Natuurlijk moet ik na seizoen 1 ook nog het tweede en laatste seizoen zien van de verfilming van de geramde wereld-liteatuurklassieker ‘Honderd jaar eenzaamheid‘. En dat was geen straf, want de kwaliteit spat van deze serie af. De weelderige vormgeving, de fantastische acteurs, de poëtische toonzetting, uit alles blijkt dat dit een serie is die met heel veel zorg is gemaakt.
Tegelijkertijd valt, in vergelijking met seizoen 1, op, hoe melancholisch en duister de toon wordt. Want ja, vrolijker wordt het er allemaal niet op, als Macondo in verval raakt en de latere generaties Buendia steeds weer in de volgende valkuilen stappen. Hoeveel de bijkans onsterfelijke Mama Ursula dat ook probeert te voorkomen. Het wordt ook allemaal wat veel, met al die José Arcadio’s en Aureliano’s die voorbij trekken.
Maar dat doet allemaal niet af aan het feit dat dit een serie is van een torenhoog niveau, waar heel veel moeite is gedaan om recht te doen aan het meesterwerk van Gabriel Garcia Marquez. En dat verdient alle lof!