heeft dus een fijn pennetje en vooral ook een heel scherpe blik op de aard der dingen. Ik las dat hij al in de tachtig was toen hij dit boek schreef en dat verklaart veel: de rijke levenservaring is namelijk maar al te merkbaar. Hiermee is dit een prachtig en zeer meeslepend boek. Ik zeg: lezen!