Categorie: Alle recensies van films en tv-series

Dit is een verfilming is van een populaire Japanse manga-strip en vanuit seizoen 1 wist ik al dat je een heel mal verhaal kon verwachten met een zeer excentrieke aankleding en vormgeving. Geloofwaardigheid staat op een zeer laag pitje. En seizoen 2 zet dat door: Luffy, de jolige en altijd opgeruimde knul met strohoed, wil nog steeds koning van de piraten worden en bereikt met zijn vrienden nu eindelijk de Grand Line; de plek waar ergens de enorme piratenschat One Piece moet liggen. De belevenissen zijn allemaal knotsgek, maar op de één of andere manier vind ik het nog steeds vermakelijk. Ook omdat nog steeds nieuwe personages worden geïntroduceerd, zoals het schattig-aandoenlijke en getraumatiseerde rendiertje Chopper. Dat je begaan raakt met dit wezentje bewijst wel dat deze serie ergens toch iets heel goed doet!

Zoals altijd van goed naar slecht:

| Frankenstein
| Luca
| 28 years later
| The Roses
| Anthropoid
| The Long road to War
| Kinds of kindness
| Hart’s War
| Bardo

Lees verder “Filmrecensie Januari-Februari 2026”

Deze tv-serie kan worden beschouwd als een soort prequel van Oliver Twist, het wereldberoemde boek van Charles Dickens over dat weesje (ergens in de jaren ’60 geweldig in beeld gebracht met de musical Oliver! trouwens). Deze serie is echter wat rauwer van toon en volgt ‘Dodge’ (Jack Dawkins) als die is opgeklommen tot dokter in een koloniaal stadje in Australië. Hij redt daar zijn opeens opduikende oude bendeleider, Fagin. En daarna beginnen ze net zoals vroeger weer allerlei zwendeltjes.

De serie is vlot van toon, bevat veel heerlijk bloemrijk taalgebruik, is bij vlagen heel amusant en bevat ten slotte, opvallend genoeg, veel ‘gore‘, met vele bloederige beenafzettingen en andere ingrepen die Jack als chirurg van dienst uitvoert. Oliver wordt overigens ook niet vergeten: hij krijgt er in een bijzin ook nog even van langs van Jack en Fagin (hij was maar een ‘nat slablaadje’), maar krijgt dan ook zelf een niet onbelangrijke rol in het geheel!

Heel aardig gedaan dit! En met geweldige hoofdrollen met Thomas Brodie-Sangster (van Godless en Jojen Reed in GoT) en David Thewlis (van Fargo S03). Misschien dat ik me ook nog wel aan seizoen 2 waag!

Eerder plaatste ik een recensie van seizoen 2 t/m 4 van deze serie. Maar blijft deze serie ook de volgende seizoenen interessant en leuk? Het antwoord is een ronkend ‘ja’! Want steeds weten de grenzeloos egoïstische, sociopathische en redelijk gestoorde leden van ‘The Gang’ toch weer nieuwe dieptepunten aan te tikken. En dat is gewoon onbedaarlijk geestig!

De vijf ‘anti-vrienden’ Dennis, Dee, Mac, Charlie en Frank bestrijden elkaar voortdurend in absurde plotjes, waarin ze niet alleen elkaar beschadigen, maar vooral ook anderen. Het nevenpersonage Cricket (ooit een priester, nu een dakloze junk) verbeeldt het beste de kwaadaardige invloed van ‘The Gang’, als een soort real life Picture of Dorian Gray, als je begrijpt wat ik bedoel.

Komen onze vijf hoofdpersonen dan nog ergens tot inkeer? Of tot nieuwe inzichten? Nee, nooit. Want allemaal blijven ze even hardleers en onvolwassen als altijd. Gelukkig maar, zou je bijna zeggen, want zo kan deze briljante serie nog wel een paar extra seizoenen mee. Kijken!

Deze tv-serie van tien lange episodes vertelt het verhaal van hoe de Engelse scheepvaarder John Blackthorne, met het Nederlandse schip Erasmus terecht komt in Japan en wat hij hier beleeft. Hij slaagt erin vertrouwen te winnen van Lord Toronaga, die hem denkt te kunnen gebruiken bij alle dingen die aanstaande zijn. De Daymio (de heerser over Japan) is namelijk recent gestorven en zijn opvolger nog slechts een kind, en dus dreigt er een zeer bloedige strijd diens opvolging aan te komen.

Toronaga toont zich hierbij een sluw machtspoliticus, die heel omzichtig te werk gaat. Zijn bedoelingen zijn ook nooit helemaal te doorgronden, en al helemaal niet voor Blackthorne. De situatie van Lord Toronaga lijkt steeds hopelozer, maar intussen blijkt hij heel voorzichtig een meesterplan uit te rollen. Een plan waarin wel enkele belangrijke volgelingen van hem zich moeten opofferen. Waaronder Mariko, de hofdame en tolk waar Blackthorne (Anjim-Sama genoemd in Japan) een bijzondere band mee opbouwt.

De serie is prachtig vormgegeven en heeft fantastische hoofdrollen, met name van de Japanse acteurs: Hiroyuki Sanada (Toranaga), Anna Sawai (Mariko) en Tadanobu Asano (Yabushige). Het Japan van rond 1600 lijkt zeer getrouw in beeld gebracht en overtuigt zeer. Overduidelijk zijn kosten nog moeite gespaard. En met de ijzersterke storytelling en de boeiende personages haalt de serie hiermee een akelig hoog niveau. Een absolute triomf!

Netflix trakteert ons wat mij betreft op twee nog steeds doorlopende series die niet te versmaden zijn; ten eerste ‘Black Mirror‘ van Charlie Brooker en ten tweede ‘Fargo’ van Noah Hawley. Deze laatste serie heeft dezelfde zwart-komische toon en setting (het landelijke Midwesten van de VS) als de oerfilm van de gebroeders Coen. En net als die film is de serie smullen. Ik vond zelfs seizoen 4, dat wat koel ontvangen werd, een traktatie.

Maar dit vijfde seizoen is zelfs nog weer een stuk beter. Het plot draait rondom de vrouw Dotty, die een nieuw leven is begonnen, na te zijn gevlucht voor haar gewelddadige echtgenoot, maar dan de demonen uit haar verleden onder ogen moet zien. Ook dit seizoen heeft weer heerlijke personages, en in dit geval ook een héle vreemde. Cameravoering, storytelling, plotwendingen, ze zijn allemaal top! Kortom: een serie van het hoogste niveau: 5 bollen!

Dit is het vijfde en laatste seizoen van de nu al legendarische serie, die misschien wel heel Netflix wezenlijk veranderde. Het is een waardig en topzwaar slotstuk, met 8 episodes van speelfilmlengte.

Minpunten zijn er evenwel voldoende: het aantal personages is inmiddels veel te groot geworden, net als het aantal verhaallijntjes. De dialogen zijn soms houterig. Er hadden makkelijk wat scenes ingekort of geschrapt mogen worden. En de acteurs die de kinderen uit seizoen 1 spelen, zijn inmiddels volwassen en niet bepaald geloofwaardig meer als kinderen.

Genoeg aan te merken dus. Maar toch blijft deze serie niet te versmaden en komt alles tot een mooi en passend, alhoewel niet erg verrassend einde. Spoiler alert: Vrijwel iedereen overleeft de eindstrijd! De Duffer Brothers zijn wel erg lief. De enige dode van enige importantie is het nevenpersonage Kali (dat meisje dat toch niemand echt mocht). En misschien, heel misschien, overleefde zèlfs El het, die zich in de slotscene toch echt leek op te offeren… We zullen het nooit weten.

Hoe dan ook is dit dan toch echt het definitieve einde van een monumentale serie! Het was mooi!

Recensies van eerdere seizoenen hier: 1, 2, 3 en 4.

Van goed naar slecht:

| Avatar 3: Fire and Ash
| The fault in our stars
| The Equalizer 3
| Deliver me from nowhere
| Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery
| Holy Cow
| Haevnen
| The creator
| Bergers
| Fable
| 355
| The Wrath of Becky

Lees verder “Filmrecensies November-December 2025”

Hierna de filmrecensies, van goed naar slecht:
| One battle after another
| Elio
| Ron’s gone wrong
| The Descendants
| Smokin’ Aces
| Guy Ritchie’s The Covenant
| The Holdovers
| Jumanji-The Next Level
| The Very Excellent Mr. Dundee
| The next three days
| Nobody 2
| Legend
| The Love Guru

De volledige reviews na de break!

Lees verder “Filmrecensies September-Oktober 2025”

Hierbij een kort overzicht van de series die ik de laatste tijd tot me genomen heb:

Black Rabbit: Vooral de main cast (Jude Law en Jason Bateman) trok me naar deze serie, die blijkt te gaan over alles rondom dit Newyorkse restaurant. Veel over misdaadperikelen, verbeeld in donkere scenes. Aardig, maar niet genoeg om de aandacht vast te houden…

The Bear: Nóg een serie over een restaurant. Nu lijkt het wel bijna een sequel van het geweldige ‘Shameless‘, dan over hoe de briljante Lip zich in het restaurantwezen stort! Immers: ook deze serie speelt in een gruizig aangezet Chicago en heeft als hoofdrolspeler Jeremy Allen White. Helaas is dat niet zo en ontbreekt in deze serie vooral node de humor die Shameless zo leuk maakte. Nee. Niet verder gekeken….

The Decameron: Dit lijkt wel een soort toneelstuk/kostuumdrama waarin in het door pestilentie geplaagde Middeleeuwse Italië, een bonte groep personages samen hokt in een landhuis, met alle bijna soms kluchtige intriges van dien. Nee, niet boeiend genoeg om de aandacht vast te houden…

Love, death & robots: Deze serie blijft ook in dit nieuwste seizoen 4, ‘Volume IV’, kostelijk. Kleine miniatuurtjes van soms nog geen tien minuten, heel uiteenlopend in sfeer, intentie, vormgeving en verhaal. Voor de fijnproever niet te versmaden! Inclusief de RHCP als puppets!

Comedy: Ik schreef al eerder over ‘It’s always sunny...’ en ‘Schitt’s Creek‘. Beide series volg ik nog steeds en met name de eerste serie blijft fascineren: over hoe ‘The Gang’ steeds weer nieuwe dieptepunten weet aan te tikken; merkwaardig genoeg is dat vaak onbedaarlijk geestig. Hele fijne televisie; en inmiddels is het ook nog één van de langstlopende series in de VS! Zéér aan te raden.