Fantasticon

Een film kijken op een commerciële zender is door de enorme bakken reclame die over je uit worden gestort (om de 20 minuten 8 minuten reclame) nogal een beproeving, maar bij deze filmklassieker ‘Red Cliff’ van regisseur John Woo had ik het er nog net voor over.

‘Red Cliff’ is een epische film over een oorlog in historisch China, met imposante massascènes, opwindende en onderhoudende gevechten (natuurlijk met de nodige martial arts-staaltjes, die doen denken aan Crouching Tiger Hidden Dragon) en een meeslepend verhaal. De beelden zijn soms prachtig en je wordt echt ondergedompeld in het exotische Chinese wereldje. De hoofdpersonen zijn misschien wat bordkarton (met alle stoere mannen, die broedend in de verte staren, en hun frele bleke vrouwen, het altijd wat gekke oostaziatische schoonheidsideaal), maar dat doet nauwelijks af aan het kijkplezier. Bijzonder is ook de ruime aandacht die er is voor de hogere kunst van oorlogsstrategie, waar een opeens draaiend windje een wereld van verschil kan maken. De film lijkt hierdoor soms bijna op een instructiefilm bij Sun Tsu’s The Art of War.

Concluderend: een filmklassieker die je zeker een keer moet hebben gezien!

Cloverfield is een rampenfilm waarin New York wordt aangevallen door een Godzilla-achtig monster. Tot zover niets nieuws, maar wat deze film zo bijzonder maakt is dat alle filmbeelden zogenaamd zijn gemaakt door een van de hoofdpersonen, Hud, die zijn belevenissen vastlegt met een handy-cam.

Deze vorm werkt verbazingwekkend goed, want op de een of andere manier maakt het de gruwel veel invoelbaarder en echter. En waar je verwacht dat alle schokkerige filmbeelden, gefilmd door een vrijwel continu rondrennende Hud al snel beginnen te irriteren, nee, dat was bij mij helemaal niet het geval.

Veel verhaal heeft de film verder niet: we volgen gewoon Hud als die samen met zijn vrienden in het centrum van New York, dat is veranderd in een grimmige war-zone, hun vege lijf proberen te redden. Maar dat is ook genoeg, want alleen hiermee ontstaat al een indringende film, zeker als ook nog eens blijkt dat de film geen happy end gaat krijgen. Huiveringwekkend… Een aanrader!

Deze film is eigenlijk precies wat je mag verwachten als je J.J. Abrams (Star Trek-films) en Steven Spielberg (E.T.) laat samenwerken. Inderdaad: een SF-film over een buitenaards (of is het nu onderaards?) wezen, dat wordt opgejaagd door het leger, maar helemaal niet zo kwaadaardig is als die volwassenen denken. Maar dat begrijpen natuurlijk alleen de kinderen, die vanzelfsprekend ook de hoofdpersoon zijn in deze film. Om het er nog dikker op te leggen blijkt het wezen zelfs ook nog van die goeiige wijd uiteenstaande ET-ogen te hebben, voordat het aan het einde van film met zijn ruimteschip naar huis terugkeert.

Zo lijkt deze film vooral een ode te zijn aan klassieke SF-film, ET voorop. Maar het is meer dan dat, het is ook een eerbetoon van beide heren aan het prille begin van hun eigen film-carriere, toen ze als kind met een Super-8 camera hun eerste film in elkaar draaiden. Dat is namelijk precies wat Joe, de jonge hoofdpersoon, samen met zijn vrienden aan het doen is.

Het geheel overziend is ‘Super 8’  een onderhoudende, met liefde gemaakte film, die goed in elkaar zit en zeker de moeite waard is, zonder echter memorabel te worden. Daarvoor blijft de film namelijk teveel een herhalingsoefening.

Dit is een heerlijk knotsgekke film die draait om schrijver Colin Farrell die werkt aan het filmscenario dat natuurlijk ‘Seven Psychopaths’ heet. Dat basisgegeven wordt vervolgens heel aardig uitgewerkt doordat gedurende de film steeds weer blijkt dat verzinsel en waarheid door elkaar lopen. Colin wordt namelijk zelf in zijn dagelijkse leven omringd door psychopaten, al duurt het even voor hij daar achter komt.

En zo ontstaat een lekker vlot verhaal, dat wel iets van de branie heeft van bijvoorbeeld ‘Snatch’ met de soms even onderkoelde humor, afgewisseld met hier en daar wat bruut en grafisch geweld. De film wordt op het eind zelfs nog serieus van toon als het serieus vragen opwerpt over de aard en de zin van geweld.

Hiermee was de film zeker het bekijken waard. Een aanrader!

Deze arthouse-film werd door high-brow critici erg gewaardeerd, maar ik vond er, eerlijk gezegd, niet zo heel veel aan. Het verhaal gaat over Brandon (gespeeld door dezelfde Michael Fassbender die vorig jaar nog een memorabele rol als de cyborg David neerzette in Prometheus) die lijdt aan een seksverslaving. Zijn hele leventje wordt vervolgens in de war geschopt als zijn zusje bij hem intrekt. Die is al even getroubleerd, getuige alleen al de sporen van zelfverminking op haar arm. Brandon heeft natuurlijk te maken met de schaamte over zijn seksobsessie en is hierdoor ook volstrekt niet in staat echte relaties aan te gaan. Zijn zusje, die de kost verdient als nachtclubzangeres, begint vervolgens aan te rommelen met nota bene zijn baas, wat de zaken er ook niet beter op maakt.

Al met al vond ik het verhaal echter niet zo heel boeiend. De film leidt hiernaast niet tot een echt duidelijk einde. Dat is natuurlijk erg genuanceerd van regissseur Steve McQueen (want dat gebeurt in het echte leven ook niet), maar of dat de film goed doet? Nee dus…

Eigenlijk het enige memorabele in de film vond ik de oningekorte registratie van een optreden van Sissy, die bijzonder ingehouden een trage, treurige, versie zingt van Sinatra’s ‘New York New York’ en hiermee een hele eigen wrange lading geeft aan de bekende songtekst: ‘King of the hill, top of the heap’ en ‘If I can make it there, I’ll make it anywhere”.

‘Jack Reacher’  is het nieuwe vehikel van filmster Tom Cruise. Apart verhaal, die Tom, want er lijken maar weinigen te zijn die hem echt mogen. En dat is toch gek, want hij heeft toch enkele filmhits op zijn naam staan, heeft memorabele rollen gespeeld (denk aan Magnolia en Rock of Ages), en ziet er goed uit. Als je de verhalen gelooft, is hij ook nog eens een sympathieke vent. Waarom dan toch zoveel antipathie? Heeft het er mee te maken dat hij de bekendste vaandeldrager is van Scientology? De ‘kerk’  die opgericht is door opperfantast L. Ron Hubbard, die in een typisch twaalf-steden-dertien-ambachten scenario het onder meer probeerde als fantasyschrijver en een schimmige zelfhulpmethode (Dianetics) voor hij zich waagde aan religie.

Tja, ik denk het wel eigenlijk. Want hoe kun je iemand serieus nemen die gelooft in een zo overduidelijk staaltje boerenbedrog? Alhoewel ook de bekende Oprah-scene waarin hij op de bank springend zijn liefde uitte voor (inmiddels alweer ex-)vriendin Katie Holmes, weinig goed zal hebben gedaan.

Het was dan ook niet verbazingwekkend dat er veel boze reacties waren onder de fans dat uitgerekend Tom Cruise hun held uit de Lee Child-boeken zou gaan vertolken. Maar aan de andere kant blijkt dat wel vaker een netelige aangelegenheid. Kijk bijvoorbeeld naar de al even weinig positieve reacties op Tom Hanks’ verkiezing als Dan Brown’s Robert Langdon of de keuze voor Matthew McConaughey in de rol van Clive Cussler’s Dirk Pitt.

Goed, terug naar deze film. Die gaat dus over Jack Reacher, een oorlogsveteraan die als een soort eenmans-A-team is verdwenen in de Amerikaanse ‘underground’, tot hij besluit een advocate te helpen met een zaak rond een seriemoordenaar. Het plot zit best goed in elkaar en de film is zonder meer onderhoudend. Zonder echter echt bijzonder te worden. Bij mij rees in ieder geval de vraag of deze film voldoende perspectief biedt voor de overduidelijk al voorziene sequel. We zullen zien…

Deze film gaat over piloot Whip Whitaker (uiteraard gespeeld door Denzel) die er in slaagt met zijn bijzondere vaardigheden en kunde een defect vliegtuig aan de grond te zetten en de schade te beperken tot slechts een paar doden. De bijzondere manoeuvre die hij hierbij gebruikt (hij vliegt een tijdje ondersteboven) is spectaculair.

Het nadeel is echter dat dit allemaal al is vertoond voor het eerste halve uurtje van de film voorbij is. Pas daarna begin je echt te beseffen waar de overige anderhalf uur over zal gaan: namelijk de aanloop naar een tuchtzaak tegen Whip omdat hij tijdens de vlucht dronken was en onder invloed van drugs. En laat nou net dit deel gewoon niet zo interessant zijn. De bedoeling was misschien een morele kwestie op te werpen die de kijker zou bezig houden: is een dronken piloot altijd fout, ook als hij een catastrofe heeft voorkomen? Maar dat was bij mij niet het geval: Whip zat gewoon zo fout als het maar kan.

Hierdoor zitten we anderhalf uur te kijken naar een worstelende Whip, die heel lang blijft ontkennen dat hij een drank- en drugsprobleem heeft, tot hij eindelijk aan het einde film zijn overduidelijke fout wil inzien en bekent. Hiermee was deze film niet bepaald een succes, op het eerste halve uur na was het ronduit saai, ondanks het zoals altijd degelijke acteerwerk van Denzel.

P.S.: Voldoet ‘Flight’ eigenlijk aan Van Lierde’s scenariowet? Het antwoord is een volmondig ja. Whip bevindt zich in het begin in een relatief evenwicht: hij gebruikt drugs en drank terwijl hij zonder brokken vliegtuigen aan de grond blijft zetten. Zijn blinde vlek is dat hij niet beseft dat dit natuurlijk niet kan en niet goed kan bliven gaan. Het beginincident is de vliegramp. Alle gebeurtenissen daarna (gesprekken met zijn advocaat, ex-vrouw, bezoek aan AA, nieuwe drinkgelagen) brengen hem steeds verder in de problemen en door de tuchtzaak (het crisismoment) wordt hij eindelijk gedwongen zijn blinde vlek onder ogen te zien en komt de film tot een afronding: hij bekent en belandt in de gevangenis; maar is wel eindelijk in het reine met zichzelf.