Boekrecensie ‘Koekoeksjong’, Robert Galbraith

Dit is een boek van J.K. ‘Harry Potter’ Rowling, dat ze uitbracht onder een pseudoniem. Het is ook meteen heel anders van karakter dan de fantasy in het Potter-universum, want dit boek is een ouderwetse detective. Misschien zelfs wel een héél ‘ouderwetse’ detective, want alle clichés lijken door Rowling te worden aangetikt, met name natuurlijk dat de hoofdpersoon een speurder is met een flink rafelrandje. In dit geval Cormoran Strike (goeie naam wel!), een Afghanistan-veteraan met één been, geldzorgen en een relatie die net uit elkaar is gespat. Ondanks zijn morsige kantoortje en kwakkelende privé-detectivepraktijk, wordt hij ingehuurd door de poeprijke stiefbroer van een supermodel die een dodelijke val van haar balkon heeft gemaakt. Was het zelfmoord, of toch moord? Cormoran gaat op onderzoek uit, samen met zijn pientere nieuwe assistente Robin.

Het boek is duidelijk goed geschreven; daarvoor is Rowling natuurlijk een te goede auteur, maar ik vond het vaak ook langdradig worden door de wel erg lange omschrijvingen. Tevens kon het verhaal lange tijd niet erg interessant worden. Maar het doorlezen werd wel beloond toen aan het einde de verhaallijnen mooi bij elkaar kwamen. Al met al een heel acceptabele thriller, zonder heel bijzonder te worden.

Tv-recensie ‘3 body problem’

Natuurlijk wilde ik deze nieuwe worp van showrunners D.B. Weiss en David Benioff (D&D) zeker eens bekijken! Al was het maar omdat hun tv-serie ‘Game of Thrones‘ wat mij betreft baanbrekend en op haar hoogtepunt (rond seizoen 4 a 5) akelig goed was. Tegelijkertijd vond ik de manier waarop ze deze serie beëindigden niet best; en met mij velen. Zie bijvoorbeeld mijn uitgebreide slot-post daarover, waarin ik zelfs een alternatief einde heb uitgeschreven.

Ik was er dus zeker niet gerust op, toen ik met deze serie begon te kijken. Al heel snel viel me op hoeveel acteurs of GoT terugkeren; Liam Cunningham (Davos) en John Bradley (Samwell Tarly) bijvoorbeeld. Makers hechten zich toch aan hun acteurs, zo blijkt maar weer: het deed me heel erg denken aan hoe in ‘Sense8‘ heel veel acteurs rondlopen die we ook al uit de Wachowski-films ‘Cloud Atlas‘ en ‘The Matrix IV‘ kenden.

Intussen ontvouwt zich in deze serie een plot rondom een vriendenclubje wetenschappers en een agressieve buitenaardse soort dat wordt ‘uitgenodigd’ en dat over vier eeuwen de aarde zal bereiken. Op zich is dat allemaal fascinerend, maar toch vond ik de story-telling al snel, tja…. vreemd. Zo lijkt een virtuele wereld die je betreedt met futuristische VR-brillen (heel ‘Black Mirror‘) een belangrijke rol te spelen, maar dit verhaallijntje verdwijnt weer naar de achtergrond. En wie is die raadselachtige Wade en hoe komt hij aan die enorme macht? En zo nog wel meer vragen.

Verder rondt dit eerste seizoen bepaald niet een rond verhaal af. Pas de vervolgseizoenen zullen ons denk ik leren of het vreemde, vreemde verhaal opeens toch nog heel mooi in elkaar valt. Ik heb er eerlijk gezegd niet heel veel vertrouwen in. Al met al dus heel veel gemengde gevoelens over deze serie.

Boekrecensie ”t Hooge Nest’, Roxane van Iperen

Dit boek gaat niet zozeer over de villa ’t Hooge Nest (gelegen bij Naarden) maar vooral over de gezusters Brilleslijper (Janny en Lien) en hoe zij in WOII uiteindelijk de holocaust overleven. Maar natuurlijk speelt deze villa, waar de gezusters, met hun familie en anderen, gedurende vele jaren onderduiken, wel een hele centrale rol daarin.

Van Iperen heeft een beeldende en meeslepende schrijfstijl waarmee je meteen in de geschiedenis wordt getrokken; als een ‘Mak’ op zijn best. Dat weet Van Iperen te bewerkstelligen door niet zozeer een geschiedenisboek te schrijven, maar toch ècht een roman: we lezen van alles over wat met name de zussen denken, voelen en zeggen, en zo kom je heel dichtbij het verhaal.

Het boek heeft daarnaast een bijzondere link met Anne Frank, ’s Neerlands bekendste holocaust-slachtoffer, omdat de zussen heel dichtbij Anne en Margot Frank staan in de laatste maanden voor de bevrijding, als ze allemaal in het kamp Bergen-Belsen zitten. Ze ervaren van dichtbij hoe Anne en Margot wegkwijnen en uiteindelijk sterven en dat is heftige kost.

Ten slotte deed dit moet me erg denken aan het boek ‘De Keuze’ van Edith Eva Eger, ook al een holocaust-overlever, die nota bene ook al als deel van een ‘zuster-paar’ alle vreselijke beproevingen doorstond. Want dat de vernietigingskampen een onvoorstelbare hel waren, dat weet Iperen ook weer pijnlijk duidelijk te beschrijven.

Hiermee is dit kortom een monumentaal, fantastisch geschreven en zeer indrukwekkend boek.

Boekrecensie ‘Gezinsverpakking’, de Chabotten

Het boekenweekgeschenk van dit jaar is niet eens van één persoon, maar van een heel gezin. We hebben het dan over het gezin van de auteur Bart Chabot. Twee-en-een-half van zijn vier zoons schrijven ook (de bekendste zal Splinter zijn), dus op zich is het niet vreemd dat de CPNB bij hun uitgekomen is.

Maar in dit boekje komt iedereen aan het woord, beginnend met nota bene de familiehond-op-leeftijd Bril (natuurlijk genoemd naar wijlen Martin Bril). Die hond is al heel oud en zal op enig moment zelfs een spuitje krijgen; en zo lijkt ook het centrale thema van dit boekje zich aan te dienen: de vergankelijkheid.

Dat zou een vrij zware vertelling kunnen opleveren, maar wat mij betreft is dit boekje vooral een warme vertelling over een heel hecht gezin; een gezin dat buitenstaanders liever buiten de deur hield en elk jaar op vakantie gingen naar dezelfde verlaten blokhut in Zweden. Al met al een leuk boekje!

Waarom nog schrijven? ChatGPT kan het nu al beter…

Onlangs heb ik het verhaal “Het circus van Dr. Cirrus” op deze blogsite gezet. Benieuwd als ik was of ChatGPT dit verhaal ook al op het wereldwijde web had opgemerkt, voerde ik maar eens de opdracht “describe the story het circus van dr. cirrus by christian deterink” in op de ChatGPT-site. En over het resultaat was ik wel verbaasd: ChatGPT verzint letterlijk een verhaaltje over ene Timmy (never heard of!) die kennis maakt met een circus en die daarna “embarks on a magical journey“. En het meest bizarre is: het klinkt niet eens slecht! Na de break het volledige antwoord van ChatGPT. De AI neemt de wereld over!

Lees verder “Waarom nog schrijven? ChatGPT kan het nu al beter…”

Tv-recensie ‘The Gentlemen’

Deze Netflix-serie is van de hand van Guy Ritchie en dan weet je eigenlijk al precies wat je kunt verwachten: een sappige, modieuze en gestyleerde ‘misdaadcomedie’ a la ‘Snatch’ of de gelijknamige film ‘The Gentlemen‘. Alles draait in dit geval om Eddie, een militair die een groot landgoed erft, waar de criminele organisatie van Suzie een geheime grote wietplantage runt. Eddie wil van hun af…. of toch niet, want hij lijkt het al snel leuk te vinden om zich in criminele krijgen te bewegen.

Ach, laten we wel wezen, voor het plot hoef je deze serie niet echt te kijken. Maar wel voor de heerlijk gelikte actiescenes, de uitzinnige verwikkelingen en alle flamboyante personages, waarbij Eddie maar bleekjes afsteekt. Al met al dus prima vermaak! Zonder dat dit ook maar een moment een briljante serie wordt.

Boekrecensie ‘A calling for Charlie Barnes’, Joshua Ferris

Dit boek is een heerlijk tragikomisch relaas over de hoofdpersoon Charlie Barnes. Een naamloze verteller verhaalt over hoe de inmiddels 68-jarige Barnes moeite heeft om onder ogen te zien dat zijn leven misschien wel binnenkort eindigt en al met al weinig succesvol geweest is.

Hier deed dit boek me wel wat denken aan de schrijfsels van Jonathan Franzen, die ook al zo prachtig middle-class USA kon portretteren in bijv. ‘De correcties‘ en ‘Vrijheid‘.

Maar Ferris gaat verder dan Franzen: pas langzaam gaan we begrijpen wie die naamloze verteller eigenlijk is: dat is namelijk Charlie’s zoon Jake! Deze Jake, schrijver van beroep, krijgt een steeds nadrukkelijker rol in het tweede deel van het boek . En daar wordt het verhaal steeds intrigerender, al snel blijkt dat Jake misschien wel een onbetrouwbare verteller is. Ten minste, dat lijkt het geval als zijn hele familie boos op hem is als ze het manuscript van deel 1 van het boek te lezen krijgen.

Maar ook dàt lijkt weer verzinsel, als we in het slot van het boek uitkomen bij de begrafenis van Charlie. Want daar blijft alles nóg weer anders te zitten. Charlie’s weduwe en vijfde vrouw Barbara Ledeux bedrijft al evenzeer fictie als Jake, als ze tijdens de uitvaart van Charlie een opgepoetst plaatje laat zien, waarin Jake niet meer voorkomt. Dan pas realiseert Jake zich hoeveel macht je hebt als je het narratief controleert. En…. besluit hij tot het schrijven van dit boek.

Dit boek is hiermee een boeiend spiegelpaleis dat méér is dan alleen een ‘Franziaans‘ portret van een typische middle-class Amerikaan. Al met al een uitstekende literaire roman!

Tv-recensie ‘The Brothers Sun’

De vergelijking bij deze serie met de serie ‘Beef‘ is natuurlijk niet ver weg: opnieuw een Amerikaanse Netflix-serie met een hoog Oost-Aziatisch gehalte. En alhoewel ‘The Brothers Sun’ misschien niet zo kostelijk is als ‘Beef’, is ook deze serie (vrij kort met 8 afleveringen) prima te verteren.

Dat komt vooral door de uitstekende dynamiek tussen de belangrijkste personages. We hebben het dan over de heel beschermd in LA opgegroeide en licht-nerdy Bruce, die zelfs niet aan zijn moeder durft te vertellen dat hij aan Improv (improvisatietheater) doet en Charles, diens broer die zich in de triades van Taiwan heeft ontwikkeld tot gewetenloze vechtmachine. Hun beider moeder wordt gespeeld door de immer formidabele Michelle Yeoh, die haar rol precies de juiste diepte geeft. Dit allemaal leidt tot een plot rondom een grootschalige oorlog tussen de triades waar de familie Sun midden in zit. Een serie die het bekijken meer dan waard was!

De ‘Sterrit’ #12: slotaflevering

Al meer dan 25 jaar ben ik betrokken bij de Sterrit of Paassterrit in mijn ‘hometown‘ Reutum.

Een constante factor is dat ik me daarbij altijd heb bezig gehouden met de (quiz-)vragen. Zoals (wat ik het leukste vind) de stellingen. Deze twaalfde aflevering van deze serie is meteen de laatste. Waarom? Omdat ’12’ het getal van perfectie is natuurlijk! Én omdat het vandaag Pasen is en ‘as we speak‘ de 55e editie plaatsvindt!

En dan nu echt de stelling: In de Griekse oudheid rende een boodschapper de ruim 42 kilometer van Marathon naar Athene om daar de woorden “Gegroet, we hebben gewonnen!” uit te brengen voor hij dood neerviel. En aldus ontstond de marathon als sportdiscipline. Als u dit al cru vond: het is óók voorgekomen dat iemand al dood was vóór hij de finish-streep passeerde; sterker nog: hij won die wedstrijd ook nog! Waar of niet waar? Zoals bekend komt na de break het antwoord!

Lees verder “De ‘Sterrit’ #12: slotaflevering”