Een serie terugkijken waar je 25 jaar geleden door gefascineerd was, dat lijkt vragen om teleurstellingen. Want hoe groot is de kans dat je weer zo omver wordt geblazen dan als je toen was? (ik zal ergens halverwege mijn tienerjaren geweest zijn).
Maar toch gebeurt dat niet, want ik vond het geweldig deze serie opnieuw te bekijken. Ten eerste natuurlijk al door het krachtige verhaal! Alles draait erom hoe de Engelse avonturier Francis Farewell (met diens gevolg) contact legt met de legendarische Zulu-koning, die ergens halverwege de negentiende eeuw een enorm rijk opgebouwd heeft en zelfs de Kaapkolonie bedreigt. En in een al even kostelijk verhaal-in-een-verhaal wordt uitgebreid verteld over hoe Shaka moet overleven als opgejaagde bastaard-zoon maar zich uiteindelijk toch ontpopt tot de alom gevreesde krijger-koning.
Dat leidt tot een meeslepend, vol en rijk geschakeerd verhaal, waar (misschien verrassend) veel aandacht is voor magische elementen. Zoals de stokoude tovenares Sitayi die op de achtergrond ervoor zorgt dat Shaka zijn profetie kan vervullen, bijna als één van de heksen in Macbeth. En alhoewel dit een serie is uit begin jaren ’80, is alles over het algemeen ook zeer fraai en imponerend in beeld gebracht, mede gezien het grote aantal imposante massa-scenes (nu eens niet CGI-gegenereerd). Over de rolverdeling kun je verder ook alleen maar lovend zijn. Meer nog dan de blanken, zijn met name de zwarte rollen, zoals die van Henry Cele als Shaka en Dudu Mkhize als Nandi, zeer indrukwekkend. En ten slotte kan je ook de briljante filmmuziek van Dave Pollecutt niet ongenoemd laten: heel lang heb ik een bandje gehad van de soundtrack, en ik weet nu weer waarom ik dat grijs gedraaid heb.
Conclusie: een pareltje in de filmgeschiedenis! Kijken!
Deze Netflix-serie was enkele jaren geleden een behoorlijke hit. Reden genoeg om die ook eens te kijken. Met de 8 episodes is die ook redelijk goed te overzien. Het verhaal draait om de dood van een 11-jarige jongen in een klein Engels kustplaatsje en we volgen de twee detectives die op de zaak worden gezet. Al snel blijkt er van alles aan de hand te zijn.
In het kader van de schrijfwedstrijd ‘
Dit boek is er één in de Kenzie/Gennaro serie, waar ik inmiddels de meeste afleveringen van gelezen heb (
Dit boek zou één van de beste debuten moeten zijn van de laatste jaren in de VS. En ook die naam ‘Atticus Lish’ klinkt als een klok. Leuk is dan ook nog dat hij de zoon is van Gordon Lish. Dit is een redacteur die veel heeft gewerkt met Raymond Carver en er om bekend stond de manuscripten van die schrijver grondig onder handen te nemen; zo grondig dat hij zeker tweederde ervan schrapte. Het bizarre eraan is dat Carver juist door die extreem uitgebeende stijl enorm veel succes kreeg. Toen Carver namelijk later zelf een boek heruitgaf in de ongeredigeerde vorm, zoals hij het zelf had bedoeld dus, sloeg dat volledig dood…
