Fantasticon

Dit boek van mijn favoriete schrijver van dit moment, de formidable David Mitchell, had ik al eens gelezen in het Engels (mijn oude recensie HIER) . Maar in het kader van mijn recente vakantie naar Japan besloot ik het te herlezen, en dat was voorwaar geen verkeerde beslissing! Want opnieuw genoot ik van Mitchell’s superieure storytelling.

Makkelijk leesbaar geschreven is het evenwel allemaal niet bepaald, en juist daarom was het goed me nog eens aan de vertaling te wagen, want nu kwamen bepaalde nuances bij mij toch beter bij me binnen.

Alles gaat intussen over de Hollandse handelspost Desjima in Nagasaki, de enige voorpost van het westen in het verder hermetisch van de buitenwereld afgesloten Japan. Natuurlijk ben ik hier zelf ook geweest op mijn vakantie en dat was fascinerend en bijna magisch. Het verhaal speelt rond het jaar 1800 en concentreert zich op de belevenissen van Jacob de Zoet en zijn gedoemde liefde voor Aibagawa Orito. Want zij wordt op enig moment ontvoerd naar het sekte-achtige klooster van de kwaadaardige Heer Abt Enomoto.

Mitchell toont zich een absolute meester over de materie en schept een prachtig zeer overtuigend historisch tijdsbeeld, mooie personages en kleurrijke gebeurtenissen. Hij ontrolt verder een meesterlijk, meeslepend en dramatisch plot. Zijn schrijfstijl hierbij is subliem: poëtisch, speels, grappig, diep ontroerend, je kan al die kwalificaties erop plakken (en; zoals gezegd, zeker niet altijd makkelijk). Dit is daarmee zonder meer een historische roman van de hoogste orde! Lezen, ga dit lezen!

Als John Banville (die ik al eerder las natuurlijk), zich waagt aan het genre thriller / detective, dan kun je al voorspellen dat hij daar een literaire ‘spin’ aan geeft. En dat gebeurt ook, want ja: deze man kan prachtige volzinnen schrijven en is stilistisch heel sterk.

Ontstaat er intussen ook nog een interessant verhaal? Mwah. Ik werd eerlijk gezegd niet meteen het verhaal in getrokken, moet ik zeggen: het depressieve Dublin van de jaren 50, de twee hoofdpersonen (detective Strafford en patholoog Quirke), noch het begin-gegeven: dat Rosa Jacobs’ dood in een garage geen zelfmoord is.

Maar Banville bouwt zijn verhaal mooi op en het wordt toch boeiend. Wat mij wel opviel is hoe los Banville om gaat met vertelperspectief; iets waar ik als amateur-schrijvertje toch wel een beetje moeite mee heb. Al met al toch nog een aardige thriller, zonder heel bijzonder te worden.

Dit boek kreeg her en der goede recensies , maar ik kon er niet door gegrepen worden. Het verhaal speelt in het Romeinse Rijk ten tijde van Nero (misschien wel de meest interessante keizer), dus dat begint kansrijk. Helaas begon ik me al heel snel te storen aan de enorme stortvloed aan namen die deze Poolse schrijver op je loslaat. Alsof hij wil bewijzen hoe belezen hij is en hoezeer hij meester is van de materie. Maar intussen verpestte de schrijver daar wel voor mij de leeservaring mee. Niet uitgelezen, helaas…

Dit boek begint heel interessant, als je langzaam merkt dat je leest dat het meisje Kathy in een parallelle dystopische werkelijkheid opgroeit, waarin menselijke klonen, zoals zij, worden opgekweekt om later te kunnen dienen als donateur van hun organen. Een beklemmend gegeven dat wel wat lijkt op ‘The Handmaid’s Tale’!

Dit alles had het begin kunnen zijn van een meeslepend verhaal, maar dat is helaas niet het geval. Want afgezien van dit duistere basisgegeven, is dit eigenlijk een verbazingwekkend saai boek. We lezen namelijk bijvoorbeeld heel veel over de herinneringen van Kathy aan de kostschool waar ze opgroeide en dat kabbelt eigenlijk maar voort van het ene vrij onbenullige voorval naar het volgende. De driehoeksverhouding tussen haar, Ruth en Tommy, is ook al geen moment interessant. En alles leidt ook niet tot een climactische apotheose. Nee, al met al géén geweldig boek.