Categorie: Alle boekrecensies

Deze Duitse schrijver verraste eerder met ‘Het einde van de eenzaamheid‘ en daarom waagde ik me ook aan dit boek (vastgelopen als ik was in het kolossale Anna Karenina, dat ik ook aan het lezen ben momenteel). Het leest in ieder geval een stuk vlotter weg dan die Russische mastodont van de wereldliteratuur, zoveel was al snel duidelijk.

Het gegeven is ook wel veelbelovend: een jongen gaat op een road-trip met twee vrienden op zoek naar zijn vader. Maar toch greep dit boek me niet echt: het is overduidelijk geschreven voor een wat jongere doelgroep en eerlijk gezegd heb ik wel betere coming-of-age romans gelezen. Hiermee was dit was mij betreft het minste boek dat ik van Wells heb gelezen, want het is ook matiger dan ‘Hard Land‘.

Dit boek kreeg ik natuurlijk recent bij mijn 50ste verjaardag. De titel doet vermoeden dat het een niemandalletje is, maar dat is toch niet helemaal waar: Jerry Goossens heeft namelijk met hulp van ‘Dokter Frank’ een best heel inhoudelijk en boeiend boek geschreven over alle kwesties waar je als middelbare man mee te maken hebt: het groeiende bierbuikje, de ‘penopauze’, de prostaat, haaruitval, een verminderd libido en nog veel meer van dat soort grotere en kleinere ellende. Het is gelukkig niet alleen een tranendal, want Goossens vertelt ook hoe je wèl gezond oud wordt; daar speelt regelmatig bewegen een heel belangrijke rol bij. Goossens heeft hierbij een soepele humoristische schrijfstijl en dat maakt dat dit een leuk en ook gewoon erg informatief boek is. Prima gedaan dit!

Eigenlijk bijzonder dat ik dit veelgeroemde boek nog nooit gelezen had, maar goed, ik heb me er dus eindelijk toch aan gewaagd.

En dat was geen straf, want dit is gewoon een prachtige geschreven coming-of-age roman over een jongen die ontdekt dat hij toch echt op mannen valt. Alhoewel de namen van personages fictief zijn, is het heel duidelijk dat Splinter eigenlijk niet over ‘Wobie’, maar over zichzelf vertelt.

En dat doet hij met verve: in een prachtige heerlijk kleurrijke taal brengt hij tot leven hoe hij opgroeit in een warm gezin, met drie broers, moeder en schrijvende vader (en gezinshond Bril, die niet is hernoemd, want die heet echt zo). En al even ontroerend mooi brengt hij onder woorden dat zelfs in zo’n liefdevol en vrijdenkend gezin het nog niet makkelijk is om uit de kast te komen. Zelfs als je zoals hij een vriendinnenleger om je heen verzameld hebt. Prachtig boek!

Van Richard Powers heb ik eerder ‘Vrij Spel‘ gelezen en toen was ik reeds onder de indruk van deze hele bijzondere schrijver. Met het boek ‘Verwilderd’ wordt die bewondering alleen maar groter, want Powers toont zich wederom als misschien wel één van de meest indrukwekkende schrijvers van deze tijd: erudiet, fijnbesnaard, maar ook vaak ook diep inhoudelijk en met een duidelijke voorliefde voor de wetenschap. Hij koppelt zijn bewondering en diepe genegenheid voor deze hele schepping aan een diep-pessimistische visie over hoe we daar tegenwoordig mee omgaan.

Intussen gaat het boek over de wetenschapper Theo Byrne, die als academicus speurt naar tekenen van leven in de ruimte buiten ons eigen planeetje ‘Sol 3’. Intussen heeft hij nogal veel te stellen met zijn zeer hoogbegaafde en -gevoelige negenjarige zoon Robin, die nogal moeite heeft met zowat alle aspecten van het moderne leven. Hij wordt steeds meer de voorvechter wordt van bedreigde dieren, die zijn vroeggestorven moeder Alyssa, de vrouw van Theo, ook al was. Als er op Robin wordt geëxperimenteerd met een bijzondere neurofeedback-techniek, leeft hij op en komt hij tot grootse prestaties; tot de overheid de financiering van het hele project staakt. En dan valt Robin weer ver terug en beginnen we te begrijpen waarom alles wat hij zegt niet in aanhalingstekens staat, maar in cursiefjes, net als de vele uitspraken die Theo zich van zijn overleden vrouw herinnert.

Dit is hiermee een prachtig maar ook pijnlijk dramatisch en hartverscheurend boek. Ook de duistere boodschap over de neergang van onze o zo kostbare schepping, waar we nu minder in zitten, is al verre van vrolijk makend. Maar lezen moet je dit boek zeker, al is het maar om de fijnzinnige en intense schrijfstijl van Powers en de prachtige gevoelige wijze waarop Theo’s liefde voor zijn getroebleerde zoon beschreven wordt. Bij mij komt dit boek op Hebban met stip binnen in mijn kleine verzameling ‘Favorieten’. En krijgt het natuurlijk 5 bollen. Lezen!

Dit is een leuke coming-of-age roman over een jonge homoseksuele jongen in hedendaags Parijs. Het boek is lekker vlot en speels geschreven, met korte hoofdstukjes, veel dialoog, appjes, dagboekstukjes over ‘gestolen jongens’, geestige voetnoten en zelfs foto’s en dergelijke. Intussen draait alles erom dat Vincente natuurlijk de grote liefde zoekt, en dan liever niet via Grindr. En dan blijkt die liefde misschien veel dichterbij dan gedacht, als hij tijdens een vakantie opeens intiem wordt met zijn jeugdvriend Octave. Is dit dan een liefde? De rest van het boek laat zien dat dit nog niet zo eenvoudig ligt. Kortom is dit een fijn geschreven boek: gelukkig niet zo intens braaf als Heartstopper, maar ook weer zonder die scabreuze Grindr-dates uit Vanilla. Heel leuk gedaan!

Dit boek gaat over Vos Jacobz, een zogenaamde ’tandenjager’. Op de slagvelden van de Napoleontische tijd zoekt hij onder de gesneuvelden naar gave gebitten.

Niet alleen omdat hij de uitgetrokken tanden voor veel geld kan verkopen, maar ook omdat hij zelf een nieuw gaaf gebit wil. En daarmee wil hij zichzelf een toegang verschaffen tot de hogere kringen, die voor hem, als bastaard van een baron, met een slechte mondhygiëne ook nog eens, altijd onbereikbaar bleven.

Dat lukt en hij weet zelfs contact te leggen met de grote liefde van de gesneuvelde soldaat Amadeo, wiens gebit hij gestolen heeft. Deze adellijke Margaux blijkt nogal een bijzondere vrouw, niet eens zozeer omdat ze een ooglapje heeft, maar vooral omdat ze een vampier is, alhoewel die kwalificatie in het boek nergens valt.

Dit is hiermee een buitenissige historische roman met een horror-randje, geschreven in een zeer bloemrijke barokke stijl. Het adagium ‘less is more‘ bestaat voor Auke Hulst duidelijk niet, dat is ‘more is more‘! Een easy read is het evenmin, maar het is wel allerlei andere dingen: een horror- en historisch verhaal zoals gezegd. Maar ook een brievenroman èn een ode aan heel veel literaire helden van Hulst (blijkt uit de zeer uitgebreide verantwoording achterin het boek).

Hiermee is dit in ieder geval een uniek en heel bijzonder boek. Niet altijd even onderhoudend en boeiend, zo eerlijk moet ik ook zijn. Al die brieven in geëxalteerd taalgebruik hadden wat mij betreft iets meer gedoseerd mogen worden en ook in diverse andere passages draaft Hulst naar mijn smaak iets te ver door in zijn overvolle en veeleisende schrijfstijl. Maar toch, toch kon ik het boek ook niet neerleggen. Want die hele vreemde driehoeksverhouding tussen Margaux, Vos èn Amadeo blijft interesseren.

Leuk, om zo onverwacht weer eens op een Nederlandse schrijver te stuiten die ik écht goed vind!

Dit boekenweekgeschenk is geschreven door Peter De Smet, de man die blijkt schuil te gaan achter Hendrik Groen, de auteur van al die zeer populaire boeken over de ‘avonturen’ van een bejaarde man in een verzorgingstehuis.

Ik heb er daar nooit eentje van gelezen. En na lezing van dit boekenweek-geschenk denk ik ook niet dat ik dat zal doen. Want aan ‘Piaggio’ is helaas maar heel weinig aan. Een onopmerkelijk verhaaltje over hoe een oudere man en vrouw, die elkaar nog niet eerder kenden, samen op vakantie gaan: ze willen met een Piaggio, zo’n Italiaans karretje met drie wielen, van Italië helemaal terug naar Nederland reizen.

Nee, ik was bepaald niet onder de indruk. De schrijfstijl, de personages, de plot, alles is even middelmatig en soms zelfs dat niet eens. Elk boek hoeft heus niet een literair hoogstandje te zijn, maar dit is wel echt een heel onbenullig niemendalletje. Een matige aflevering in de reeks boekenweekgeschenken.

In dit boek is ene John zijn vroegere mentor en voormalig advocaat Julian Mantle nagereisd, die zijn leven drastisch heeft omgegooid en nu ergens in het Himalayagebergte woont. Daar ontstaat een lang gesprek over alle wijsheid die Julian inmiddels heeft opgedaan: talloze praktische lessen over levensdoelen, mindfulness en zelfdiscipline, allemaal gericht op een evenwichtiger, gelukkiger bestaan.

Dat dit hiermee dus een zelfhulpboek is, blijkt er ook wel uit dat de schrijver aan het einde van elk hoofdstukje de belangrijkste lessen nog eens op een rij zet. Daarmee is het meteen niet bepaald mijn kop thee; ik vind de vele levenslessen vaak nogal inkoppers en ben sowieso niet zo van dit genre boeken. Überhaupt was ik er niet aan begonnen als mijn stottercoach (ja, die heb ik) het niet aangeraden had. Conclusie: voor sommige mensen misschien best aardig, maar niet voor mij.

Ype Driessen (tevens een leeftijdgenoot) is met name bekend van zijn amusante foto-strips, die hij al jaren maakt. En van ‘zijn ’s werelds eerste fotografische roman ‘Het nadeel van de twijfel’ natuurlijk. Daarom was ik ook geïnteresseerd in zijn eerste ‘echte’ roman; je weet wel, zo’n ding met heuse woorden 🙂

Het verhaal begint ermee dat de hoofdpersoon Jip met zichzelf worstelt na een zojuist verbroken relatie met Pieter. Hij verhuist met vrienden naar Amsterdam en daar doet een wat sinistere persoon, Mefi (de Duivel?), hem een voorstel: 12 seksdates zullen hem verlossen van zijn liefdesverdriet.

Wat volgt is dat Jip inderdaad die uitdaging aangaat en met gebruikmaking van Grindr allerlei jongens ontmoet. Al die seksdates gaan heel anders; van iemand die hem ghost, tot wel erg scabreuze toestanden met veel seks en drugs in gay-club De Hel.

Ype Driessen heeft een mooie pen en met al zijn onzekerheden en naïveteiten is Jip een aangenaam hoofdpersonage. Toch ontbreekt toch wel node een plot en is alles rond die Mefi(stofeles) wel erg vergezocht. Al met al vond ik het boek best vermakelijk, maar het plot en de inhoud te mager.

Dit boek heeft als subtitel: ‘een verzameling feiten die te bizar zijn om waar te zijn, maar dat op een of andere manier toch zijn’. En die trok mij natuurlijk , als verzamelaar van bijzondere trivia (zie bijvoorbeeld eens de stellingen die ik eerder op mijn blogsite zette 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12).

En het boek was ook zeker zeer interessant: het is een amusante verzameling vaak korte anekdotes van tal van gekke verschijnselen in de wetenschap, wereldgeschiedenis, geografie, natuur, cultuur en ga zo maar door. Heel onderhoudend om zo nu en dan in te grasduinen (en weetjes te highlighten die ik misschien nog ooit voor een kwis kan gebruiken).

Ik kocht het boek ook omdat ik van deze schrijver ook al ‘The Phantom Atlas” kende, een heerlijke bloemlezing van vreemde kaarten (iets wat ik als kaartofiel toevallig ook net heel erg kan waarderen).