f a n t a s t i c o n

Verhalen en meer van Christian Deterink

+menu-


  • Verhaal ‘Oog om oog, tand om tand’ afgerond

    Posted on by admin


    Het heeft een flink aantal jaren geduurd, maar eindelijk heb ik dit verhaal eens afgerond, waarvan ik vooralsnog alleen het eerste deel op mijn site gezet had. Dat heeft er alles mee te maken dat ik door de hele corona-crisis gewoon opeens toch meer tijd heb om me eens met dit soort dingen bezig te houden. Boeken lezen, films kijken, sporten, allerlei andere dingen en… dus ook schrijven.

    Kortom: met veel plezier kan ik dus eindelijk het hele verhaal laten zien! Klik om het verhaal te lezen het plaatje aan!


  • Tv-recensie ‘Better Call Saul’, seizoen 5

    Posted on by admin

    Deze serie is natuurlijk een prequel-spinoff van het onvolprezen ‘Breaking Bad’, maar is daar ook niet echt mee te vergelijken. Natuurlijk: beide series kennen die soms geniale visuele vondsten van maker Vince Gilligan, maar waar BB het moet hebben van een sensationeel snel plot, moet BCS het vooral hebben van heel nauwgezet uitgewerkte karakterontwikkelingen van de hoofdpersonen.

    Dat leidt tot een serie die enerzijds vaak nogal traag aanvoelt (ja, dit is een slow-burner!) maar aan de andere kant wel indruk maakt omdat de karakters ècht beklijven. Ik noem dan, naast natuurlijk ook kostelijke personages als Gus Fring, Mike Ehrmantraut en Lalo Salamanca met name Chuck McGill (de inmiddels gestorven broer van), de gevoelige drugscrimineel Nacho Varga, Jimmy ‘Saul Goodman’ McGill zelf natuurlijk, en eerst en vooral Kim Wexler. De vriendin van Jimmy wordt een steeds gelaagder en boeiender personage.

    Waarmee de vraag nog dringender wordt: wat gaat er in het zesde en laatste seizoen van BCS met haar gebeuren? Want we weten in ieder geval zeker dat Kim in BB geen enkele rol meer speelt! Alleen deze vraag zorgt ervoor dat ik seizoen 6 zéker ga kijken!


  • Boekrecensie ‘Butcher’s Crossing’, John Williams

    Posted on by admin

    De inmiddels overleden schrijver John Williams was grotendeels vergeten, tot diens roman ‘Stoner’ enkele jaren geleden opeens veel aandacht kreeg (en zeer hoge waarderingen). Dit boek, ‘Butcher’s Crossing’ is het boek dat Williams daarvóór schreef, halverwege jaren ’60 van de vorige eeuw.

    Het boek gaat over een jongeman die naar het eponieme plaatsje in het Amerikaanse Midwesten reist met het plan om hier, zoals zovelen, bizons te gaan jagen. Deze Will Andrews vindt hier al snel de bezeten jager Miller en met hem -en twee anderen- reizen ze af naar een zeer afgelegen vallei waar volgens Miller nog een heleboel bizons moeten leven. En natuurlijk wordt het een barre, zeer barre onderneming…

    Al heel snel had ik bij lezing sterke associaties met het boek ‘Meridiaan van bloed’ van Cormac McCarthy. Niet alleen speelt dit boek in ruwweg dezelfde tijd en omgeving, maar het gaat óók over een jongeman die zich in een soortgelijk grimmig avontuur stort. Maar er zijn nog veel meer parallellen te trekken: beide boeken hebben dezelfde sobere, louter beschrijvende stijl die verstoken is van enige emotie of duiding èn dezelfde afstandelijke benadering van de personages: zelfs Will Andrews wordt door Williams consequent met zijn achternaam genoemd.

    En ten slotte, en dat is misschien wel het belangrijkste, beide boeken hebben hetzelfde nihilistische en schijnbaar betekenisloze verhaal. Want net als met McCarthy’s boek (terecht getypeerd als ‘anti-western’) dringt zich ook hier zeer de vraag op waarom Williams dit verhaal nu eigenlijk vertelt! Er is geen moraal of wijze les, geen spanningsboog, geen noemenswaardig plot en geen ontwikkeling van welke personage dan ook. We tasten zelfs nog steeds grotendeels in het duister waarom Andrews, uit een welgesteld Boston’s nest, überhaupt dit avontuur aangaat!

    En zo heb ik ook hetzelfde bezwaar bij dit boek als bij voornoemd boek van McCarthy (dat ca. 20 jaar later is geschreven en misschien wel sterk geïnspireerd is door ‘Butcher’s Crossing’, wie zal het zeggen?). Aan de ene kant fascineert het brute verhaal over de wezenloze slachtpartij van alle Amerikaanse bizons in de negentiende eeuw. Maar aan de andere kant brengt het te weinig diepgang en betekenis.


  • Tv-recensie ‘Mindhunter’, seizoen 1

    Posted on by admin

    Deze serie gaat over de begintijd van de nieuwe Behavorial Science Unit van de FBI. We praten de jaren ’70 als de gedreven jonge agent Holden Ford het voor elkaar krijgt dat de FBI hem de ruimte geeft om het gedrag van moordenaars beter te begrijpen en zo andere moordzaken te kunnen oplossen. En dat is op zich interessant genoeg. Deze serie is echt een ‘slow-burn’, zoals dat heet. Het gaat allemaal niet heel snel en ook spektakelscenes blijven grotendeels uit. Maar toch houdt de serie de aandacht vast. Al met al aardig, dus!


  • Boekrecensie ‘Teatro Olimpico’, Kees ’t Hart

    Posted on by admin

    Dit boek is geschreven in de vorm van een soort verslag aan een commissie die theatermakers Kees (de verteller) en diens kompaan Hein zou kunnen helpen met het financiële fiasco dat hun Rousseau-productie in het theater van de titel is geworden. Dit boek is echter met name een kapstok voor Kees ’t Hart om op vileine wijze de theaterwereld te fileren.

    Dat doet hij ten eerste door al het quasi-intellectuele gewauwel over artistieke concepten aan de orde te stellen. Het boek zit propvol met de onnavolgbare opvattingen van Kees over theater, die vooral de ‘evidenties’ van Beckett-theater verafschuwt en meer heeft met de banaliteit en het encyclopedische van theater. Of zoiets. Nog steeds blijft het namelijk volstrekt onduidelijk wat dat theaterstuk over ‘Rousseau’ nou eigenlijk had moeten worden…

    Ten tweede laat ’t Hart op kostelijke wijze zien hoe Kees en Hein zich in de nesten werken als de kans zich voordoet om het stuk te laten uitvoeren in Italië. Want hier is het artistieke wereldje nòg vager dan in Nederland: schimmige afspraken, een bonte stoet meestal onbereikbare contactpersonen en continue onduidelijkheid over de financiering. Hier leest het boek als een rampenfilm: je weet dat het erg wordt en dat wordt het ook! De schrijver zet dit allemaal dik aan, met knallende ruzies, huilbuien en soms weer opbloeiende misplaatste hoop dat het misschien allemaal toch nog goed komt. En het boek komt tot een heerlijk cynisch einde, waarin ‘Rousseau’ door de Italianen onherkenbaar is verminkt tot afschuwelijk Beckettiaans theater èn desondanks zeer lovende kritieken krijgt, terwijl de protagonisten, ondanks dat ze met de gebakken peren blijven zitten, toch nog heel wezenloos een slotfeest op hun camping geven.

    Hiermee vond ik dit een kostelijk boek. Leuk!

     


  • Blog: ‘een ongemakkelijke waarheid’

    Posted on by admin


    In deze tijden van corona hoor je veel mensen roepen dat we lessen uit deze crisis moeten halen: ‘Never waste a good crisis’, dat soort kreten. Is het bijvoorbeeld wel zo verstandig dat er enorm veel mensen continu over de hele wereld gevlogen worden? Afgezien van dat dit heel milieuvervuilend is, lijkt het namelijk ook de ideale voedingsbodem voor een pandemie zoals deze te zijn.
    Ik denk dat het helemaal niet verkeerd zou zijn als we ons zelf dergelijke vragen zouden gaan stellen. En ik zou het ook graag meteen breder willen trekken. Hierover meer in dit langere blogbericht.

    Continue reading 


  • Mijn definitieve post over ‘Game of Thrones’

    Posted on by admin

    De tv-serie ‘Game of Thrones’ is al enige tijd gelegen afgelopen, maar houdt wereldwijd de gemoederen nog steeds bezig. Eigenlijk is iedereen het er wel over eens dat de serie niet het einde kreeg die het verdiende. En ook ik vind de laatste twee seizoenen van de serie bedroevend slecht, zoals ik eerder (1 2) al zeer uitgebreid heb betoogd.

    Al met al moet je zeggen dat de showrunners, Benioff & Weiss, er toch echt een potje van hebben gemaakt in de laatste twee seizoenen. Wat irriteert is dat zij het genuanceerde imaginaerium van George Martin, waarin talloze complexe personages nooit alleen maar goed of slecht zijn, en acties altijd gevolgen hebben, hebben veranderd in een heel plat eendimensionaal fantasietje waarin bijvoorbeeld karakters opeens wel goed òf slecht waren en logische oorzaak-gevolg-relaties en plotlijnen wegvielen. Persoonlijke ontwikkelingen werden bruut afgekapt, het plot werd veel te gehaast tot een afronding gebracht en alles werd gesmoord in een paar kolossale veldslagen en visueel spektakel. Om een voorbeeld te geven: terugkijkend is het volstrekt ongeloofwaardige en stompzinnige eindgevecht op het strand tussen Euron en Jaime ronduit pijnlijk om aan terug te denken: fans van deze serie verdienden ècht beter!

    Om ‘Game of Thrones’ te enen male uit mijn systeem te krijgen, heb ik een allerlaatste poging gedaan om een acceptabel einde aan het verhaal te breien. Natuurlijk nog steeds gemankeerd en op veel onderdelen zeker niet perfect, maar naar mijn idee geeft het een idee over hoe een beter einde er toch zeker in gezeten had!

    Om mijn opzet te lezen, klik dan het nevenstaande plaatje aan!


  • Boekrecensie ‘Een akkefietje’, Mark Haddon

    Posted on by admin

    Van deze schrijver heb ik eerder diverse boeken gelezen ( 1 2 3) en dit boek is heel vergelijkbaar met zijn eerdere worpen. Wederom geeft hij inkijkjes in de levens van diverse mensen die hij in elkaar afwisselende hoofdstukken aan het woord laat. En wederom is zijn kracht zijn inzicht in de menselijke psyche en tegelijkertijd zijn vermogen om de verhalen licht en soms ronduit grappig te houden.

    Alles draait deze keer om George en Jean Hall en hun volwassen twee kinderen, die allemaal nogal issues hebben. Een bruiloft die wel/niet doorgaat, relaties die uitgaan of opbloeien, George die intussen min of meer zijn verstand verliest. Het leidt allemaal tot een veelbewogen huwelijksfeest.

    Hiermee is dit wederom een heel erg leuk boek. Misschien niet de beste en de meest indrukwekkende, maar toch weer gewoon een hele goede Haddon!


  • Tv-recensie ‘Wolf Hall’, seizoen 1

    Posted on by admin

    Dit is natuurlijk de verfilming van het briljante epos van Hilary Mantel over opkomst en ondergang van Thomas Cromwell in het Engeland van de vroege 16e eeuw. De serie beslaat de eerste twee boeken, waarbij natuurlijk meteen de vraag wordt opgeroepen of er nog een tweede seizoen volgt op basis van het derde en laatste boek van Mantel, dat nog maar pas uit is. Het boek dat ik ook nog moet lezen.

    De serie is mooi vormgegeven als echt kostuumdrama en de hoofdrollen zijn goed ingevuld, met bijvoorbeeld Jonathan Pryce (uit GoT) als aartsbisschop Wolsey, Damien Lewis (uit Homeland) als Henry VIII, Claire Foy (uit The Crown) als Anne Boleyn en zelfs Tom Holland (uit Spiderman) als de zoon van Cromwell. Toch vond ik het soms moeizaam om vanuit deze serie het verhaal goed te volgen: bepaalde zaken worden heel kort aangestipt in raadselachtige korte scènetjes en het aantal bijpersonages is heel groot. Hieraan zie je dat het toch bijna ondoenlijk is twee vuistdikke overvolle romans te vertalen in uiteindelijk maar 6 uur filmtijd. Maar al met al zeker toch nog boeiend om te zien!


  • Boekrecensie ‘Het complot tegen Amerika’, Philip Roth

    Posted on by admin

    In dit ijzersterke boek schrijft Philip Roth over een alternatieve geschiedenis waarin niet Franklin D. Roosevelt de presidentsverkiezingen wint van 1940, maar Charles Lindbergh, naast beroemd vliegenier ook iemand met nazi-sympathieën en een politicus die als credo ‘America First’ heeft. Hierin lijkt de premisse van dit boek natuurlijk op mijn eigen stukje speculatieve fictie: ‘Een ondenkbaar scenario‘. Waarin voor de goede orde geheel onafhankelijk van Roth dezelfde Lindbergh is aangehaald.

    Het geheel wordt door Roth verpakt in een coming-of-age verhaal van de jonge Philip. Aan den lijve maakt hij mee wat er gebeurt als in Amerika fascistoïde en antisemitisme sentimenten de ruimte krijgen en dat is bepaald niet mals. Roth laat messcherp zien hoe dit gemeenschappen en zelfs families verscheurt. En hoe snel heuse pogroms en moordpartijen aan de orde kunnen komen! Roth geeft hiermee een boodschap af die anno nu nog steeds maar al te relevant is, nu het Witte Huis echt wordt bewoond door een nogal onfris type.

    Wat ik wel opvallend vond, was dat Roth de dystopische fantasie aan het einde toe niet doorzet. Enkele jaren later stort Lindbergh in zijn vliegtuigje neer, wordt FDR alsnog president en wikkelt de oorlog zich op dezelfde wijze af als we al kennen: inclusief bijvoorbeeld het Ardennenoffensief dat Roth ergens in een bijzin aanhaalt. Dit had wat mij betreft niet gehoeven; ik was wel benieuwd waar Roth dan op was uitgekomen!