Filmrecensie ‘The place beyond the pines’

Deze verrassende film begint als een vrij simpel verhaaltje rondom de motorstuntrijder Luke, die op een dag ontdekt dat hij een zoontje heeft bij een vroegere vriendin, Ro. Hij besluit voor hun de kost te willen verdienen en begint met het beroven banken om aan geld te komen.

De film lijkt hier gek genoeg heel veel op Drive. Ook met Ryan Gosling in de hoofdrol, die ook hier een zwijgzame man speelt wiens grote vaardigheid schuilt in het besturen van een voertuig (auto of motor). Verder gaan beide films over het beroven van banken en in beide gevallen loopt het niet goed af.

En daar wordt deze film interessant, want als na 50 minuten Luke wordt doodgeschoten door een politie-agent, lijkt het verhaal al voorbij. Niet dus, want de film begint de belevenissen van die politie-agent te volgen, die niet alleen worstelt met het schuldgevoel over dat hij Luke heeft doodgeschoten, maar ook met het corrupte politie-apparaat (dat laatste treffend in beeld gebracht door Ray Liotta). Hij weet er uiteindelijk redelijk goed uit te komen en legt de basis voor een succesvolle carriere.

Waarna we naadloos op alweer een derde verhaallijn terechtkomen; als vijftien jaar later in een bizar toeval de zoons van Avery en Luke bevriend raken en samen drugs gaan gebruiken. Als ze worden opgepakt door de politie, worden langzaam alle verhaallijntjes weer samengebracht…

‘The place beyond the pines’ is hiermee verrassend en veelzijdig, en ook genuanceerd doordat veel personen in het verhaal worden belicht. En dit levert een meer dan bekijkenswaardige film op!

Filmrecensie ‘127 hours’

Kun je een interessante film maken over een man die 127 uur met zijn arm klem zit onder een rotsblok voor hij zichzelf eindelijk weet te bevrijden? Het antwoord is ‘ja’, want Danny Boyle kreeg het met deze film voor elkaar. Hoe? Door het verhaal over de vrolijke avonturier Aron Ralston (gespeeld door James Franco) zwierig in gang te zetten, bijvoorbeeld. Met een passant prachtige beelden van de canyons in Utah. En door vervolgens heel dicht op Aron te zitten als die in een noodlottig toeval beklemd raakt achter het rotsblok. Alle bekende stijlmiddelen van Boyle (versnelde beelden, gekke camerapunten, splitscreens) worden ingezet om het interessant te houden. Want dat blijft het, als je meeleeft met Aron’s beproeving. Zijn pogingen om los te komen, worden afgewisseld met warrige droombeelden en herinneringen.

Tot we op het beruchte moment komen dat hij met een iel mesje zijn eigen onderarm moet afsnijden om zichzelf te bevrijden. Deze scene was heel heftig en vond ik echt bijna te gruwelijk om te bekijken. En zo weet Aron zijn vege lijf dus te redden en ondanks het feit dat ook de afloop van de film natuurlijk niet als een verrassing kwam, is die toch bevredigend. Conclusie: een goede film, zeer de moeite waard!

Filrecensie ‘The Impossible’

Deze film gaat over wat de tsunami heeft aangericht op Phuket, Thailand (waar ik ook een paar jaar geleden ben geweest). De film volgt hierbij de familie Bennett, die er op vakantie is in een beachresort. Allereerst, als de zorgeloze zonvakantie opeens verandert in een gruwelijk rampgebied, volgen we de moeder Maria en haar oudste zoon Lucas. Zonder de vloedgolf zelf heel lang in beeld te brengen, wordt hun doodsstrijd indringend in beeld gebracht.

De tweede verhaallijn betreft de vader en diens twee jongere zoons (de laatste twee zijn wonderlijk genoeg helemaal gespaard gebleven). Hij gaat op zoek naar zijn vrouw en naar Lucas en wat volgt is een wanhopige zoektocht in het in een chaos veranderde Phuket. Het moment dat ze elkaar dan uiteindelijk terugvinden, is echt een emotioneel moment, waar je het met moeite droog houdt. Zo komt het dan toch allemaal ergens nog goed, wat aanvankelijk bijna onmogelijk leek…

Kortom: een indringende en zeer emotioneel geladen film. Heel bijzonder. En met prachtige rollen van Ewan McGregor, Naomi Watts en Tom Holland (Lucas). Kijken!

Recensie ‘Game of Thrones’ seizoen 3, eerste helft

Game of Thrones is vanaf seizoen 1 al een serie om je vingers bij af te likken: het is niet alleen goed: het is bril-fucking-jant! En seizoen 3, waarvan ik de eerste 5 episodes heb gezien, dendert onverminderd hard door.

Wat mij betreft is er eigenlijk maar een minder aspect aan GoT. Dat is de soms wel erg rauwe en brute sfeer van de serie: de fantasiewereld waarin de serie speelt, is niet alleen middeleeuws op militair vlak (zwaarden, pijlen en bogen, etc) maar verkeert qua beschavingsniveau ook in de donkere Middeleeuwen. Dat vind ik soms wel erg bar.

(Hetzelfde manco kleefde overigens een beetje aan de Lord of the Rings films van Peter Jackson: die slaagde er -als horror-regisseur- beter in het verbeelden van het afschrikwekkende, bijvoorbeeld de Orcs of de Ringwraiths, dan het mooie, bijvoorbeeld Rivendel of Lothlorien).

Maar gelukkig zijn er voor de rest bij Game of Thrones alleen maar pluspunten. De enorme vaart van het ingenieuze verhaal bijvoorbeeld, waar je echt door meegesleept wordt en dat blijft verrassen. Bijvoorbeeld de wijze waarop Daenerys Targaryen het leger met ‘Unsullied’  wint in Astopor.

Ook het feit dat de intelligentie van de kijker nu eens een keer niet onderschat wordt en je gewoon misschien wel twintig verhaallijnen en een dubbel aantal personages voor je kiezen krijgt, vind ik erg sterk. En tenslotte de manier waarop vrijwel elk personage een boeiende persoonlijke ontwikkeling doormaakt, is erg goed gedaan.

Wat bijdraagt aan de kracht van de vertelling is ook dat je weet dat schrijver George R.R. Martin niemand spaart. Al sinds seizoen 1, waarin de belangrijkste hoofdpersoon, Eddard Stark, bruut wordt onthoofd, weet je dat zelfs de belangrijkste helden van dit epos niet veilig zijn. Dit maakt alle verwikkelingen extra spannend.

Kortom: een geweldige serie die nog wel zeker een handvol seizoenen zal voortduren. Laat maar komen, zou ik zeggen!

 

Filmrecensie ‘Let me in’

Deze film, een remake van een Zweeds origineel, zou volgens diverse sites de moeite waard zijn, bijvoorbeeld omdat de regie in handen was van Matt Reeves, die ook Cloverfield regisseerde.

De blurp van de film is dat het jongetje Owen, die wordt gepest op school, bevriend raakt met een meisje. Dit meisje blijkt een vampier te zijn. Toch ontstaat er iets van een prille liefde, en helpt ze hem zelfs korte metten te maken met de pesters. Die kalverliefde is echter niet bepaald geloofwaardig: hiervoor is Owen nog veel te veel een jochie en is de interactie tussen beide te weinig bijzonder. Hiermee is dit centrale plotje weinig boeiend en moet de horror de film redden. Die is echter dan weer zo over de top en deed bij mij zo gemaakt aan, dat die eerder op de lachspieren werkte dan iets anders.

Hiermee is deze film een misbaksel naar mijn idee. Alhoewel, een aardige scene zit er nog wel in: dat is als twee mannen in gevecht raken in een auto die van je weg raakt en in een ravijn valt. Door het camerapunt in de auto is deze scene adembenemend. Maar goed, deze 2 minuutjes maken een film van bijna 2 uur natuurlijk niet goed…

Filmrecensie ‘Flowers of war’

Lang niet iedereen was te spreken over deze Chinese film. Pompeus, kitch en melodramatisch zijn zo enkele kwalificaties. Dat vind ik niet terecht. Ik vond Flowers of War juist een indringende en ontroerende oorlogsfilm.

Het verhaal gaat over de Japanse bezetting van Nanking, een nogal gruwelijke geschiedenis blijkbaar. De enige schuilplaats is misschien wel een katholieke kerk, waar een groep meisjes onder de hoede was van de priester, die echter is gestorven. En daar komt Christian Bale in beeld. Hij speelt John Miller, een avonturier en gelukszoeker. In eerste instantie wil hij er alleen met het geld vandoor gaan, maar al snel begint hij een verantwoordelijkheid te voelen voor de meisjes, die hem, natuurlijk eigenlijk geheel onterecht, al snel ‘Father John’ beginnen te noemen. En zo begint de strijd te overleven in het door de wrede Japanse bezetter gebukt gaande Nanking.

De stijl van de film is zonder meer bijzonder. Zo wordt veel gespeeld met licht. Waar Nanking kleurloos en grauw is; een doodse woestenij, is de kerk met haar glas-in-lood ramen juist vaak een bron van licht en kleur. De sfeer is verder beklemmend omdat veel scenes zich binnen in de kerk afspelen. Het oorlogsgeweld blijft hiermee het grootste deel van de film buiten de muren van de kerk, maar als die even zichtbaar wordt is het ook meteen heel erg ‘in your face’ in beeld gebracht, zodat het extra stevig binnenkomt.

Het verhaal is hiernaast ook nog eens meeslepend en je gaat echt meeleven met John Miller, de meisjes en de jonge George Chen, het hulpje van de gestorven priester, die een enorme verantwoordelijkheid voelt de meisjes te beschermen en ten slotte de prostituees die ook hun toevlucht zoeken tot de kerk. 

Hiermee vind ik deze film zeer de moeite waard. Mooi ook om Christian Bale een keer in een rol te zien waar die iets meer kan laten zien dan in formule-actiefilms als Batman en Terminator.

 

 

Filmrecensie ‘ Red Cliff”

Een film kijken op een commerciële zender is door de enorme bakken reclame die over je uit worden gestort (om de 20 minuten 8 minuten reclame) nogal een beproeving, maar bij deze filmklassieker ‘Red Cliff’ van regisseur John Woo had ik het er nog net voor over.

‘Red Cliff’ is een epische film over een oorlog in historisch China, met imposante massascènes, opwindende en onderhoudende gevechten (natuurlijk met de nodige martial arts-staaltjes, die doen denken aan Crouching Tiger Hidden Dragon) en een meeslepend verhaal. De beelden zijn soms prachtig en je wordt echt ondergedompeld in het exotische Chinese wereldje. De hoofdpersonen zijn misschien wat bordkarton (met alle stoere mannen, die broedend in de verte staren, en hun frele bleke vrouwen, het altijd wat gekke oostaziatische schoonheidsideaal), maar dat doet nauwelijks af aan het kijkplezier. Bijzonder is ook de ruime aandacht die er is voor de hogere kunst van oorlogsstrategie, waar een opeens draaiend windje een wereld van verschil kan maken. De film lijkt hierdoor soms bijna op een instructiefilm bij Sun Tsu’s The Art of War.

Concluderend: een filmklassieker die je zeker een keer moet hebben gezien!

Filmrecensie ‘Drive’

Deze film kon de goedkeuring van de filcritici wel wegdragen en eindigde op veel jaarlijstjes van 2011 (alweer 2 jaar gelegen) steevast in de top. Is dat terecht? Nou, nee, wat mij betreft. Alhoewel de film zeker haar sterke kanten heeft. ‘Drive’ weet vooral een mooie sfeer neer te zetten van het LA bij nacht, terwijl we worden rondgereden door de naamloze hoofdpersoon, de chauffeur, gespeeld door Ryan Gosling. Ook prachtig is de bijbehorende soundtrack, jaren 80 syntho-pop, die de film nog meer een heel eigen sfeer geeft. Verder zitten er een paar ijzingwekkende scenes in, en natuurlijk een paar sterke achtervolgingsscenes met auto’s.

Wat de film echter behoorlijk nekt is het wel erg weinig bijzondere verhaaltje, dat er kortweg op neer komt dat Gosling de pech heeft, bij wat een simpele overval lijkt, in een smerig onderwereldcomplotje dreigt te belanden. De ijzeren filmscenario-regels van Bart van Lierde zijn hierbij verre van gevolgd, hetgeen een verhaal oplevert zonder kop of staart en zonder duidelijke afronding. Wat ook niet helpt is dat het erg moeilijk is je te identificeren of begaan te raken met de ijzige en stoïcijnse hoofdpersoon.

Daarom krijgt deze film van mij hoogstens een magere 6,5. Aardig, maar zeker niet geweldig.

Filmrecensie ‘Cloverfield’

Cloverfield is een rampenfilm waarin New York wordt aangevallen door een Godzilla-achtig monster. Tot zover niets nieuws, maar wat deze film zo bijzonder maakt is dat alle filmbeelden zogenaamd zijn gemaakt door een van de hoofdpersonen, Hud, die zijn belevenissen vastlegt met een handy-cam.

Deze vorm werkt verbazingwekkend goed, want op de een of andere manier maakt het de gruwel veel invoelbaarder en echter. En waar je verwacht dat alle schokkerige filmbeelden, gefilmd door een vrijwel continu rondrennende Hud al snel beginnen te irriteren, nee, dat was bij mij helemaal niet het geval.

Veel verhaal heeft de film verder niet: we volgen gewoon Hud als die samen met zijn vrienden in het centrum van New York, dat is veranderd in een grimmige war-zone, hun vege lijf proberen te redden. Maar dat is ook genoeg, want alleen hiermee ontstaat al een indringende film, zeker als ook nog eens blijkt dat de film geen happy end gaat krijgen. Huiveringwekkend… Een aanrader!

 

Filmrecensie ‘Super 8’

Deze film is eigenlijk precies wat je mag verwachten als je J.J. Abrams (Star Trek-films) en Steven Spielberg (E.T.) laat samenwerken. Inderdaad: een SF-film over een buitenaards (of is het nu onderaards?) wezen, dat wordt opgejaagd door het leger, maar helemaal niet zo kwaadaardig is als die volwassenen denken. Maar dat begrijpen natuurlijk alleen de kinderen, die vanzelfsprekend ook de hoofdpersoon zijn in deze film. Om het er nog dikker op te leggen blijkt het wezen zelfs ook nog van die goeiige wijd uiteenstaande ET-ogen te hebben, voordat het aan het einde van film met zijn ruimteschip naar huis terugkeert.

Zo lijkt deze film vooral een ode te zijn aan klassieke SF-film, ET voorop. Maar het is meer dan dat, het is ook een eerbetoon van beide heren aan het prille begin van hun eigen film-carriere, toen ze als kind met een Super-8 camera hun eerste film in elkaar draaiden. Dat is namelijk precies wat Joe, de jonge hoofdpersoon, samen met zijn vrienden aan het doen is.

Het geheel overziend is ‘Super 8’  een onderhoudende, met liefde gemaakte film, die goed in elkaar zit en zeker de moeite waard is, zonder echter memorabel te worden. Daarvoor blijft de film namelijk teveel een herhalingsoefening.