Tv-recensie Shameless seizoen 8-11

Deze tv-serie was heel lang (1 2) gewoon héél erg goed. Een unieke mengeling van echt goed en invoelbaar drama èn echt grappige comedy. Maar ergens begon de serie wel echt een beetje van de rails te lopen. Het is voor mij onduidelijk waar het kantelpunt zat.

Misschien was dat het moment dat té obvious werd hoe de makers steeds weer zochten naar nieuw drama; bijvoorbeeld toen Fiona een appartementencomplex kocht: de verwachting dat flink zou worden uitgemolken dat ze meteen horror-huurders zou krijgen, kwam ook ècht uit; letterlijk elk geval uit het boekje kwam langs.

Misschien was het wel het moment dat de mengeling tussen comedy en drama te veel ging schuren; bijvoorbeeld toen Frank in een wel heel kluchtige verhaallijn probeerde de Hobo Loco Man te worden, terwijl op hetzelfde moment in een nogal grimmige verhaallijn Fiona op pijnlijke manier mentaal instort.

Maar misschien was het toch vooral het moment dat de formule echt teveel uitgemolken leek. Verhaallijnen gingen zich gewoonweg herhalen, zoals dat Frank zich keer op keer bindt aan geestelijk zeer labiele vrouwen. En de verhaallijnen werden ook gewoon steeds minder. Zelf had ik erg weinig met de relatie van Ian met dat lelijke personage Mickey. Maar ik had met name moeite met hoe Lip zich ontwikkelde; het leek wel of de makers vergeten waren dat hij toch echt hoogbegaafd is!

De serie duurde ook al met al denk ik twee seizoenen te lang. Ook omdat zich andere dingen begonnen te wreken: zoals dat de makers te vaak bepaalde verhaallijnen nogal slordig afrondden of dat bepaalde personages of situaties als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar goed, dat neemt niet weg dat ik al met al ontzettend genoten heb van Shameless: wat een ge-wel-di-ge serie!