Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Overig
  • Seizoen 7 ‘Game of Thrones’ gaat beginnen!

    Posted on by admin

    Binnenkort gaat het fantastische Game of Thrones weer beginnen! Inmiddels weten we dat we nog maar twee seizoenen van in totaal nog maar 15 episodes te gaan hebben. Dat betekent dat het einde dus echt al in zicht is! En ik ben heel benieuwd hoe het eindigt. Net zoals eerdere pogingen (1, 2) wil ik daarom wederom een voorschotje nemen op hoe het allemaal gaat eindigen. Na de break meer!

    got10a Continue reading 


  • Wat zijn de succesfactoren van George R.R. Martin?

    Posted on by admin

    got0George R.R. Martin heeft met zijn reeks fantasyboeken die begon met ‘A Game of Thrones’ enorme successen geboekt, ook niet in de laatste plaats natuurlijk door de HBO-serie ‘Game of Thrones’ die grotendeels op zijn boeken gebaseerd is. Het is duidelijk dat er wereldwijd miljoenen dolenthousiaste fans zijn van zijn werk. Maar waarom heeft Martin met zijn boeken zo in de roos geschoten? Er zijn toch wel veel meer grootschalige fantasy-epossen geschreven? Waarin verschilt Martin dan? En wat zijn de achterliggende redenen voor zijn succes? Ik probeer hier in dit stuk een antwoord op te geven.

    Continue reading 


  • Zakelijke blog van mij op SAB-site

    Posted on by admin

    bouwkraanIk schrijf natuurlijk niet alleen bij wijze van vrije-tijdsbesteding: ook binnen mijn werk bij SAB ben ik vooral bezig met het opstellen van stukken. Soms misschien iets wolliger of saaier dan een verhaal van mij, maar toch… Onlangs is een blog-artikel van mij geplaatst op de website van mijn werk. Klik daarvoor deze link aan:

    http://www.sab.nl/bestaand-bebouwd-gebied-en-ladder/

     


  • Filmrecensies September – Oktober 2016

    Van goed naar slecht:

    filmThe Big Short | Deze film gaat over de aanloop naar de financiële crisis van ’08 en die moest ik daarom natuurlijk zeker zien, gezien mijn interesse in dit onderwerp (zie bijvoorbeeld 1, 2 en 3 en mijn verhaal Doppelganger). De film gaat kortweg over een aantal outsiders in het financiële wereldje die de crisis zien aankomen en hierop besluiten te anticiperen. Ze doen hiervoor iets ondenkbaars: ze gaan short op de zeer solide geachte hypotheekobligaties (dit betekent dat ze speculeren op verlies ervan). Iedereen verklaart hen voor gek, maar dat het een keer mis moest gaan met de praktijken van de banken, bleek maar al te waar te zijn. Kortweg kwam die erop neer dat pakketjes hele slechte hypotheken -verstrekt aan mensen die ze eigenlijk niet kunnen betalen-  eindeloos werden opgehakt tot producten (CDO’s), waarvan niemand meer weet waaruit ze eigenlijk bestonden en die cynisch genoeg altijd een triple-A status hadden.
    De meest cynische scene zit dan echter nog in het einde van de film; als wordt getoond hoe na de crisis de frauduleuze bankiers worden veroordeeld, banken worden bestraft en worden opgedeeld en strenge wetgeving wordt uitgevaardigd. Oh nee, geintje, volgt er dan, natuurlijk gebeurde dit niet; want in het echt is de machtige banken-lobby in staat gebleken grote hervormingen tegen te gaan en ook is er slechts één bankier gestraft (een arme sukkelaar in Frankrijk die het iets te bont had gemaakt). En zo is het daarna weer snel business als usual geworden. Eigenlijk wisten we dit allemaal al, maar schokkend en onthutsend blijft het! Zeer relevante film, dus, die je zeker moet kijken. Ook omdat de film lekker excentriek en vlot is vormgegeven; met een fijne soundtrack en een sterrencast met een excellerende Christian Bale en Steve Carrell.

    filmThe Royal Tenenbaums | Dit is de eerste film van Wes Anderson, wiens recentere werken ‘Moonrise Kingdom‘ en ‘The Grand Budapest Hotel‘ ik fantastisch vond. Voldoende elementen uit die films zijn ook hier al te herkennen. De heerlijke eigenzinnige sfeer bijvoorbeeld, de lekker karikaturale personages en natuurlijk de scenes die bol staan van de visuele vondsten en grapjes. Hiermee vond ik ook deze film zeer te genieten. Mooie rollen ook van onder meer Gene Hackman.

    filmInferno | Dit is natuurlijk de verfilming van het boek van Dan Brown. En eigenlijk heeft de film hetzelfde manco als het boek: het hele verhaal hangt veel teveel van toevalligheden aan elkaar en komt veel te gekunsteld over. De film is voor de rest overigens wel goed gemaakt en in een IMAX-filmzaal prima te genieten. En ten slotte raakt de film natuurlijk een aardig en zeer belangrijk thema: worden heel veel problemen op de wereld niet veroorzaakt door overbevolking? Ik denk dat Zobrist daar serieus echt een punt had!

    filmThe A-Team | Stel je deze scene voor: Hannibal en zijn team hebben een transportvliegtuig gestolen en ze worden gevolgd door een horde gevechtsvliegtuigen. Hun vliegtuig wordt uit de lucht geschoten en ontploft. Maar gelukkig hebben de mannen zich tijdig opgesloten in de tank die in de laadruimte stond. Die tank schudt de brokstukken van zich af en valt schijnbaar ongehavend omlaag. Om de val te vertragen begint Hannibal met het kanon naar beneden te schieten. Dit werkt en aldus plonzen ze in een meer en kan iedereen zonder een schrammetje uitstappen. “I love it when a plan comes together!“, knort Hannibal tevreden.
    Deze scene vat de hele film wel samen, die alleen voor de liefhebbers van  ongecompliceerde hersenloze actiefilms een succes is. Een echt retro-’A-team’-gevoel blijft achterwege en gek genoeg wordt ook het achtergrondgegeven (“In 1972 a crack commando unit was sent to prison by a military court for a crime they didn’t commit. These men promptly escaped…“) met voeten getreden. Vrij matig allemaal…

    filmMoneyball | Deze film vertelt het waargebeurde verhaal van een klein honkbalteam, waar de manager (Brad Pitt) op enig moment begint met het gebruiken van wiskundige modellen om zijn team bij elkaar te kopen. Jonah Hill speelt hierbij de sukkelige nerd die hem helpt. En natuurlijk lukt het ze om met een team vol ongedachte, goedkoop opgekochte, en gemankeerde spelers de grote miljardenteams te verslaan en boven zichzelf uit te stijgen. Misschien vinden liefhebbers van American Baseball hier wat aan, maar ik vond deze film werkelijk dood- en doodsaai. Echt een grote sof…


  • De rol van de sidekick in films

    Posted on by admin

    e6ddafe4a264d75c987fd65470e90b64In de NRC stond deze week een interessant artikel over filmscript-schrijven. Dit naar aanleiding van de film Finding Dory, een  spin-off van het succelvolle Finding Nemo. Het bijzondere aan deze film is namelijk dat een nevenpersonage uit deze eerdere film, is gepromoveerd tot hoofdpersoon. Maar is dat wel verstandig om die sidekick die rol te geven? Misschien niet als je bedenkt dat de sidekick juist vaak met name sterk is als die de tweede viool speelt: als die een mooi contrapunt vormt met de hoofdpersoon. Zoals het artikel goed aantoont is daarbij in veel films het model dat de hoofdpersoon serieus en rechtschapen maar ook een beetje saai is. Dit wordt dan gecompenseerd door de sidekick, die juist lekker gek, grappig en onvoorspelbaar is.

    Een school-voorbeeld is misschien wel Donkey (niet genoemd in het NRC-artikel), de lekker gekke spraakwaterval met de stem van Eddie Murphy uit Shrek. Hij vormt een mooi tegenwicht voor de titelheld, en zo versterken ze elkaar ook. Maar wat nou als je een film had gemaakt over Donkey? Misschien had je juist dan wel weer Donkey een sidekick moeten geven die juist doodserieus en saai is, juist om dan weer het juiste tegenwicht te bieden.

    Het is interessante materie, waarin ook geen wetmatigheden zijn, volgens mij. Want uiteindelijk kan ook de sidekick uiteindelijk groter worden dan de oorspronkelijke ‘hoofdpersoon’. Denk aan de Minions, de grappige hulpjes van de ‘kwaadaardige’ Gru, die uiteindelijk veel populairder zijn geworden bij het publiek dan Gru zelf en nu hun eigen film hebben….


  • Boekrecensie ‘In koelen bloede’, Truman Capote

    Dit zeer bekende klassieke boek van Truman Capote (schrijver ook van ‘Breakfast at Tiffany’s') wordt omschreven als magistraal (ten minste: op de achterflap) en dat is naar mijn idee niet overdreven. Want dit is een werkelijk zeer indrukwekkend stuk werk, waarvoor Capote zich zeer diep heeft ingegraven in een werkelijk gebeurde misdaad-geschiedenis en deze enorm gedetailleerd beschrijft. Alles draait om de moord op het boerengezin Clutter uit Kansas: goede, aardige mensen, die op een fatale nacht worden bezocht door twee ex-gedetineerden: Dick en Perry, die hopen er een volle kluis te vinden (helaas). En meteen is het boek al spannend als Capote enerzijds in een paar krachtige streken de Clutters neer zet (je gaat meteen van ze houden) en anderzijds er verslag van doet hoe de daders onhoudbaar hun prooien naderen. Juist omdat jij wel weet wat er staat te gebeuren, is dit bloedstollend om te lezen.

    Capote beschrijft alles en iedereen uitgebreid. Alleen de moorden zelf laat hij lang onbesproken. Daar wordt pas later op ingegaan, als de zielenroerselen van de beide daders (allebei gemankeerde mannen met moeizame levensgeschiedenissen) diepgravender worden beschreven. Natuurlijk wordt dan ook ingegaan op de rechtszaak en op het doodvonnis, dat beide daders niet zullen ontlopen. Jaren later is dan hun executie en naar verluidt was Capote hier ook weer zelf bij aanwezig. Hij beschrijft deze dramatische gebeurtenis al even indringend.

    Ik koelen bloede is een heel bijzonder boek, dat veelgeroemd is als het eerste goede voorbeeld van ‘literaire non-fictie’. En het is zeker het lezen waard!


  • Onze taal ‘geüpdatet’

    Onze taal geüpdatet’. Iedereen met een beetje taalgevoel zou volgens mij gruwen van die idiote vervoeging van ‘update’. En toch is dit blijkbaar de spellingsregel van het Genootschap Onze Taal. Met aan het eind een stille ‘t’ ook nog eens. Werkelijk, hoe verzin je het? Een andere gruwel is bijvoorbeeld ‘ge-e-maild’. Dit is toch verschrikkelijk! Je vraagt je bijkans af wie onze taal nu meer aan het verminken is: dit Genootschap, of de hedendaagse door social media beïnvloede jeugd die correct taalgebruik minacht met vondsten als ‘me skat’ (mijn vriendin) of afkortingen in de trant van ‘FF w88′.

    Maar goed, is dit eigenlijk heel onverwacht? We hebben het immers over hetzelfde Genootschap dat eerder al die surrealistische tussen-n regels over ons uitgestort heeft. De kolderieke opeenstapeling van uitzondering op uitzondering (voor bijvoorbeeld ‘pannenkoek’) werkt eigenlijk alleen maar op de lachspieren, als het niet zo triest zou zijn. Het bevestigt het beeld van het Genootschap als een club doorgedraaide taalneuroten die helemaal in hun eigen wereldje zitten.

    Jammer, want naar mijn idee verleen je hiermee de taal geen dienst. Ik zou zeggen: begin ook gewoon niet aan het op Nederlandse wijze vervoegen van Engelse leenwoorden. Daar komt alleen maar ellende van! Dus zeg: zoek maar een Nederlands alternatief. En als je dan toch zo nodig een leenwoord wilt gebruiken, dan moet je maar zeggen: ‘Ik heb een update gemaakt’, of ‘ik heb een e-mail gestuurd’. En wat betreft die tussen-n zou ik gewoon zeggen: het mag beide, wat je maar het beste lijkt.

    Zo is het misschien echt ‘onze taal’ die ‘geüpdatet’ wordt!