Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


Concertrecensie Dream Theater, 013, 16 juli 2014

Normaliter wil ik zeker geen concertrecensies op mijn blog gaan bijhouden, maar voor het weergaloze concert van Dream Theater vorige week in 013 Tilburg, maak ik graag een uitzondering. Naar mijn idee kan zonder meer staande worden gehouden dat dit momenteel de beste band ter wereld is, want deze muzikanten beheersen hun instrumenten zo fenomenaal goed! Een anekdote rondom bassist John Myung is veelzeggend, want hij is voor zover bekend de enige gitarist/bassist ter wereld die bij een concert niet alleen voor een concert een warming up doet, maar nadien ook een cooling down!

Bij wijze van concertrecensie loop ik de volledige setlist van de avond na:

(Opening: Een mooi geanimeerd filmpje dat een overzicht geeft van alle albums van DT, vanaf hun ‘When Dream and Day unite’-album. De verwachte opening met ‘False Awakening Suite’ blijft -grotendeels- uit)

Act 1

1. The Enemy Inside: Logisch begin, want dit is de eerste single van het laatste album. Dit nummer is overigens wat mij betreft volledig terecht genomineerd geweest voor een Grammy (helaas niet gewonnen).

2. The Shattered Fortress: Opvallende keuze, want dit nummer is als slotstuk van de Twelve Step Suite (het ‘album’ dat verstopt was in vier andere albums) vooral een pastiche van andere topwerkjes zoals ‘The Glass Prison’, ‘The Root of All Evil’ en ‘Repentance’… Die dus ook allemaal niet gespeeld werden. Voelde bij mij een beetje aan als een medley.

3. On the Backs of Angels: Opener van de een-na-laatste cd en verreweg het beste nummer daarvan!

4. The Looking Glass: Een persoonlijke favoriet, deze overduidelijke ode aan Rush. Geweldig nummer.

5. Trial of Tears: Opvallend keuze, deze afsluiter van het niet echt geliefde ‘Falling into Infinity’-album, met verlengde gitaar intro.

6. Enigma Machine: Toppertje van de laatste plaat, met loodzware gitaar-riff aan het begin en drumsolo van de nieuwe Mike aan het eind.

7. Along for the Ride: Alweer een nummer van het laatste album, mooie ballad-achtige song.

8. Breaking All Illusions: Een wat rustiger nummer van de een-na-laatste cd ‘A Dramatic turn of Events’, als passende afsluiter voor de pauze.

(Pauze: het publiek wordt goed vermaakt met geinige reclamespotjes van bijvoorbeeld de Jordan Rudess – Action Figure en de vele Youtube-filmpjes van mensen die DT-stukken naspelen, inclusief de ‘Triangle Man’)

Act 2

9. The Mirror: Het twintigjarige jubileum van het ‘Awake’-album wordt gevierd met maar liefst vijf songs van dit album. Zelf leerde ik DT met dit album kennen, dus ik ben dus ook al 20 jaar fan, besef ik nu!

10. Lie: Net als op de plaat loopt dit stevige nummer naadloos vanuit het vorige nummer over.

11. Lifting Shadows Off a Dream: Persoonlijk niet mijn favoriet (waarom geen Voices of 6:00 bijvoorbeeld?). Maar wel mooi uitgevoerd…

12. Scarred: Naar verluidt een persoonlijke favoriet van zanger James LaBrie; hij kan in ieder geval lekker los gaan.

13. Space-Dye Vest: Opvallende keuze, want dit is eigenlijk een werkje van Kevin Moore (de eerste toetsenist). Ik meen dat John Petrucci wel eens heeft gezegd dat dit nummer nooit het album had gehaald als ze toen al hadden geweten dat Moore zo kort hierna zou vertrekken. Maar nog steeds een mooi stemmig nummer.

14. Illumination Theory: De imposante albumafsluiter van het laatste album, inclusief het georkestreerde middendeel, dat ten gehore wordt gebracht met prachtige animatie. Kippenvel.

Encore:

15. Overture 1928: Een volledige ‘Scenes of a Memory’-set in de encore, blijkt al snel. Eens te meer blijkt deze plaat het sleutelalbum te zijn van deze band…

16. Strange Déjà Vu: … Dat betekent ook dat van de vier album tussen ‘Scenes of a Memory’ en ‘Black Clouds & Silver Linings’ geen enkel nummer gespeeld wordt… Bizar eigenlijk dat er een show van drie uur wordt gegeven en dat er dan nog zo veel ontbreekt!

17. The Dance of Eternity: Heerlijke instrumental, waarbij John Petrucci en John Myung dicht naast elkaar staand op het podium nog maar eens hun meesterschap onderstrepen. Ronduit indrukwekkend!

18. Finally Free: Passend triomfantelijk einde aan een concert dat exact drie uur geduurd heeft, van acht tot elf, inderdaad een avondvullend programma. De bandleden blijven nog lang hangen om het publiek te bedanken. Wat een show!

Comments are closed.