Categorie: Alle boekrecensies

Ype Driessen (tevens een leeftijdgenoot) is met name bekend van zijn amusante foto-strips, die hij al jaren maakt. En van ‘zijn ’s werelds eerste fotografische roman ‘Het nadeel van de twijfel’ natuurlijk. Daarom was ik ook geïnteresseerd in zijn eerste ‘echte’ roman; je weet wel, zo’n ding met heuse woorden 🙂

Het verhaal begint ermee dat de hoofdpersoon Jip met zichzelf worstelt na een zojuist verbroken relatie met Pieter. Hij verhuist met vrienden naar Amsterdam en daar doet een wat sinistere persoon, Mefi (de Duivel?), hem een voorstel: 12 seksdates zullen hem verlossen van zijn liefdesverdriet.

Wat volgt is dat Jip inderdaad die uitdaging aangaat en met gebruikmaking van Grindr allerlei jongens ontmoet. Al die seksdates gaan heel anders; van iemand die hem ghost, tot wel erg scabreuze toestanden met veel seks en drugs in gay-club De Hel.

Ype Driessen heeft een mooie pen en met al zijn onzekerheden en naïveteiten is Jip een aangenaam hoofdpersonage. Toch ontbreekt toch wel node een plot en is alles rond die Mefi(stofeles) wel erg vergezocht. Al met al vond ik het boek best vermakelijk, maar het plot en de inhoud te mager.

Dit boek heeft als subtitel: ‘een verzameling feiten die te bizar zijn om waar te zijn, maar dat op een of andere manier toch zijn’. En die trok mij natuurlijk , als verzamelaar van bijzondere trivia (zie bijvoorbeeld eens de stellingen die ik eerder op mijn blogsite zette 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12).

En het boek was ook zeker zeer interessant: het is een amusante verzameling vaak korte anekdotes van tal van gekke verschijnselen in de wetenschap, wereldgeschiedenis, geografie, natuur, cultuur en ga zo maar door. Heel onderhoudend om zo nu en dan in te grasduinen (en weetjes te highlighten die ik misschien nog ooit voor een kwis kan gebruiken).

Ik kocht het boek ook omdat ik van deze schrijver ook al ‘The Phantom Atlas” kende, een heerlijke bloemlezing van vreemde kaarten (iets wat ik als kaartofiel toevallig ook net heel erg kan waarderen).

Bij dit boek moest ik erg wennen aan het bijzondere zeer ongebruikelijke perspectief; het hele eerste deel is namelijk geschreven in de tweede persoon, dus met heel veel ‘je’ en ‘jij’. Dat maakte voor mij het begin van dit boek erg weerbarstig.

Maar enig doorzettingsvermogen loonde, want het boek werd steeds boeiender, als wordt ingezoomd op de onmogelijke relatie die de Egyptische arts Tarek in het Cairo van de jaren ’80 krijgt met de volksjongen Ali. Het leidt ertoe dat Tarek vlucht uit Egypte.

Later in het boek begrijp je opeens ook dat het vertelperspectief heel passend is, want eigenlijk gaat alles over de zoektocht van de ongedachte zoon van Tarek naar zijn vader. Een prachtig geschreven, gelaagd boek, dat zeker niet alleen over ‘verboden liefde’ gaat, maar net zo goed over de kracht van familie en de roerige recente geschiedenis van Egypte.

Dit is een zeer actueel en realistisch, maar tegelijkertijd huiveringwekkend boek, waarin de mogelijkheid wordt geschetst dat Rusland de oorlog wint. Het begint een aanval op NAVO-lidstaat Estland en zorgt hiermee voor grote problemen voor de westerse landen. Het boek is hiermee een duidelijke waarschuwing voor de noodzaak van een sterke Europese defensie. Met de vlotte schrijfstijl en de korte hoofdstukjes lees het ook als een trein.

Dit boekje herinnerde mij ook aan mijn eigen verhaal, ‘Een ondenkbaar scenario‘, waarin ik een wereld beschrijf van begin begin jaren ’50, waarin Duitsland WOII gewonnen blijkt te hebben. Tevens een bewijs van dat de redelijke positieve uitkomst van WOII helemaal niet zo onontkoombaar was als we misschien met zijn allen denken…

In dit boek neemt de schrijver je mee in de geschiedenis van zijn voorouders, de adellijke Pruisische familie Von Benda.

Dat is in het begin taai, als we ons door wel erg veel namen en verwikkelingen heen moeten worstelen. De vele familie-kiekjes hadden eerlijk gezegd ook niet gehoeven en geven soms de indruk dat je in een privé-boekje van Bas voor zijn familie zit te bladeren.

Maar allengs wordt het interessanter, als Von Benda begin te schrijven hoe in de decennia na WOI ook onder zijn familie het nationalisme en zelfs het nationaalsocialisme wortel schieten! Het interessante in dit boek is daarmee met name gelegen in dat we meer lezen hoe schijnbaar hele gewone en hele weldenkende mensen meewerkten aan Nazi-Duitsland, bijvoorbeeld als secretaresse of soldaat in de Wehrmacht, of als als militair of bureaucraat: allemaal schakeltjes in een verdorven regime. Veel aandacht gaat daarbij uit naar Luise von Benda, die de vriendin (en later vrouw) was van generaal Alfred Jodl, en die uitgebreid geschreven heeft over haar leven.

Bas Von Benda legt mooi uit dat in de begintijd juist de nadruk op het gemeenschappelijke (de ‘Volksgemeinschaft’) zoveel mensen aantrok. En hij brengt heel goed in beeld hoe iedereen krampachtig de eigen rol in de oorlog probeert te vergoelijken; door de eigen invloed te bagatelliseren, door te zeggen dat ze niet wisten van de vreselijke misstanden en dat geallieerden toch ook geen lieverdjes waren. Of door erop te hameren dat ze toch maar gewoon hun plicht deden als Duitser. Dat was ook allemaal deel van de redenatie van Alfred Jodl en zijn vrouw Luise, die zich vurig verdedigden bij het Neurenberg-proces (dat mocht overigens niet baten; Jodl kreeg de doodstraf).

Zeer boeiende kost al met al, al had wat mij betreft het boek wel veel korter gemogen. Lang niet alle volledig overgenomen brieffragmenten en dergelijke zijn namelijk even interessant.

In dit boek wordt je meegezogen in het kolkende, overvolle, smerige, opwindende en fascinerende Bombay van de jaren ’80. De verteller is een uit Nieuw-Zeeland ontsnapte crimineel. Hij dompelt zich onder in het dagelijkse leven van India en dat is zonder meer zeer meeslepend. Hij maakt bizarre dingen mee en hoopt intussen zelf ook nog een beter mens te worden. En intussen blijkt dit boek ook nog, in ieder geval deels autobiografisch te zijn. Maar dan waarschijnlijk wel flink opgesmukt; iets wat me een beetje deed denken aan ‘Ik, Jan Cremer’.

Ja: dit is echt een beest van een boek! Want er gebeurt zoveel… Om enkele dingen te noemen: onze hoofdpersoon wordt gemarteld in een gevangenis, belandt op een slavenmarkt, verblijft in een dorpje in het binnenland, woont in een sloppenwijk en raakt als ‘arts’ verzeild in een cholera-epidemie… En zo kan ik nog wel even doorgaan! Onze hoofdpersoon ontwikkelt een knots van een heroïne-verslaving (en kickt weer cold turkey af), krijgt een positie in de lokale maffia, raakt bekend met het Bollywood-wereldje, gaat op een uiterst bloedige missie naar het door oorlog verscheurde Afghanistan en raakt verwikkeld in een bijna kluchtige verhaallijn rondom een ‘dans-beer’. Al met al heerlijk smeuïg beschreven gebeurtenissen…

Natuurlijk is dit hiermee ook, met het kolossaal aantal pagina’s, een flinke, zeer flinke kluif. Toch bleef ik tot het eind gegrepen door dit boek. Ik begrijp dat er ook al een tv-serie van gemaakt is en dat verbaast me niets. Want wat een krachtige epische vertelling! Met mooi, bij tijd en wijlen zeer bloemrijk, taalgebruik en heel veel originele observaties ook nog eens. Echt geweldig dit! Ik voeg hem bij in mijn Hebban-lijst van favoriete boeken.

Ik heb dit boek trouwens gelezen via de Ebook-actie van de NRC, die elke maand haar lezers weer één of meer boeken aanbiedt. Fijne service, NRC, dank daarvoor!

Dit boek bevat diverse levensverhalen die samen een beeld geven van de roerige geschiedenis Baltische staten, waarin met name veel ruimte is voor de grote wereldoorlogen die de vorige eeuw teisterden. Brokken schetst al die personages prachtig en ook uitgebreid, inclusief foto-materiaal en dergelijke.

Dat alles maakt dit boek zeker de moeite waard maar ook nogal een kluif, want het is allemaal nogal veel. Bovendien is het ene verhaal toch echt interessanter dan het andere. Verhalen die er uit sprongen waren onder meer die over Mark Rothko en Sergei Eisenstein. En zo toch al met al zeer de moeite waard!

Dit boek van mijn favoriete schrijver van dit moment, de formidable David Mitchell, had ik al eens gelezen in het Engels (mijn oude recensie HIER) . Maar in het kader van mijn recente vakantie naar Japan besloot ik het te herlezen, en dat was voorwaar geen verkeerde beslissing! Want opnieuw genoot ik van Mitchell’s superieure storytelling.

Makkelijk leesbaar geschreven is het evenwel allemaal niet bepaald, en juist daarom was het goed me nog eens aan de vertaling te wagen, want nu kwamen bepaalde nuances bij mij toch beter bij me binnen.

Alles gaat intussen over de Hollandse handelspost Desjima in Nagasaki, de enige voorpost van het westen in het verder hermetisch van de buitenwereld afgesloten Japan. Natuurlijk ben ik hier zelf ook geweest op mijn vakantie en dat was fascinerend en bijna magisch. Het verhaal speelt rond het jaar 1800 en concentreert zich op de belevenissen van Jacob de Zoet en zijn gedoemde liefde voor Aibagawa Orito. Want zij wordt op enig moment ontvoerd naar het sekte-achtige klooster van de kwaadaardige Heer Abt Enomoto.

Mitchell toont zich een absolute meester over de materie en schept een prachtig zeer overtuigend historisch tijdsbeeld, mooie personages en kleurrijke gebeurtenissen. Hij ontrolt verder een meesterlijk, meeslepend en dramatisch plot. Zijn schrijfstijl hierbij is subliem: poëtisch, speels, grappig, diep ontroerend, je kan al die kwalificaties erop plakken (en; zoals gezegd, zeker niet altijd makkelijk). Dit is daarmee zonder meer een historische roman van de hoogste orde! Lezen, ga dit lezen!

Als John Banville (die ik al eerder las natuurlijk), zich waagt aan het genre thriller / detective, dan kun je al voorspellen dat hij daar een literaire ‘spin’ aan geeft. En dat gebeurt ook, want ja: deze man kan prachtige volzinnen schrijven en is stilistisch heel sterk.

Ontstaat er intussen ook nog een interessant verhaal? Mwah. Ik werd eerlijk gezegd niet meteen het verhaal in getrokken, moet ik zeggen: het depressieve Dublin van de jaren 50, de twee hoofdpersonen (detective Strafford en patholoog Quirke), noch het begin-gegeven: dat Rosa Jacobs’ dood in een garage geen zelfmoord is.

Maar Banville bouwt zijn verhaal mooi op en het wordt toch boeiend. Wat mij wel opviel is hoe los Banville om gaat met vertelperspectief; iets waar ik als amateur-schrijvertje toch wel een beetje moeite mee heb. Al met al toch nog een aardige thriller, zonder heel bijzonder te worden.

Dit boek kreeg her en der goede recensies , maar ik kon er niet door gegrepen worden. Het verhaal speelt in het Romeinse Rijk ten tijde van Nero (misschien wel de meest interessante keizer), dus dat begint kansrijk. Helaas begon ik me al heel snel te storen aan de enorme stortvloed aan namen die deze Poolse schrijver op je loslaat. Alsof hij wil bewijzen hoe belezen hij is en hoezeer hij meester is van de materie. Maar intussen verpestte de schrijver daar wel voor mij de leeservaring mee. Niet uitgelezen, helaas…