Boekrecensie ‘In de mist van Golden Gate Park’, Murat Isik

Dit boek gaat naadloos verder waar ‘Wees onzichtbaar‘ ophield. We volgen Metin Mutlu dus als hij een jaar ‘creative writing’ en rechten gaat studeren in San Francisco, USA. Dat is met name interessant genoeg door Isik’s geweldige vertelkunsten, want ja: wat heeft hij toch een smakelijke vertelstem! Isik maakt de belevenissen van Metin (hij maakt vrienden, wordt verliefd op een meisje, raakt begeesterd door een kwestie rondom een schrijver, etc.) interessant genoeg om door te lezen.

Maar toch wringt het dat de rauwe urgentie van ‘Wees onzichtbaar‘ in dit boek een beetje ontbreekt. Ondanks dat ook de familieperikelen van Metin (zijn vader komt terug naar Nederland!) ook een verhaallijn vormen. En niet een onbelangrijke, blijkt ook uit het eind van het boek.

Kortom: ja, het was toch wel weer genieten om meer te lezen over Metin, maar ik vraag me wel af of ik nog heel erg zit te wachten op nog een volgend boek over hem. Ik ben eigenlijk meer benieuwd of Murat Isik óók goede boeken in zich heeft die niet zo ‘auto-bio graven’. Nou ja, we gaan het zien!

Tv-recensie ‘Exploding Kittens’

Deze titel kende ik van een gehypt kaartspel dat ik ooit als cadeautje aan één van mijn neefjes gegeven heb; maar nu is er dus ook een animatieserie van! En die blijkt al snel hilarisch. In een absurd plotje heeft God in de Hemel een moeizaam functionerings-gesprek: hij heeft de laatste eeuwen er met het bijltje naar gegooid en moet voor straf naar aarde om een iemands gebeden te verhoren. En op aarde is hij… een kat. De familie waarbij hij terecht komt blijkt al snel nogal disfunctioneel te zijn en erger dan dat: in een soortgelijke verwikkeling is de kat-vorm van de duivel (‘Beelzebub’) óók dichtbij. Het leidt tot 9 afleveringen vol met heerlijk kolderieke, absurdistische verwikkelingen. Leuk!

Boekrecensie ‘In onze tijd. Leven in het Calamiteitperk’, Tim Franssen

In dit boek toont Tim Franssen aan dat het wel eens gebeurd kan zijn met het vooruitgangsdenken, dat de wereld na WOII heeft beïnvloed. Alles kon toch alleen maar beter worden? Welvarender, vreedzamer en democratischer? Nou, Franssen vindt dat dit tijdperk wel eens eindig kan zijn nu de crises zich beginnen op te stapelen in ons huidige ‘calamiteitsperk’. En niet alleen dat; hij geeft aan dat het neoliberalisme dat lange tijd de boventoon heeft gevoerd, plaats zou moeten maken voor iets nieuws. Dus niet denken dat ‘de markt’ alles wel oplost en de burger alleen maar zien als ‘consument’; wat er nodig is, is nieuw betrokken burgerschap. En dat niet alleen, bijvoorbeeld ook een beter belastingstelsel.

Het is een stevige boodschap die Franssen overtuigend brengt. Hiermee is dit een zeer relevant en ook urgent boek, dat zoveel mensen zouden moeten lezen!

Tv-recensie ‘Eric’

Deze Netflix-serie trok alleen al mijn aandacht aangezien de hoofdrol wordt vervuld door Benedict Cumberbatch, een meer dan interessante acteur. Hij speelt hier de hoofdrol van Vincent, een ‘puppeteer’ met een succesvolle kinderserie en een slecht huwelijk. Als hun zoontje Edgar op een dag spoorloos is, komt Vincent al snel in een negatieve spiraal. Hij creëert voor Edgar het blauwharige wollige monster Eric, dat zijn zoontje zo vaak tekende, en hoopt door Eric op te voeren in zijn tv-show, Edgar terug te krijgen. En al snel krijgt Vincent hulp van deze imaginaire ‘vriend’ Eric (iets wat me natuurlijk deed denken aan de serie Happy!).

Bijzonder in de serie is hoe gruizig, rauw en morsig het New York van de jaren ’80 wordt getoond: ook door de nevenverhaaltjes rondom corrupte politiemannen, machtsbeluste politici en een dubieuze nachtclub waarin jonge jongens worden geprostitueerd. Uiteindelijk blijken al die lijnen met elkaar te maken te hebben in een goed uitgewerkte finale. Hiermee is dit een zeer genietbare tv-serie die het kijken zeker waard is!

Tv-recensie ‘Baby Reindeer’

Deze Netflix-serie vertelt het originele -en desondanks blijkbaar grotendeels waargebeurde- verhaal van hoe Donny, een aspirerende en weinig succesvolle Londense komiek, wordt gestalkt door een vrouw. Er ontvouwt zich al snel een heel genuanceerd en rijkgeschakeerd verhaal, waarin er uiteindelijk ook veel empathie is voor die stalker; de dikkige Martha die Donny bestookt met slecht gespelde berichtjes (en vele dingen die nog veel erger zijn).

En tegelijkertijd blijkt niet alleen Martha, maar vooral ook Donny vele trauma’s uit zijn verleden met zich mee te dragen. Daarmee lijkt de serie als hoofdthema niet zozeer het verschijnsel ‘stalking’ te hebben, maar vooral willen uitdragen hoe gevaarlijk het negeren en ontkennen van weggestopte trauma’s is.

Boekrecensie ‘Koekoeksjong’, Robert Galbraith

Dit is een boek van J.K. ‘Harry Potter’ Rowling, dat ze uitbracht onder een pseudoniem. Het is ook meteen heel anders van karakter dan de fantasy in het Potter-universum, want dit boek is een ouderwetse detective. Misschien zelfs wel een héél ‘ouderwetse’ detective, want alle clichés lijken door Rowling te worden aangetikt, met name natuurlijk dat de hoofdpersoon een speurder is met een flink rafelrandje. In dit geval Cormoran Strike (goeie naam wel!), een Afghanistan-veteraan met één been, geldzorgen en een relatie die net uit elkaar is gespat. Ondanks zijn morsige kantoortje en kwakkelende privé-detectivepraktijk, wordt hij ingehuurd door de poeprijke stiefbroer van een supermodel die een dodelijke val van haar balkon heeft gemaakt. Was het zelfmoord, of toch moord? Cormoran gaat op onderzoek uit, samen met zijn pientere nieuwe assistente Robin.

Het boek is duidelijk goed geschreven; daarvoor is Rowling natuurlijk een te goede auteur, maar ik vond het vaak ook langdradig worden door de wel erg lange omschrijvingen. Tevens kon het verhaal lange tijd niet erg interessant worden. Maar het doorlezen werd wel beloond toen aan het einde de verhaallijnen mooi bij elkaar kwamen. Al met al een heel acceptabele thriller, zonder heel bijzonder te worden.

Tv-recensie ‘3 body problem’

Natuurlijk wilde ik deze nieuwe worp van showrunners D.B. Weiss en David Benioff (D&D) zeker eens bekijken! Al was het maar omdat hun tv-serie ‘Game of Thrones‘ wat mij betreft baanbrekend en op haar hoogtepunt (rond seizoen 4 a 5) akelig goed was. Tegelijkertijd vond ik de manier waarop ze deze serie beëindigden niet best; en met mij velen. Zie bijvoorbeeld mijn uitgebreide slot-post daarover, waarin ik zelfs een alternatief einde heb uitgeschreven.

Ik was er dus zeker niet gerust op, toen ik met deze serie begon te kijken. Al heel snel viel me op hoeveel acteurs of GoT terugkeren; Liam Cunningham (Davos) en John Bradley (Samwell Tarly) bijvoorbeeld. Makers hechten zich toch aan hun acteurs, zo blijkt maar weer: het deed me heel erg denken aan hoe in ‘Sense8‘ heel veel acteurs rondlopen die we ook al uit de Wachowski-films ‘Cloud Atlas‘ en ‘The Matrix IV‘ kenden.

Intussen ontvouwt zich in deze serie een plot rondom een vriendenclubje wetenschappers en een agressieve buitenaardse soort dat wordt ‘uitgenodigd’ en dat over vier eeuwen de aarde zal bereiken. Op zich is dat allemaal fascinerend, maar toch vond ik de story-telling al snel, tja…. vreemd. Zo lijkt een virtuele wereld die je betreedt met futuristische VR-brillen (heel ‘Black Mirror‘) een belangrijke rol te spelen, maar dit verhaallijntje verdwijnt weer naar de achtergrond. En wie is die raadselachtige Wade en hoe komt hij aan die enorme macht? En zo nog wel meer vragen.

Verder rondt dit eerste seizoen bepaald niet een rond verhaal af. Pas de vervolgseizoenen zullen ons denk ik leren of het vreemde, vreemde verhaal opeens toch nog heel mooi in elkaar valt. Ik heb er eerlijk gezegd niet heel veel vertrouwen in. Al met al dus heel veel gemengde gevoelens over deze serie.

Boekrecensie ”t Hooge Nest’, Roxane van Iperen

Dit boek gaat niet zozeer over de villa ’t Hooge Nest (gelegen bij Naarden) maar vooral over de gezusters Brilleslijper (Janny en Lien) en hoe zij in WOII uiteindelijk de holocaust overleven. Maar natuurlijk speelt deze villa, waar de gezusters, met hun familie en anderen, gedurende vele jaren onderduiken, wel een hele centrale rol daarin.

Van Iperen heeft een beeldende en meeslepende schrijfstijl waarmee je meteen in de geschiedenis wordt getrokken; als een ‘Mak’ op zijn best. Dat weet Van Iperen te bewerkstelligen door niet zozeer een geschiedenisboek te schrijven, maar toch ècht een roman: we lezen van alles over wat met name de zussen denken, voelen en zeggen, en zo kom je heel dichtbij het verhaal.

Het boek heeft daarnaast een bijzondere link met Anne Frank, ’s Neerlands bekendste holocaust-slachtoffer, omdat de zussen heel dichtbij Anne en Margot Frank staan in de laatste maanden voor de bevrijding, als ze allemaal in het kamp Bergen-Belsen zitten. Ze ervaren van dichtbij hoe Anne en Margot wegkwijnen en uiteindelijk sterven en dat is heftige kost.

Ten slotte deed dit moet me erg denken aan het boek ‘De Keuze’ van Edith Eva Eger, ook al een holocaust-overlever, die nota bene ook al als deel van een ‘zuster-paar’ alle vreselijke beproevingen doorstond. Want dat de vernietigingskampen een onvoorstelbare hel waren, dat weet Iperen ook weer pijnlijk duidelijk te beschrijven.

Hiermee is dit kortom een monumentaal, fantastisch geschreven en zeer indrukwekkend boek.