Fantasticon

Dit boek kreeg ik natuurlijk recent bij mijn 50ste verjaardag. De titel doet vermoeden dat het een niemandalletje is, maar dat is toch niet helemaal waar: Jerry Goossens heeft namelijk met hulp van ‘Dokter Frank’ een best heel inhoudelijk en boeiend boek geschreven over alle kwesties waar je als middelbare man mee te maken hebt: het groeiende bierbuikje, de ‘penopauze’, de prostaat, haaruitval, een verminderd libido en nog veel meer van dat soort grotere en kleinere ellende. Het is gelukkig niet alleen een tranendal, want Goossens vertelt ook hoe je wèl gezond oud wordt; daar speelt regelmatig bewegen een heel belangrijke rol bij. Goossens heeft hierbij een soepele humoristische schrijfstijl en dat maakt dat dit een leuk en ook gewoon erg informatief boek is. Prima gedaan dit!

Eigenlijk bijzonder dat ik dit veelgeroemde boek nog nooit gelezen had, maar goed, ik heb me er dus eindelijk toch aan gewaagd.

En dat was geen straf, want dit is gewoon een prachtige geschreven coming-of-age roman over een jongen die ontdekt dat hij toch echt op mannen valt. Alhoewel de namen van personages fictief zijn, is het heel duidelijk dat Splinter eigenlijk niet over ‘Wobie’, maar over zichzelf vertelt.

En dat doet hij met verve: in een prachtige heerlijk kleurrijke taal brengt hij tot leven hoe hij opgroeit in een warm gezin, met drie broers, moeder en schrijvende vader (en gezinshond Bril, die niet is hernoemd, want die heet echt zo). En al even ontroerend mooi brengt hij onder woorden dat zelfs in zo’n liefdevol en vrijdenkend gezin het nog niet makkelijk is om uit de kast te komen. Zelfs als je zoals hij een vriendinnenleger om je heen verzameld hebt. Prachtig boek!

Van Richard Powers heb ik eerder ‘Vrij Spel‘ gelezen en toen was ik reeds onder de indruk van deze hele bijzondere schrijver. Met het boek ‘Verwilderd’ wordt die bewondering alleen maar groter, want Powers toont zich wederom als misschien wel één van de meest indrukwekkende schrijvers van deze tijd: erudiet, fijnbesnaard, maar ook vaak ook diep inhoudelijk en met een duidelijke voorliefde voor de wetenschap. Hij koppelt zijn bewondering en diepe genegenheid voor deze hele schepping aan een diep-pessimistische visie over hoe we daar tegenwoordig mee omgaan.

Intussen gaat het boek over de wetenschapper Theo Byrne, die als academicus speurt naar tekenen van leven in de ruimte buiten ons eigen planeetje ‘Sol 3’. Intussen heeft hij nogal veel te stellen met zijn zeer hoogbegaafde en -gevoelige negenjarige zoon Robin, die nogal moeite heeft met zowat alle aspecten van het moderne leven. Hij wordt steeds meer de voorvechter wordt van bedreigde dieren, die zijn vroeggestorven moeder Alyssa, de vrouw van Theo, ook al was. Als er op Robin wordt geëxperimenteerd met een bijzondere neurofeedback-techniek, leeft hij op en komt hij tot grootse prestaties; tot de overheid de financiering van het hele project staakt. En dan valt Robin weer ver terug en beginnen we te begrijpen waarom alles wat hij zegt niet in aanhalingstekens staat, maar in cursiefjes, net als de vele uitspraken die Theo zich van zijn overleden vrouw herinnert.

Dit is hiermee een prachtig maar ook pijnlijk dramatisch en hartverscheurend boek. Ook de duistere boodschap over de neergang van onze o zo kostbare schepping, waar we nu minder in zitten, is al verre van vrolijk makend. Maar lezen moet je dit boek zeker, al is het maar om de fijnzinnige en intense schrijfstijl van Powers en de prachtige gevoelige wijze waarop Theo’s liefde voor zijn getroebleerde zoon beschreven wordt. Bij mij komt dit boek op Hebban met stip binnen in mijn kleine verzameling ‘Favorieten’. En krijgt het natuurlijk 5 bollen. Lezen!

Dit is een leuke coming-of-age roman over een jonge homoseksuele jongen in hedendaags Parijs. Het boek is lekker vlot en speels geschreven, met korte hoofdstukjes, veel dialoog, appjes, dagboekstukjes over ‘gestolen jongens’, geestige voetnoten en zelfs foto’s en dergelijke. Intussen draait alles erom dat Vincente natuurlijk de grote liefde zoekt, en dan liever niet via Grindr. En dan blijkt die liefde misschien veel dichterbij dan gedacht, als hij tijdens een vakantie opeens intiem wordt met zijn jeugdvriend Octave. Is dit dan een liefde? De rest van het boek laat zien dat dit nog niet zo eenvoudig ligt. Kortom is dit een fijn geschreven boek: gelukkig niet zo intens braaf als Heartstopper, maar ook weer zonder die scabreuze Grindr-dates uit Vanilla. Heel leuk gedaan!

Dit boek gaat over Vos Jacobz, een zogenaamde ’tandenjager’. Op de slagvelden van de Napoleontische tijd zoekt hij onder de gesneuvelden naar gave gebitten.

Niet alleen omdat hij de uitgetrokken tanden voor veel geld kan verkopen, maar ook omdat hij zelf een nieuw gaaf gebit wil. En daarmee wil hij zichzelf een toegang verschaffen tot de hogere kringen, die voor hem, als bastaard van een baron, met een slechte mondhygiëne ook nog eens, altijd onbereikbaar bleven.

Dat lukt en hij weet zelfs contact te leggen met de grote liefde van de gesneuvelde soldaat Amadeo, wiens gebit hij gestolen heeft. Deze adellijke Margaux blijkt nogal een bijzondere vrouw, niet eens zozeer omdat ze een ooglapje heeft, maar vooral omdat ze een vampier is, alhoewel die kwalificatie in het boek nergens valt.

Dit is hiermee een buitenissige historische roman met een horror-randje, geschreven in een zeer bloemrijke barokke stijl. Het adagium ‘less is more‘ bestaat voor Auke Hulst duidelijk niet, dat is ‘more is more‘! Een easy read is het evenmin, maar het is wel allerlei andere dingen: een horror- en historisch verhaal zoals gezegd. Maar ook een brievenroman èn een ode aan heel veel literaire helden van Hulst (blijkt uit de zeer uitgebreide verantwoording achterin het boek).

Hiermee is dit in ieder geval een uniek en heel bijzonder boek. Niet altijd even onderhoudend en boeiend, zo eerlijk moet ik ook zijn. Al die brieven in geëxalteerd taalgebruik hadden wat mij betreft iets meer gedoseerd mogen worden en ook in diverse andere passages draaft Hulst naar mijn smaak iets te ver door in zijn overvolle en veeleisende schrijfstijl. Maar toch, toch kon ik het boek ook niet neerleggen. Want die hele vreemde driehoeksverhouding tussen Margaux, Vos èn Amadeo blijft interesseren.

Leuk, om zo onverwacht weer eens op een Nederlandse schrijver te stuiten die ik écht goed vind!