Fantasticon

Dit boek stond al een tijdje op mijn radar en moest ik dus echt een keer gaan lezen. Alles gaat om de 17-jarige Quintin, die maar niet lijkt te kunnen deugen. Hij besluit een nieuwe start te maken in Canada. Maar daar raakt hij al snel van de regen in de drup, als hij belandt in een streng-religieus gezin en zelfs niet eens naar school mag, hij moet door de week gaan werken bij een norse en zelfs wrede boer. Hoe dat allemaal natuurlijk vreselijk mis gaat, wordt door Lex Paleaux heerlijk meeslepend beschreven.

Quintin is zo’n eigenzinnig type met een hart van goud waar je meteen van houdt. En je kunt ook niet stoppen met lezen over alle ellende waar de jongen doorheen moet. Ook als de uiteindelijke wraak uiteindelijk (deels) zoet is. Ik moest zelfs soms denken aan de lotgevallen van de jonge Johnny Huffam uit De Quincunx.

Dit is al met al een heerlijk lekker geschreven boek dat je ook niet makkelijk kunt neerleggen. Er valt best wat aan te merken: ja: het is vrij rechttoe-rechtaan en bedoeld voor het young adult-publiek en ja, het biedt ook geen hele origineel plot. Maar toch is het gewoon erg goed gedaan! Vier uit vijf bollen!

Dit boek is een ‘schakelvertelling’: in elk hoofdstuk komt een andere hoofdpersoon aan het woord, dat in het vorige al kort geïntroduceerd werd; wat hun bindt is dat ze allemaal een vliegreis maken.

Szalay geeft mooie inkijkjes in al die levens van die al die mensen, en heeft daarvoor ook niet veel woorden nodig. Die krachtige kernachtige schrijfstijl maakt dit een zeer leesbaar en ook interessant boek, vol met mooie observaties. En aan het einde maakt Szalay het verhaal weer mooi rond!

Dit is een bijzonder boek over een jonge worstelende kunstenaar, dertiger David. Zijn aandacht wordt steeds meer in beslag genomen door een lawaaiig groepje hangjongeren dat bezit heeft genomen van de serre direct onder zijn appartementje. Hij besluit hen het onderwerp te maken van zijn nieuwe reeks schilderijen. Een beslissing die hem succes èn rampspoed zal brengen.

Dit is een boek dat bol staat van de boeiende observaties: over de kunstwereld en het hebben van succes bijvoorbeeld, maar vooral over de spanning tussen homoseksualiteit en mannelijkheid. Heel erg goed gedaan, dit!

Deze Duitse schrijver verraste eerder met ‘Het einde van de eenzaamheid‘ en daarom waagde ik me ook aan dit boek (vastgelopen als ik was in het kolossale Anna Karenina, dat ik ook aan het lezen ben momenteel). Het leest in ieder geval een stuk vlotter weg dan die Russische mastodont van de wereldliteratuur, zoveel was al snel duidelijk.

Het gegeven is ook wel veelbelovend: een jongen gaat op een road-trip met twee vrienden op zoek naar zijn vader. Maar toch greep dit boek me niet echt: het is overduidelijk geschreven voor een wat jongere doelgroep en eerlijk gezegd heb ik wel betere coming-of-age romans gelezen. Hiermee was dit was mij betreft het minste boek dat ik van Wells heb gelezen, want het is ook matiger dan ‘Hard Land‘.

Dit boek kreeg ik natuurlijk recent bij mijn 50ste verjaardag. De titel doet vermoeden dat het een niemandalletje is, maar dat is toch niet helemaal waar: Jerry Goossens heeft namelijk met hulp van ‘Dokter Frank’ een best heel inhoudelijk en boeiend boek geschreven over alle kwesties waar je als middelbare man mee te maken hebt: het groeiende bierbuikje, de ‘penopauze’, de prostaat, haaruitval, een verminderd libido en nog veel meer van dat soort grotere en kleinere ellende. Het is gelukkig niet alleen een tranendal, want Goossens vertelt ook hoe je wèl gezond oud wordt; daar speelt regelmatig bewegen een heel belangrijke rol bij. Goossens heeft hierbij een soepele humoristische schrijfstijl en dat maakt dat dit een leuk en ook gewoon erg informatief boek is. Prima gedaan dit!

Eigenlijk bijzonder dat ik dit veelgeroemde boek nog nooit gelezen had, maar goed, ik heb me er dus eindelijk toch aan gewaagd.

En dat was geen straf, want dit is gewoon een prachtige geschreven coming-of-age roman over een jongen die ontdekt dat hij toch echt op mannen valt. Alhoewel de namen van personages fictief zijn, is het heel duidelijk dat Splinter eigenlijk niet over ‘Wobie’, maar over zichzelf vertelt.

En dat doet hij met verve: in een prachtige heerlijk kleurrijke taal brengt hij tot leven hoe hij opgroeit in een warm gezin, met drie broers, moeder en schrijvende vader (en gezinshond Bril, die niet is hernoemd, want die heet echt zo). En al even ontroerend mooi brengt hij onder woorden dat zelfs in zo’n liefdevol en vrijdenkend gezin het nog niet makkelijk is om uit de kast te komen. Zelfs als je zoals hij een vriendinnenleger om je heen verzameld hebt. Prachtig boek!