Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Category Archives Overig
  • Harland Awards verhalenwedstrijd 2017

    Dit is een gevalletje ‘Spuit 11’, dat geef ik meteen toe. Maar ik vroeg me onlangs opeens af wat er eigenlijk was gebeurd met dat verhaal dat ik nog had ingezonden voor de ‘Harland Awards 2017’.

    Nou, dat blijkt alweer maanden geleden de gedeelde 63e plaats te hebben gehaald van de voorselectie van die wedstrijd. Met de 178 inzendingen is dat ruim in het ‘linkerrijtje’ zo gezegd, maar dit resultaat is nou ook weer niet iets om echt heel warm van te worden.

    Hoe dan ook, toch even een korte melding nog hiervan… Het verhaal zelf is overigens hier te vinden.


  • Nieuwe blog op Ruimtemakers-Oost

    Ik heb weer een nieuw blog-bericht geplaatst op de site van Ruimtemakers-Oost, deze keer over de nieuwe stations van twee steden waar in gewoond/gewerkt heb: Breda en Arnhem. Ondanks dat het beide qua vorm mooie stations zijn, vind ik dat er nog wel wat is te zeggen over de functionaliteit ervan!

    Klik het plaatje aan voor de link!


  • Kort essay ‘Complexiteit tegengaan’

    Navolgend essay heb ik aanvankelijk geschreven voor één van de gremia waar ik wel eens iets van me laat horen, namelijk de site van Ruimtemakers Oost. Bij nader inzien vond ik het bericht hiervoor minder geschikt. Daarom in ieder geval publicatie op mijn eigen web-blog!

    Dat de dagelijkse praktijk in de ruimtelijke ordening er de laatste jaren alleen maar ingewikkelder op is geworden, staat denk ik niet buiten kijf. Als onomstotelijk bewijs hoef je eigenlijk niet meer te doen dan er zomaar een recent opgesteld bestemmingsplan bij te pakken en dit te vergelijken met een plan van laten we zeggen tien of twintig jaar geleden. Niet alleen zijn bestemmingsplannen flink gegroeid in omvang (langere toelichtingen, meer regels, ingewikkelder verbeeldingen, veel meer onderliggende rapporten), maar ook bijvoorbeeld in de inhoudelijke opzet van de regeling. Kortom: we hebben te maken met steeds verder uitdijende complexiteit. Die toenemende complexiteit zou je als een onontkoombaar gegeven kunnen beschouwen, maar daar is volgens mij nog wel wat op af te dingen! Daarover gaat dit blog.

    Continue reading 


  • Nieuw blog-bericht op GSRO-site

    Posted on by admin

    Ik heb weer een nieuwe blog geplaatst op de site van de GSRO; Ruimtemakers-Oost. Deze keer over hoe naar mijn idee wat meer ‘noaberschap’ zeker gewenst zou zijn in de ruimtelijke ordeningspraktijk. Klik om dit blog te lezen het plaatje aan!


  • Uitgelicht: De ‘oorlogsverhalen’

    Posted on by admin

    Ik heb enkele verhalen geschreven die spelen in een oorlog. Deze wil ik hierbij graag nog eens onder de aandacht brengen:

    De Krimoorlog: In ‘Monologen van een onsterfelijke, deel 2‘ vertelt Miksa over zijn belevenissen tijdens de Krimoorlog, die plaatshad in de eerste helft van de negentiende eeuw.

    De Eerste Wereldoorlog: In ‘Het visioen‘ moet Harry Hilhurst door een bericht in de krant terug denken aan zijn tijd als soldaat in de Eerste Wereldoorlog, en in het bijzonder het visioen dat hij kreeg tijdens een veldslag tegen de Duitsers.

    De Tweede Wereldoorlog: in ‘Monowitz‘ maken we kennis met een Duitse soldaat die moet werken in het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau.

    En ten slotte kan ik natuurlijk ook mijn afgeronde boek ‘Het ware paradijs’ noemen, dat in het geheel plaatsvindt in het Duitsland vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog.


  • Blog-bericht op Ruimtemakers-Oost

    Ik heb wederom een blog-bericht geplaatst op de site van GSRO; Ruimtemakers-Oost, deze keer over de vraag welke informatie we nog meer kunnen halen uit RuimtelijkePlannen.nl (de landelijke voorziening waarop alle ruimtelijke plannen worden gedeeld) als we deze koppelen en vergelijken met registraties van het kadaster.

    Lees het blog door het nevenstaande plaatje aan te klikken!


  • Uitgelicht: verhalen over ‘zware’ thema’s

    agnusIk schuw in mijn verhalen niet om het soms over zware thema’s te hebben, en dan bedoel ik oorlog, dood en verderf en meer van dat soort zaken… Op het gevaar af dat het allemaal als pretentieus, ongepast of volledig misplaatst wordt gevonden, maar ja, dat zij dan zo…

    Hieronder enkele van deze verhalen:

    Het oorlogsgeweld in Midden-Afrika en meer specifiek het vreselijke conflict tussen de rivaliserende stammen van de Hutu’s en Tutsi’s in Rwanda en omstreken, inspireerde me tot het verhaal ‘Agnus Dei‘.

    De gruwel van de  vernietigingskampen tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin mensen op industriele wijze werden omgebracht in onder meer Auschwitz, inspireerde met tot het verhaal ‘Monowitz‘.

    De vreselijke patstelling waarin de Israëliërs en Palestijnen in terecht zijn gekomen in ‘Het Beloofde Land’, de waanzin van het conflict en het uitzichtloze hiervan, inspireerde me tot het verhaal ‘Het huis‘.

     

     


  • Boekrecensie ‘De Nix’, Nathan Hill

    nixWat is dat toch de laatste tijd met die hedendaagse ‘grote’ Amerikaanse schrijvers, dat ze allemaal van die enorme pillen moeten voortbrengen? Noem bijvoorbeeld Jonathan Franzen’s laatste stoeptegel ‘Zuiverheid‘ of Paul Auster’s ‘4 3 2 1‘. Alhoewel ik deze schrijvers zeker zeer interessant vind, schrikt de enorme omvang van die boeken me toch wel af. En ergens vind ik het ook erg pretentieus of zelfs arrogant; alsof de schrijver zegt: “Ik vind mezelf zo goed dat het volledig terecht is dat ik heel veel van je aandacht vraag!”  Ach… Misschien heeft het er ook wel mee te maken dat de voornoemde schrijvers inmiddels gearriveerd zijn en zich niet meer door een redacteur laten zeggen dat ze 60% van het boek moeten schrappen…

    Deze laatste verklaring kan dan in ieder geval geen reden zijn waarom het boek ‘De Nix‘ zo’n enorme omvang heeft (700+ pagina’s). Schrijver Nathan Hill is immers nota bene debutant en nog lang geen gevestigde naam. En op het eerste oog lijkt de thematiek ook echt niet te rechtvaardigen; de achterflap rept over een getroebleerde schrijver met moeder-issues. Dat lijkt toch niet echt wereldschokkend allemaal…

    Maar toen ik eenmaal begon te lezen, verdween de scepsis al snel en drong bij me door dat Hill een heel erg goed boek geschreven heeft. Zijn onderwerp-keuze mag dan wel niet zo bijzonder zijn, maar wat hij ermee doet is toch wel echt geweldig. Hij brengt hoofdpersoon Samuel prachtig tot leven, net als zijn moeder Faye. Hij schakelt soepel tussen verschillende verteltijden, variërend van de jaren ’60 van de vorige eeuw tot het heden. En hij weet alle verwikkelingen, die nog niet eens zo bijzonder zijn, zeer goed tot leven te brengen. Zelfs uitstapjes, over een luie studente en een WoW-speler, zijn kostelijk, en dan vergeef je Nathan Hill dat hij hier wel echt karikaturen heeft geschapen. Die studente klaagt de de universiteit aan als een overgetikt essay van haar wordt geweigerd door haar docent Samuel. En bij de maatschappelijk mislukte ‘Pwnage’ gaat het er om dat die letterlijk ten onder gaat in het spel World of Warcraft (WoW dus; hier overigens: World of Elfscape), waar hij heer en meester is (zie de duidelijke link met mijn eigen verhaal ‘Lieve Brawne‘).

    En zo heeft Nathan Hill al met al naar mijn mening een behoorlijk briljant debuut geschreven. Een prachtig portret van enkele heel levensechte personages, een nietsverhullende spiegel van deze moderne tijd waarin we leven, een messcherp maar ook vaak hilarisch commentaar op onze maatschappij; het is het allemaal.

    Ik zeg: lezen!