Fantasticon

Dit is een leuke coming-of-age roman over een jonge homoseksuele jongen in hedendaags Parijs. Het boek is lekker vlot en speels geschreven, met korte hoofdstukjes, veel dialoog, appjes, dagboekstukjes over ‘gestolen jongens’, geestige voetnoten en zelfs foto’s en dergelijke. Intussen draait alles erom dat Vincente natuurlijk de grote liefde zoekt, en dan liever niet via Grindr. En dan blijkt die liefde misschien veel dichterbij dan gedacht, als hij tijdens een vakantie opeens intiem wordt met zijn jeugdvriend Octave. Is dit dan een liefde? De rest van het boek laat zien dat dit nog niet zo eenvoudig ligt. Kortom is dit een fijn geschreven boek: gelukkig niet zo intens braaf als Heartstopper, maar ook weer zonder die scabreuze Grindr-dates uit Vanilla. Heel leuk gedaan!

Dit boek gaat over Vos Jacobz, een zogenaamde ’tandenjager’. Op de slagvelden van de Napoleontische tijd zoekt hij onder de gesneuvelden naar gave gebitten.

Niet alleen omdat hij de uitgetrokken tanden voor veel geld kan verkopen, maar ook omdat hij zelf een nieuw gaaf gebit wil. En daarmee wil hij zichzelf een toegang verschaffen tot de hogere kringen, die voor hem, als bastaard van een baron, met een slechte mondhygiëne ook nog eens, altijd onbereikbaar bleven.

Dat lukt en hij weet zelfs contact te leggen met de grote liefde van de gesneuvelde soldaat Amadeo, wiens gebit hij gestolen heeft. Deze adellijke Margaux blijkt nogal een bijzondere vrouw, niet eens zozeer omdat ze een ooglapje heeft, maar vooral omdat ze een vampier is, alhoewel die kwalificatie in het boek nergens valt.

Dit is hiermee een buitenissige historische roman met een horror-randje, geschreven in een zeer bloemrijke barokke stijl. Het adagium ‘less is more‘ bestaat voor Auke Hulst duidelijk niet, dat is ‘more is more‘! Een easy read is het evenmin, maar het is wel allerlei andere dingen: een horror- en historisch verhaal zoals gezegd. Maar ook een brievenroman èn een ode aan heel veel literaire helden van Hulst (blijkt uit de zeer uitgebreide verantwoording achterin het boek).

Hiermee is dit in ieder geval een uniek en heel bijzonder boek. Niet altijd even onderhoudend en boeiend, zo eerlijk moet ik ook zijn. Al die brieven in geëxalteerd taalgebruik hadden wat mij betreft iets meer gedoseerd mogen worden en ook in diverse andere passages draaft Hulst naar mijn smaak iets te ver door in zijn overvolle en veeleisende schrijfstijl. Maar toch, toch kon ik het boek ook niet neerleggen. Want die hele vreemde driehoeksverhouding tussen Margaux, Vos èn Amadeo blijft interesseren.

Leuk, om zo onverwacht weer eens op een Nederlandse schrijver te stuiten die ik écht goed vind!

Dit boekenweekgeschenk is geschreven door Peter De Smet, de man die blijkt schuil te gaan achter Hendrik Groen, de auteur van al die zeer populaire boeken over de ‘avonturen’ van een bejaarde man in een verzorgingstehuis.

Ik heb er daar nooit eentje van gelezen. En na lezing van dit boekenweek-geschenk denk ik ook niet dat ik dat zal doen. Want aan ‘Piaggio’ is helaas maar heel weinig aan. Een onopmerkelijk verhaaltje over hoe een oudere man en vrouw, die elkaar nog niet eerder kenden, samen op vakantie gaan: ze willen met een Piaggio, zo’n Italiaans karretje met drie wielen, van Italië helemaal terug naar Nederland reizen.

Nee, ik was bepaald niet onder de indruk. De schrijfstijl, de personages, de plot, alles is even middelmatig en soms zelfs dat niet eens. Elk boek hoeft heus niet een literair hoogstandje te zijn, maar dit is wel echt een heel onbenullig niemendalletje. Een matige aflevering in de reeks boekenweekgeschenken.

In dit boek is ene John zijn vroegere mentor en voormalig advocaat Julian Mantle nagereisd, die zijn leven drastisch heeft omgegooid en nu ergens in het Himalayagebergte woont. Daar ontstaat een lang gesprek over alle wijsheid die Julian inmiddels heeft opgedaan: talloze praktische lessen over levensdoelen, mindfulness en zelfdiscipline, allemaal gericht op een evenwichtiger, gelukkiger bestaan.

Dat dit hiermee dus een zelfhulpboek is, blijkt er ook wel uit dat de schrijver aan het einde van elk hoofdstukje de belangrijkste lessen nog eens op een rij zet. Daarmee is het meteen niet bepaald mijn kop thee; ik vind de vele levenslessen vaak nogal inkoppers en ben sowieso niet zo van dit genre boeken. Überhaupt was ik er niet aan begonnen als mijn stottercoach (ja, die heb ik) het niet aangeraden had. Conclusie: voor sommige mensen misschien best aardig, maar niet voor mij.

Ype Driessen (tevens een leeftijdgenoot) is met name bekend van zijn amusante foto-strips, die hij al jaren maakt. En van ‘zijn ’s werelds eerste fotografische roman ‘Het nadeel van de twijfel’ natuurlijk. Daarom was ik ook geïnteresseerd in zijn eerste ‘echte’ roman; je weet wel, zo’n ding met heuse woorden 🙂

Het verhaal begint ermee dat de hoofdpersoon Jip met zichzelf worstelt na een zojuist verbroken relatie met Pieter. Hij verhuist met vrienden naar Amsterdam en daar doet een wat sinistere persoon, Mefi (de Duivel?), hem een voorstel: 12 seksdates zullen hem verlossen van zijn liefdesverdriet.

Wat volgt is dat Jip inderdaad die uitdaging aangaat en met gebruikmaking van Grindr allerlei jongens ontmoet. Al die seksdates gaan heel anders; van iemand die hem ghost, tot wel erg scabreuze toestanden met veel seks en drugs in gay-club De Hel.

Ype Driessen heeft een mooie pen en met al zijn onzekerheden en naïveteiten is Jip een aangenaam hoofdpersonage. Toch ontbreekt toch wel node een plot en is alles rond die Mefi(stofeles) wel erg vergezocht. Al met al vond ik het boek best vermakelijk, maar het plot en de inhoud te mager.