Boekrencensie ‘Ik kom hier nog op terug’, Rob van Essen

Rob Hollander is een journalist van middelbare leeftijd die terugkijkt op zijn leven en de keuzes die hij ooit gemaakt heeft. Dan krijgt hij opeens de mogelijkheid om terug te reizen naar het verleden.

Dit gegeven lijkt natuurlijk al wat op bijvoorbeeld 4321 van Paul Auster of zelfs Middernachtbibliotheek van Matt Haig. Maar Van Essen geeft aan het verhaal een heel eigen draai, met een soepele schrijfstijl en droge humor en soms bizarre ontwikkelingen. Het deed me af en toe denken aan de romans van Haruki Murakami, waarin de werkelijkheid ook zomaar een surrealistische wending kan nemen. Leuk was bijvoorbeeld die verwikkeling rond een verloren scene uit de film ‘The time Machine’ (naar het boek van H.G. Wells).

Maar leidt dit dan tot een goed boek? Meh, naar mijn idee toch niet echt, want eigenlijk doet Van Essen (naar mijn smaak) toch erg weinig met dat tijdreizen: hij blijft een beetje in zijn eigen wereldje hangen: een gek voorval rond G.B.J. Hiltermann bij een Amsterdamse brug, zijn voormalige medestudenten filosofie en een mislukt VerKleedFeest en zijn jeugd in Rijssen. Dat Rob, toch een beetje een lapzwans, niet echt een meeslepende hoofdpersoon is, helpt ook niet mee. En bij mij zakte de aandacht toch echt wat weg toen de oude ‘studievrienden’ naar een klooster in Frankrijk trokken. De uiteindelijke apotheose: dat alles draaide om een verdrongen jeugdherinnering van Rob toen hij als kind een keer verdwaalde in het bos, gaf mij dan toch te weinig voldoening. Van Essen kan toch ècht niet tippen aan Paul Auster. Een magere 3 bol uit 5.