Boekrecensie “Komt een paard de kroeg binnen”, David Grossman

Dit boek beschrijft eigenlijk een hele lange act van stand up comedian Dovele, ergens in een achterafzaaltje in een buitenwijk van Tel Aviv. Al snel begint Dovele van alles te vertellen over zijn jeugd, zijn trauma’s, etc. etc. etc. Dat zou best interessant kunnen zijn, maar de vorm waarin Grossman zijn verhaal heeft gegoten, zit die vertelling danig in de weg. Al heel snel is het heel ongeloofwaardig dat een comedie-act op deze wijze verloopt. Door die veel te gekunstelde vorm kwam ik in ieder geval niet in dit verhaal, hoe goed Grossman overduidelijk kan schrijven. Nee, jammer…

Op de longlist van ‘Vuurspuwers’ !

Leuk nieuwtje! Ik sta met een inzending van mij op de longlist van de ‘Walküre’-fantasy-verhalen wedstrijd van uitgeverij Godijn!

Vorig jaar kwam ik met mijn verhaal in de bundel ‘Charlatans‘, en hopelijk lukt dat deze keer weer!

Dat gaan we allemaal zien op de uitslag tijdens de bijeenkomst op 2 maart, waar ik natuurlijk zeker weer bij ga zijn!

Aflevering 3 van Sint Vincent Stories

Ik ben nog steeds volop bezig het universum van Sint Vincent verder te exploreren. De komende tijd zal ik me vooral gaan richten op het grote hoofdverhaal ‘Sint Vincent‘ waarvoor ik een eerste manuscript heb afgerond, maar intussen schrijf ik, om het in goed Nederlands te zeggen, ook enkele ‘Sint Vincent Stories’. Daarvan verschenen eerder ‘Jager en Prooi‘ en ‘Saguaro‘.

En nu is daar voorlopig de laatste in de reeks: ‘Eten of gegeten worden‘. Daarvoor gaan we naar het Polen van winter 1945. En zet jezelf schrap, want het wordt grimmig! Klik het plaatje aan om het verhaal te lezen!

Boekrecensie ‘De partizaan’, Patrick Worrall

Dit boek werd aanbevolen in de lokale boekhandel “Jansen & de Feijter” en kon ik daarom niet weerstaan. Ik belandde in een spionage-verhaal dat in alle opzichten gewoon hartstikke goed geschreven is.

Tegelijkertijd werd steeds duidelijker bij lezing dat de schrijver wel erg veel wilde. De vertelling is te groot, wordt door alle sprongen in tijd te warrig en krijgt ook niet een bevredigende apotheose. Daarom ben ik niet onverdeeld positief; ik geef 2 uit 5 sterren.

Tv-recensie ‘Shameless’, seizoen 1 en 2

Deze Amerikaanse serie speelt in de slechtere volksbuurten van Chicago en gaat over het volstrekt disfunctionele gezin van Frank.

Frank zelf is een ontzettend egoïstische en zwaar alcoholische nietsnut en omdat moederlief is gevlogen, is het aan oudste dochter Fiona om dan maar het gezin te bestieren, dat naast haar bestaat uit nog vijf kinderen, met allemaal zo hun issues.

Dit zou het basis-gegeven kunnen zijn van een heel grimmige serie, maar het is juist vaak allemaal onbedaarlijk grappig, waarbij een fijne lichte toon wordt aangeslagen en de humor lekker politiek incorrect is. Erg fijne serie al met al! Ook door de fantastische hoofdrol van William H. Macy als Frank.

Tv-recensie ‘The Crown’ seizoen 6

Dit laatste seizoen van de serie over Koningin Elizabeth kreeg nogal wat kritiek in het VK, maar dat snap ik toch niet helemaal. Want dit laatste seizoen is heel erg in lijn met de vorige seizoenen en heeft dezelfde kwaliteit.

Nu worden de nadagen van de langst regerende Britse vorst ooit in beeld gebracht en ik vind dit vooral weer mooi en smaakvol gedaan.

Dit zesde seizoen laat met name natuurlijk de dood van Diana zien; en iets van de worsteling in het leven van beide zonen. Maar tegelijkertijd blijven Harry’s huwelijk met Megan en Prince Andrew’s strapatsen buiten beschouwing. En dat is omdat de serie niet eindigt met Elizabeth’s dood, maar bij Charles’ tweede huwelijk met Camilla.

Dat is natuurlijk een nogal arbitraire keuze; maar toch is het allemaal best mooi gedaan, met fijne vertolkingen van de belangrijkste personen. Alhoewel het ongemakkelijk blijft dat je kijkt naar het verhaal van mensen die gewoon nog leven. Daarom is het ook goed dat de serie nu voorbij is.

Een vleugje ‘Sterrit’, aflevering #9

Al meer dan 25 jaar ben ik betrokken bij de Sterrit of Paassterrit in mijn ‘hometown‘ Reutum.

Een constante factor is dat ik me daarbij altijd heb bezig gehouden met de (quiz-)vragen. Zoals (wat ik het leukste vind) de stellingen. In een (naar verwachting) langere serie komen enkele van die stellingen voorbij. Steeds komt na de break het antwoord!

En dan nu de stelling: De afkorting ‘SOS’ staat voor ‘Save our Souls’Waar of niet waar?
Lees verder “Een vleugje ‘Sterrit’, aflevering #9”

Recensies van enkele tv-series

Robbie Williams | Interessante serie over popidool Robbie Williams, die na zijn tijd bij Take That een succesvolle solocarrière startte. De serie is met name interessant als je er getuige van bent hoeveel druk die status als popster met zich meebrengt. Vooral als je even in een slechte periode zit, en dat laatste gebeurde de verslavingsgevoelige Robbie nogal eens. Met name de beelden van hoe een panikerende Robbie twee concerten in Leeds tot een goed einde moet brengen, zijn ronduit schrijnend.

Bodies | Vier rechercheurs in vier verschillende tijdperken vinden het lichaam van hetzelfde moordslachtoffer, ergens in een achteraf straatje in Londen. En in het allerlaatste tijdvak, ergens in de toekomst, leeft dit lijk weer! Dit leek het beginpunt van een intrigerende serie. Maar al spoedig was ik de draad bij dit verhaal helaas al een beetje kwijt en haakte ik af. Nee, geen succes…

Ferry, De Serie | Na zoveel seizoenen Undercover en een prequel-film is er nu deze serie die voor Undercover plaatsvindt en na de film. Frank Lammers en Elise Schaap blijven heerlijk als Ferry en zijn Daantje en ook het plot is al met al best goed, met een paar verrassende wendingen. Niet vreselijk hoogstaand, maar toch leuk vermaak.

Monk | Ik heb de laatste periode een paar dozijn afleveringen van deze serie gekeken, en met veel plezier. Hoofdpersoon is Adrian Monk, die briljant is in het oplossen van misdaden, maar ook nogal getroebleerd, met OCD en nog tal van obsessies en angsten. De plotjes zijn goed, de hele toon van de serie is prettig licht en komisch en de acteurs, met name Tony Shalhoub in de titelrol, zijn erg sterk.

Tv-recensie ‘All the Light we Cannot See’

Toen ik merkt dat er een serie was gemaakt van het fantastische boek van Anthony Doerr, en dat dit beschikbaar was op Netflix, was ik natuurlijk zéér geïntereseerd. Maar, oefff… wat viel dat tegen!

Het is moeilijk om te duiden wat er precies mis is aan deze verfilming. Misschien was het ook wel moeilijk; om de unieke magische sfeer die het boek wel oproept, naar het scherm te vertalen. Maar de makers hebben er ook wel een ‘hot steaming mess’ van gemaakt. Het plot is op tal van plaatsen aangepast, en nergens pakt dat goed uit. Net als de keuze om de hoofdrollen van twee kinderen te laten spelen door acteurs van eind-twintig.

Veel dialoog klinkt ook opeens mal, zoals een scene waarin om de haverklap ‘Heil Hitler’ wordt geuit. Net zoals dat het hele plot eigenlijk een beetje mal en onzinnig uitpakt. Waarom stelt die nazi die Werner naar een eliteschool brengt, eigenlijk zo’n belang in hem? Waarom is een radio-amateurtje in het Saint Malo dat op het punt staat door de geallieerden te worden veroverd, opeens zo belangrijk? Zo belangrijk zelfs dat Werner een mede-soldaat in koelen bloede dood schiet? Het is zijn zomaar wat vragen over een naar mijn idee volledig mislukte verfilming.

Jammer!