Boekrecensie ‘Middernacht bibliotheek’, Matt Haig

Dit is een heerlijk boek over Nora, een jonge vrouw die op enig moment ‘rock bottom’ raakt en uit het leven wil stappen. Maar in de plaats daarvan komt ze op magische wijze terecht in een tussenwereld, de Middernachtbibliotheek, waar ze in staat wordt gesteld te proeven aan levens die ze óók had kunnen leven, als ze andere keuzes had gemaakt.

Daarmee doet dit boek natuurlijk heel erg denken aan Paul Austers meesterwerk ‘4 3 2 1‘, waarin Archie vier levens lijdt. Niet dat daarmee deze boeken heel veel op elkaar lijken: bij Paul Auster zijn het vooral toeval en de omstandigheden die leiden tot andere levenslopen, bij Haig zijn het eigen keuzes.

Daarmee heeft Haig meer in zich van een als roman verpakt zelfhulpboek. Ook omdat het verhaal zich uiteindelijk beweegt richting de op enig moment toch al wat voorspelbare conclusie, namelijk (spoiler alert!) dat Nora’s échte oorspronkelijke leven (haar ‘stamleven’) eigenlijk nog niet zo gek was… En daarmee wordt het boek ook bijna een beetje belerend, want die boodschap wordt er behoorlijk ingeramd. Misschien wel iets teveel een feelgood-boek…

Maar ondanks dat heb ik geweldig genoten van dit heerlijk, goed geschreven, inspirerende en troostrijke boek. Lezen!

Tv-recensie ‘It’s always sunny…’, seizoen 13 tot en met 17

Deze komedie-serie (1 2) begint uit te groeien tot één van de langste series ooit en raakt bijzonder genoeg nog stééds niet sleets! Het beleeft wonderlijk genoeg een soort tweede jeugd. Alhoewel seizoen 13 door Dennis’ gedeeltelijke afwezigheid niet de beste is, krijgt de serie daarna toch weer veel momentum. Onder de ranzigheid sluimert zelfs soms een onverwachte emotionele en artistieke diepte. En steeds blijkt hoe The Gang nog altijd genoeg benzine in de tank heeft om zichzelf op nieuwe manieren voor schut te zetten. Hiermee blijft dit een heerlijke serie: schaamteloos, grotesk, onvoorspelbaar, absurd, baldadig en vlijmscherp. Zelfs seizoen 17 blijft verrassend fris en origineel. En daarmee concludeer ik: laat nog maar rustig wat extra seizoenen komen!

Tv-recensie ‘Cien anos de soledad’

Natuurlijk moet ik na seizoen 1 ook nog het tweede en laatste seizoen zien van de verfilming van de geramde wereld-liteatuurklassieker ‘Honderd jaar eenzaamheid‘. En dat was geen straf, want de kwaliteit spat van deze serie af. De weelderige vormgeving, de fantastische acteurs, de poëtische toonzetting, uit alles blijkt dat dit een serie is die met heel veel zorg is gemaakt.

Tegelijkertijd valt, in vergelijking met seizoen 1, op, hoe melancholisch en duister de toon wordt. Want ja, vrolijker wordt het er allemaal niet op, als Macondo in verval raakt en de latere generaties Buendia steeds weer in de volgende valkuilen stappen. Hoeveel de bijkans onsterfelijke Mama Ursula dat ook probeert te voorkomen. Het wordt ook allemaal wat veel, met al die José Arcadio’s en Aureliano’s die voorbij trekken.

Maar dat doet allemaal niet af aan het feit dat dit een serie is van een torenhoog niveau, waar heel veel moeite is gedaan om recht te doen aan het meesterwerk van Gabriel Garcia Marquez. En dat verdient alle lof!

Boekrecensie “De horlogemaker van Londen”, Natasha Pulley

Dit is een fantasyroman waarin alles draait om een mysterieuze horlogemaker in 19e eeuws Londen. Thaniel is één van de personen die op wonderlijke wijze zo’n horloge in handen krijgt en als hij merkt welke bijzondere eigenschappen het horloge heeft, gaat hij op zoek naar de maker, de mysterieuze Keita Mori.

Leuk in dit boek is de fijne sfeerzetting als een echt ouderwets avonturenverhaal. Maar ik vond het allemaal wel wat veel; het verhaal is ook soms erg ingewikkeld en ook echt te langzaam. Daarom helaas toch niet mijn kop thee, ik heb het ook niet helemaal uitgelezen…