Maand: december 2016

Dit boek gaat over Gabriel Dan, een soldaat die terugkeert uit de oorlog en zijn intrek neemt in het Hotel Savoy in een stad ergens in Oost-Europa. We spreken over het interbellum en die oorlog was WOI, waarna Gabriel Dan blijkbaar een tijd krijgsgevangene is geweest in Rusland.

In het hotel Savoy ontmoet hij tal van andere mensen, die net als hem zelf zoeken naar hun plek in deze wereld. Het is een bonte parade van personages, die hier door Roth wordt opgevoerd. Als de miljonair Bloomfield dan in de stad opduikt, hoopt iedereen wat van hem te kunnen krijgen.

Dit boek is best goed geschreven en ook te beschouwen als een metafoor voor de maatschappelijke en politieke situatie in de tijd tussen de twee grote oorlogen. Maar wat jammer is, dat een dwingend plot ontbreekt. Hierdoor kabbelt het verhaal eigenlijk toch maar een beetje richtingloos voort, tot een wat al te geforceerd aandoend slot waarin het hotel in vlammen opgaat. Niet meer dan een aardig boek dus, dit.

Dit boek heb ik vroeger op de middelbare school al voor mijn Engelse lijst gelezen; het maakte toen deel uit van een set van 5 boeken die je goedkoop kon kopen. Recent kreeg ik een nieuw exemplaar in handen, middels de ‘Nederland leest’-actie, en daarom besloot ik tot herlezing, nu in het Nederlands.

En dat is zeker de moeite waard, want naar mijn idee hoort dit boek zeker in een korte rij van absolute klassiekers in de wereldliteratuur. Het plot kende ik natuurlijk nog wel (groep jongens strandt op onbewoond eiland en vervalt in barbarij), maar toch bleef er voldoende om te (her-)ontdekken. Zoals de mooie stijl van Golding, die nadrukkelijk de tijd neemt om de omgeving en situaties goede te beschrijven. En de mooie wijze waarop de karakters worden getoond en het verhaal wordt uitgerold, bijvoorbeeld. En natuurlijk die briljante climax, waarin een voor zijn leven rennende Ralph en de groep beschilderde jongens die hem opjagen, op de volwassene stuiten die hen zal redden van het eiland en de volwassene doodleuk vraagt: “Zo, kinderen, lekker aan het spelen?” Geniaal!

Mede door het boeiende voorwoord van Özcan Akyol ben ik ook beter gaan inzien wat voor een vernuftige spiegel Golding ons voorhoudt over beschaving. Want natuurlijk is diens hele verhaal ook te lezen als metafoor over hoe dun ons laagje beschaving eigenlijk is en hoe snel die ten val kan komen. Hiermee absoluut zeer de moeite waard!

Dit boek is van dezelfde schrijver als ‘Noem me bij je naam’, dat fantastische boek over een heftige verliefdheid dat me destijds behoorlijk overrompelde. In dit boek gaat het over een promovendus op het pretentieuze Harvard University. Hij is echter geen rijke upper-class, maar een arme immigrant, die genoodzaakt is de hele zomer in het uitgestorven Cambridge te blijven, zich intussen door een enorme leeslijst voor zijn studie heen worstelend.

Ondertussen ontmoet hij Kalaj (uit te spreken als ‘kalasj’), een intrigerende man die eveneens immigrant is en eveneens altijd te weinig geld heeft. Maar wat hun het meeste bindt is dat ze beide het idee hebben dat hun tijd eindig is; onze hoofdpersoon verwacht kansloos te zakken voor zijn promotie (en om ‘ontmaskerd’ te worden); Kalaj heeft zelfs nog steeds geen verblijfsvergunning en verwacht te worden uitgezet.

Tijdens lange middagen en avonden in hun stamkroeg, Café Algiers, bespreken ze zo met elkaar het leven. En dat leidt tot een mooi boek, nog niet eens zozeer door de materie, maar wel doordat Aciman wederom bewijst een zeer bedreven schrijver te zijn. Hiermee is dit zeker een goed boek te noemen. Niet geweldig, zoals ‘Noem me bij je naam”, maar nog steeds erg goed. Genoten!

Dit is een boek uit de leeslijst van de Schrijversacademie. In tegenstelling tot enkele wat meer zweverige titels uit deze leeslijst (enkele boeken, zoals ‘Schrijven vanuit je hart’ en ‘The Artist’s Way’ heb ik dan nog ongelezen gelaten) is dit een nogal zakelijk boek. Het gaat namelijk over effectief, ordelijk en efficiënt schrijven en uit alle voorbeelden, opdrachten, etc., blijkt dat hierbij heel erg de aandacht ligt op zakelijke of journalistieke teksten.

Hierbij worden op zich best goede inzichten gedeeld. Namelijk dat je de tekst moet aansluiten bij de verwachtingen van de lezen en vooral heel erg bewust bezig moet zijn met structuur (zowel de impliciete als expliciete structuur ook nog eens).

Voor mensen die hier veel moeite mee hebben, is dit boek denk ik heel verhelderend. Zelf vond ik het echter wat minder interessant, vooral omdat het boek veel minder toepasbaar is voor de prozaschrijver.

Maar wat voor die prozaschrijver dan nog wel interessant is, is de passage over de ‘behoeftenmatrix’ van Mack en Lakhani, die in hoofdstuk 5 wordt aangehaald. Hiermee breng je behoeften van personen in kaart en de slimmigheid is dat je dan niet alleen naar de concrete behoefte moet kijken, maar ook naar de achterliggende behoeften (tot in twee tot drie niveaus dieper). Alhoewel dit in dit boek in een andere context wordt gebruikt, is deze matrix volgens mij heel bruikbaar voor een proza-schrijver om je hoofdpersonen beter te leren kennen. Ik ben daar zelf in ieder geval al mee aan het experimenteren gegaan!