Boekrecensie ‘Gezinsverpakking’, de Chabotten

Het boekenweekgeschenk van dit jaar is niet eens van één persoon, maar van een heel gezin. We hebben het dan over het gezin van de auteur Bart Chabot. Twee-en-een-half van zijn vier zoons schrijven ook (de bekendste zal Splinter zijn), dus op zich is het niet vreemd dat de CPNB bij hun uitgekomen is.

Maar in dit boekje komt iedereen aan het woord, beginnend met nota bene de familiehond-op-leeftijd Bril (natuurlijk genoemd naar wijlen Martin Bril). Die hond is al heel oud en zal op enig moment zelfs een spuitje krijgen; en zo lijkt ook het centrale thema van dit boekje zich aan te dienen: de vergankelijkheid.

Dat zou een vrij zware vertelling kunnen opleveren, maar wat mij betreft is dit boekje vooral een warme vertelling over een heel hecht gezin; een gezin dat buitenstaanders liever buiten de deur hield en elk jaar op vakantie gingen naar dezelfde verlaten blokhut in Zweden. Al met al een leuk boekje!

Waarom nog schrijven? ChatGPT kan het nu al beter…

Onlangs heb ik het verhaal “Het circus van Dr. Cirrus” op deze blogsite gezet. Benieuwd als ik was of ChatGPT dit verhaal ook al op het wereldwijde web had opgemerkt, voerde ik maar eens de opdracht “describe the story het circus van dr. cirrus by christian deterink” in op de ChatGPT-site. En over het resultaat was ik wel verbaasd: ChatGPT verzint letterlijk een verhaaltje over ene Timmy (never heard of!) die kennis maakt met een circus en die daarna “embarks on a magical journey“. En het meest bizarre is: het klinkt niet eens slecht! Na de break het volledige antwoord van ChatGPT. De AI neemt de wereld over!

Lees verder “Waarom nog schrijven? ChatGPT kan het nu al beter…”

Tv-recensie ‘The Gentlemen’

Deze Netflix-serie is van de hand van Guy Ritchie en dan weet je eigenlijk al precies wat je kunt verwachten: een sappige, modieuze en gestyleerde ‘misdaadcomedie’ a la ‘Snatch’ of de gelijknamige film ‘The Gentlemen‘. Alles draait in dit geval om Eddie, een militair die een groot landgoed erft, waar de criminele organisatie van Suzie een geheime grote wietplantage runt. Eddie wil van hun af…. of toch niet, want hij lijkt het al snel leuk te vinden om zich in criminele krijgen te bewegen.

Ach, laten we wel wezen, voor het plot hoef je deze serie niet echt te kijken. Maar wel voor de heerlijk gelikte actiescenes, de uitzinnige verwikkelingen en alle flamboyante personages, waarbij Eddie maar bleekjes afsteekt. Al met al dus prima vermaak! Zonder dat dit ook maar een moment een briljante serie wordt.

Boekrecensie ‘A calling for Charlie Barnes’, Joshua Ferris

Dit boek is een heerlijk tragikomisch relaas over de hoofdpersoon Charlie Barnes. Een naamloze verteller verhaalt over hoe de inmiddels 68-jarige Barnes moeite heeft om onder ogen te zien dat zijn leven misschien wel binnenkort eindigt en al met al weinig succesvol geweest is.

Hier deed dit boek me wel wat denken aan de schrijfsels van Jonathan Franzen, die ook al zo prachtig middle-class USA kon portretteren in bijv. ‘De correcties‘ en ‘Vrijheid‘.

Maar Ferris gaat verder dan Franzen: pas langzaam gaan we begrijpen wie die naamloze verteller eigenlijk is: dat is namelijk Charlie’s zoon Jake! Deze Jake, schrijver van beroep, krijgt een steeds nadrukkelijker rol in het tweede deel van het boek . En daar wordt het verhaal steeds intrigerender, al snel blijkt dat Jake misschien wel een onbetrouwbare verteller is. Ten minste, dat lijkt het geval als zijn hele familie boos op hem is als ze het manuscript van deel 1 van het boek te lezen krijgen.

Maar ook dàt lijkt weer verzinsel, als we in het slot van het boek uitkomen bij de begrafenis van Charlie. Want daar blijft alles nóg weer anders te zitten. Charlie’s weduwe en vijfde vrouw Barbara Ledeux bedrijft al evenzeer fictie als Jake, als ze tijdens de uitvaart van Charlie een opgepoetst plaatje laat zien, waarin Jake niet meer voorkomt. Dan pas realiseert Jake zich hoeveel macht je hebt als je het narratief controleert. En…. besluit hij tot het schrijven van dit boek.

Dit boek is hiermee een boeiend spiegelpaleis dat méér is dan alleen een ‘Franziaans‘ portret van een typische middle-class Amerikaan. Al met al een uitstekende literaire roman!

Tv-recensie ‘The Brothers Sun’

De vergelijking bij deze serie met de serie ‘Beef‘ is natuurlijk niet ver weg: opnieuw een Amerikaanse Netflix-serie met een hoog Oost-Aziatisch gehalte. En alhoewel ‘The Brothers Sun’ misschien niet zo kostelijk is als ‘Beef’, is ook deze serie (vrij kort met 8 afleveringen) prima te verteren.

Dat komt vooral door de uitstekende dynamiek tussen de belangrijkste personages. We hebben het dan over de heel beschermd in LA opgegroeide en licht-nerdy Bruce, die zelfs niet aan zijn moeder durft te vertellen dat hij aan Improv (improvisatietheater) doet en Charles, diens broer die zich in de triades van Taiwan heeft ontwikkeld tot gewetenloze vechtmachine. Hun beider moeder wordt gespeeld door de immer formidabele Michelle Yeoh, die haar rol precies de juiste diepte geeft. Dit allemaal leidt tot een plot rondom een grootschalige oorlog tussen de triades waar de familie Sun midden in zit. Een serie die het bekijken meer dan waard was!

De ‘Sterrit’ #12: slotaflevering

Al meer dan 25 jaar ben ik betrokken bij de Sterrit of Paassterrit in mijn ‘hometown‘ Reutum.

Een constante factor is dat ik me daarbij altijd heb bezig gehouden met de (quiz-)vragen. Zoals (wat ik het leukste vind) de stellingen. Deze twaalfde aflevering van deze serie is meteen de laatste. Waarom? Omdat ’12’ het getal van perfectie is natuurlijk! Én omdat het vandaag Pasen is en ‘as we speak‘ de 55e editie plaatsvindt!

En dan nu echt de stelling: In de Griekse oudheid rende een boodschapper de ruim 42 kilometer van Marathon naar Athene om daar de woorden “Gegroet, we hebben gewonnen!” uit te brengen voor hij dood neerviel. En aldus ontstond de marathon als sportdiscipline. Als u dit al cru vond: het is óók voorgekomen dat iemand al dood was vóór hij de finish-streep passeerde; sterker nog: hij won die wedstrijd ook nog! Waar of niet waar? Zoals bekend komt na de break het antwoord!

Lees verder “De ‘Sterrit’ #12: slotaflevering”

Tv-recensie Shameless seizoen 8-11

Deze tv-serie was heel lang (1 2) gewoon héél erg goed. Een unieke mengeling van echt goed en invoelbaar drama èn echt grappige comedy. Maar ergens begon de serie wel echt een beetje van de rails te lopen. Het is voor mij onduidelijk waar het kantelpunt zat.

Misschien was dat het moment dat té obvious werd hoe de makers steeds weer zochten naar nieuw drama; bijvoorbeeld toen Fiona een appartementencomplex kocht: de verwachting dat flink zou worden uitgemolken dat ze meteen horror-huurders zou krijgen, kwam ook ècht uit; letterlijk elk geval uit het boekje kwam langs.

Misschien was het wel het moment dat de mengeling tussen comedy en drama te veel ging schuren; bijvoorbeeld toen Frank in een wel heel kluchtige verhaallijn probeerde de Hobo Loco Man te worden, terwijl op hetzelfde moment in een nogal grimmige verhaallijn Fiona op pijnlijke manier mentaal instort.

Maar misschien was het toch vooral het moment dat de formule echt teveel uitgemolken leek. Verhaallijnen gingen zich gewoonweg herhalen, zoals dat Frank zich keer op keer bindt aan geestelijk zeer labiele vrouwen. En de verhaallijnen werden ook gewoon steeds minder. Zelf had ik erg weinig met de relatie van Ian met dat lelijke personage Mickey. Maar ik had met name moeite met hoe Lip zich ontwikkelde; het leek wel of de makers vergeten waren dat hij toch echt hoogbegaafd is!

De serie duurde ook al met al denk ik twee seizoenen te lang. Ook omdat zich andere dingen begonnen te wreken: zoals dat de makers te vaak bepaalde verhaallijnen nogal slordig afrondden of dat bepaalde personages of situaties als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar goed, dat neemt niet weg dat ik al met al ontzettend genoten heb van Shameless: wat een ge-wel-di-ge serie!

Een vleugje ‘Sterrit’, aflevering #11

Al meer dan 25 jaar ben ik betrokken bij de Sterrit of Paassterrit in mijn ‘hometown‘ Reutum.

Een constante factor is dat ik me daarbij altijd heb bezig gehouden met de (quiz-)vragen. Zoals (wat ik het leukste vind) de stellingen. In deze één-na-laatste en elfde aflevering van deze serie komt er een nieuwe stelling voorbij. En zoals bekend komt na de break het antwoord!

En dan nu de stelling: Hitler en Stalin gaan de boeken in als de grootste massa-moordenaars uit de wereld-geschiedenis! Waar of niet waar?
Lees verder “Een vleugje ‘Sterrit’, aflevering #11”

Nieuw verhaal ‘Dion’

Hierbij een nieuw verhaal van mij; het heet ‘Dion’. Dit is de overigens fictieve naam van de bovenbuurman die ik inderdaad enige tijd had in mijn tijd als bewoner van het studentencomplex Hoogeveldt in Nijmegen. Hij was in ieder geval niet mijn meest geliefde bovenbuurman, om het voorzichtig uit te drukken. Waarom? Lees daarvoor het verhaal door op het plaatje te klikken!

Boekrecensie ‘De jacht van de wolf’, Martyn van Beek

Dit is een lekker vlotte Nederlandse actie- / spionagethriller. Hoofdpersoon is Xander Duister, beroepsmilitair, die betrokken raakt bij een spionagezaak waarin de MIVD verwikkeld is. Alles draait om een mogelijke moord en een link met de Russische machthebbers in het Kremlin.

Het verhaal ontwikkelt zich snel en onvoorspelbaar, naar mijn idee, want heel veel dingen gaan toch net even anders dan ik verwachtte. De confrontatie die Xander uiteindelijk zal moeten aangaan met ‘De Wolf’, een gewetenloze Russische ex-Spetsnaz, is wellicht dan wat minder origineel, maar door het geraffineerde plot is dat nauwelijks een beletsel.

Het verhaal leest vlot door de heel directe no-nonsense stijl van de schrijver, maar ook door de lekker korte hoofdstukjes, die zéker tot doorlezen nopen. En na circa honderd van die hoofdstukken komt het verhaal tot een zeer bevredigende afronding; ook omdat de cirkel heel kundig rond wordt gemaakt met het begin.

Dit boek zou het het begin gaan vormen van een nieuwe serie en het slot lijkt daar zelfs nadrukkelijk op te hinten. En zo’n serie lijkt me voorwaar geen slecht idee, want meer van dit soort thrillers zie ik graag verschijnen! Vier uit vijf bollen!