Tv-recensie ‘Avatar The Last Airbender’

Al eerder heb ik de loftrompet gestoken over de animatieserie ‘Avatar: The Last Airbender‘ van Nickolodeon. Ik niet als enige overigens; de serie krijgt zeer hoge beoordelingen en al jaren is gepoogd de serie goed te vertalen naar een live-action-formaat.

Ook al eerder heb ik bericht over de kolossale mispeer van M. Night Shyamala-dingdong in deze: die film was op alle fronten gedrochtelijk en die franchise werd logischerwijs héél snel weer gestaakt.

Maar nu heeft Netflix het dus gewaagd weer een nieuwe tv-serie te maken. En, om maar in de deur in huis te vallen; die is een stuk beter! De casting is over het algemeen goed tot zeer goed (toppers wat mij betreft de acteurs die Aang en Iroh vertolken) en ook is nu wel de actie rondom het ‘bending‘ flitsend in beeld gebracht.

De storytelling; daar is nog wel wat over te zeggen. De 20 afleveringen van twintig minuten zijn ingekookt tot 8 afleveringen van dubbel die lengte, en omdat alles dus sneller gaat, doet zeker in het begin doet de vertelling aan. Bijvoorbeeld als in dialogen steeds wel heel veel moet worden uitgelegd. Maar dat wordt steeds beter. Prima gedaan is dat men allerlei elementen heeft samengevoegd (zoals dat Jet en zijn guerilla-groepje nu opeens in de afleveringen over Omashu zitten).

Is het dan allemaal halleluja? Nee, ik vind met name dat aan de toonzetting toch nog wel wat schort: die is veel zwaarder en minder humoristisch dan het origineel. Maar toch; in het geheel is dit een héél aardige poging! Ik kijk uit naar seizoen 2 en 3 (ten minste; ik neem aan dat die nog gaan komen!)

Tv-recensie ‘Shameless’, seizoen 3-6

Deze Amerikaanse serie is hard op weg zich te nestelen op een koppositie in mijn all-time favorites (tussen series als Breaking Bad, Game of Thrones, Black Mirror, The Sopranos en Fargo) en komische series als ‘Community’ en, vooruit, ‘The Big Bang Theory’.

De serie weet dat te bewerkstelligen door een uniek midden te vinden tussen een drama en comedy; het genre wordt ook wel dramedy genoemd, las ik ergens.

En het volgen van al die kostelijke hoofdpersonages blijft gewoon smullen geblazen: de drankzuchtige über-egoïstische Frank, die als chronisch werkloze overal een slaatje uit probeert te slaan. Of diens impulsieve dochter Fiona, die het goed bedoelt, maar zichzelf altijd weer in de nesten werkt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vijf (of meer!) andere Gallagher-telgen (en de mensen om hun heen). Dat alles speelt zich af te midden van de grimmige volkswijk Southside, Chicago IL, waar de L-line nooit ver weg is. Heerlijk, wat een ge-wel-di-ge serie!

Boekrecensie ‘Legende van een zelfmoord’, David Vann

Intrigerend debuut van David Vann, mijn nieuwe favoriet sinds ik zijn grimmige maar ook fascinerende ‘Goat Mountain‘ heb gelezen.

Dit is overigens een verhalenbundel en na een wat taaie start met niet zulke opmerkelijke verhalen wordt dit boek bij de novelle ‘Sukkwan Island’ pas echt interessant.

In pijnlijk detail wordt hierin verteld over hoe de 13-jarige Roy samen met zijn weinig geslaagde en geestelijk labiele vader ergens ver weg van alles op een onbewoond eiland in de outback van Alaska gaat wonen. Zijn vader is niet helemaal fris in zijn hoofd en huilt zichzelf elke nacht in slaap. De ‘beloofde’ zelfmoord lijkt dus nooit ver weg te zijn. Maar als die dan uiteindelijk plaatsvindt, is die om teveel redenen zeer schokkend, vooral omdat er niets van de flaptekst lijkt te kloppen. En zo wordt dit relaas intens beklemmend, dramatisch en grimmig.

Mij viel ook in dat het verhaal misschien wel een grimmige afrekening van Vann is met zijn eigen jeugd, door de zaken om te draaien. Maar misschien verklap ik dan al teveel van het plot.

Hoe dan ook: alleen al met deze novelle is dit boek zeer lezenswaardig!

Boekrecensie ‘Goat Mountain’, David Vann

Dit boek gaat over een jachttrip van een viertal ergens in de outback van Canada: een grootvader, vader, zoon en de kennis Tom. Het is een plek waar deze familie geworteld is en waar ze elk jaar komen om herten te schieten. We volgen in het verhaal de 11-jarige zoon, die voor het eerst een geweer mag dragen. Maar al snel gaat het mis als ze bij aankomst tegen een stroper aan lopen.

David Vann verhaalt hierover in een bijzondere, in ieder geval zeer literaire stijl. Vele zinnen en observaties zijn heel mooi, dat is zeker waar. Maar makkelijk lezen is het geenszins. Ook door de bijna hallucinante denkwereld van de jongen en de vele referenties naar de Bijbel.

Intussen is de toon van het verhaal grimmig, ‘Cormac McCarthy‘-grimmig zelfs. Tussen de familieleden lijkt er niets te bestaan van liefde en dat er een dode (of twee) moet vallen lijkt al meteen duidelijk. Enkele scenes, zoals het schieten van een hertenbok, worden in al hun gruwelijkheid beschreven. Hiermee is het zeker geen vrolijk boek om te lezen, maar wel heel fascinerend en bijzonder.

Nieuw verhaal ‘De toren’

Hierbij kan ik weer een nieuw verhaal presenteren; alhoewel; in dit geval is het een herschreven versie van mijn eerdere verhaal ‘Planeet P’. Ik heb het ingezonden voor de doorgaande verhalenwedstrijd ‘Verhaal van de maand’, dat ik twee keer won (1 en 2), in verschillende categorieën.

Deze keer minder succes, maar niet getreurd, volgende keer beter!

Klik om het verhaal te lezen het plaatje aan!

Boekrecensie “Komt een paard de kroeg binnen”, David Grossman

Dit boek beschrijft eigenlijk een hele lange act van stand up comedian Dovele, ergens in een achterafzaaltje in een buitenwijk van Tel Aviv. Al snel begint Dovele van alles te vertellen over zijn jeugd, zijn trauma’s, etc. etc. etc. Dat zou best interessant kunnen zijn, maar de vorm waarin Grossman zijn verhaal heeft gegoten, zit die vertelling danig in de weg. Al heel snel is het heel ongeloofwaardig dat een comedie-act op deze wijze verloopt. Door die veel te gekunstelde vorm kwam ik in ieder geval niet in dit verhaal, hoe goed Grossman overduidelijk kan schrijven. Nee, jammer…

Op de longlist van ‘Vuurspuwers’ !

Leuk nieuwtje! Ik sta met een inzending van mij op de longlist van de ‘Walküre’-fantasy-verhalen wedstrijd van uitgeverij Godijn!

Vorig jaar kwam ik met mijn verhaal in de bundel ‘Charlatans‘, en hopelijk lukt dat deze keer weer!

Dat gaan we allemaal zien op de uitslag tijdens de bijeenkomst op 2 maart, waar ik natuurlijk zeker weer bij ga zijn!

Aflevering 3 van Sint Vincent Stories

Ik ben nog steeds volop bezig het universum van Sint Vincent verder te exploreren. De komende tijd zal ik me vooral gaan richten op het grote hoofdverhaal ‘Sint Vincent‘ waarvoor ik een eerste manuscript heb afgerond, maar intussen schrijf ik, om het in goed Nederlands te zeggen, ook enkele ‘Sint Vincent Stories’. Daarvan verschenen eerder ‘Jager en Prooi‘ en ‘Saguaro‘.

En nu is daar voorlopig de laatste in de reeks: ‘Eten of gegeten worden‘. Daarvoor gaan we naar het Polen van winter 1945. En zet jezelf schrap, want het wordt grimmig! Klik het plaatje aan om het verhaal te lezen!

Boekrecensie ‘De partizaan’, Patrick Worrall

Dit boek werd aanbevolen in de lokale boekhandel “Jansen & de Feijter” en kon ik daarom niet weerstaan. Ik belandde in een spionage-verhaal dat in alle opzichten gewoon hartstikke goed geschreven is.

Tegelijkertijd werd steeds duidelijker bij lezing dat de schrijver wel erg veel wilde. De vertelling is te groot, wordt door alle sprongen in tijd te warrig en krijgt ook niet een bevredigende apotheose. Daarom ben ik niet onverdeeld positief; ik geef 2 uit 5 sterren.