Ook dit is weer een boek van de leeslijst van de Schrijversacademie. Een niet al te dik werk waarin Stuger zich beperkt tot de ingekookte essentie. Dit blijkt zelfs al uit de titel: Personages, conflict en perspectief zijn precies de drie aspecten die hij zal beschrijven.
Hiermee heeft Stuger, duidelijk een ervaren rot in het vak, waarschijnlijk precies de drie pijlers van het schrijven te pakken en hierover weet hij ook duidelijke dingen te zeggen. Met name het hoofdstuk over perspectief vond ik boeiend. Net als Stuger heb ik het idee dat veel schrijvers, zelfs bekende gepubliceerde, hun vertelperspectief niet duidelijk voor ogen hebben. Hier valt veel winst te boeken, natuurlijk ook voor mij.
Tegelijkertijd had ik bij veel andere zaken meerdere keren het gevoel dit allemaal al eens eerder gelezen had. Maar misschien word ik zelf ook wel schrijfboeken-moe, inmiddels. Want al die schrijfboeken gaan uiteindelijk toch allemaal over hetzelfde.
Wat me verder in toenemende mate opvalt is dat in veel schrijfboeken steeds dezelfde voorbeelden worden gebruikt. Altijd weer die eeuwige Madame Bovary bijvoorbeeld. Maar ook bijvoorbeeld Publieke werken van Roosenboom. Of, heel opvallend, nota de Bijbelse David en Goliath om te onderstrepen dat personages altijd anders maar wel gelijkwaardig moeten zijn (David is wel kleiner en minder sterk, maar slimmer en hij heeft een slinger). Zou dat komen omdat al die schrijfboeken rijkelijk citeren van elkaar? Het komt op mij echter als bijna een beetje incestueus over. Het wereldje is klein…
Maar ondanks deze kanttekening is dit een prima boek. Een boek dat, mede gezien haar beperkte omvang, een prima goed beginpunt is voor de bestudering van schrijftheorie door beginnende schrijvers.